ένα μεσημέρι/ένα βράδυ/ένα πρωί

τέλειωσε το καλοκαίρι. σαν το καλοκαίρι του δυοχιλιάδεςπέντε. τόσο έντονο. τόσο της προσωπικότητας η διάπλασις. γύρισα στην αθήνα. να διαβάσω. να κρυφτώ. να αγνοήσω τον ελέφαντα που υπάρχει στο δωμάτιο κι ο οποίος με σκουντά διαρκώς στον ώμο. αλλά εγώ σφυρίζω. ποτέ μου δε σφύριζα καλά. δηλαδή συμπαθητικά, αλλά αν χρησιμοποιούσα τα δάχτυλα, αποτύγχανα παταγωδώς. αποτύγχανα. γουόρντ οφ μάι λάιφ.

μου έστειλε πριν δέκα λεπτά μήνυμα η γεωργία να δει αν κοιμάμαι. προφανώς θα θέλει να πούμε καμιά βλακεία. δε της απάντησα. δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω. μάλλον τον εξόργισα τον ελέφαντα ξανά. ξέχασα ν'αναφέρω οτι όποτε τον τσιγκλάω, θυμώνει και κάθεται πάνω μου δυσκολεύοντας τη βασική λειτουργία της αναπνοής αλλά διευκολύνοντας την επιτάχυνση των χτύπων της καρδιάς. κι όχι. ο παραπάνω συνδυασμός δεν είναι όμορφο πράγμα. αλλά ναι, δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω. δε νομίζω δηλαδή να εκφέρω λόγο αν προσπαθήσω ν'ανοίξω το στόμα μου. αυτή τη φορά, δεν τον εξόργισα ακριβώς. κοιμόταν και τον ξύπνησα. ξυπνάει πάντα θυμωμένος. ή μάλλον αγχωμένος. κι εγώ δε μπορώ. τίποτα δε μπορώ. είναι κι αυτές οι μαθηματικές μέθοδοι φυσικής. είναι και το δέκα. ξανά. είναι κι ένα κομμάτι χαρτί που έχω δίπλα μου. για λίστα μου κάνει. πρέπει να'ναι το μόνο πράγμα που μπορώ. το μόνο πράγμα που με κάνει να θέλω και να μπορώ. είναι τσαλακωμένο, όμως, το χαρτί. φοβάμαι οτι αν προσπαθήσω να το σιδερώσω, θα το κάψω. και δε το θέλω. πιστέψτε με. αλλά δε μπορώ. πάλι δε μπορώ. δε μπορώ να το αφήσω το χαρτί. δε μπορώ να το αφήσω να το πάρει κάποιος αέρας.

η μαρίνα/η πένη/η γεωργία/ο γιώργος/ο βασίλης/ο σπύρος/ο γιώργος/η μαρούλα/η νεφέλη/ο θάνος/δεκατρία άτομα/45μετά/

όμορφο καλοκαίρι. μακάρι δηλαδή να πάει έτσι όλη η χρονιά.

να'μαστε καλά.

γεια.

0127623B/ACEN

my life is two buildings. two skyscrapers to be specific. those two buildings connect to each other to a very thin rope. in order to move on, i have to pass from the one terrace to the other. as i try to balance and move forward, i have the tendency to look down. 489m above the ground, sometimes i feel excited and rushed from the adrenaline flooding my brains and sometimes i feel like i wanna just let loose of myself and fly towards the face of earth.

last night i let loose. i was falling into the dream as i was coming out of it. the air was feeling each particle of my face. my eyes were closed. my brain -all hyped up- was rewinding and fast-forwarding. But despite all these overwhelming feelings, the ending was so bad that i gave up on the idea.

my brain is racing.

my heart is pacing.

should i try and run after it?

darkness/light

like a Comet

προσπαθώ να χωρέσω στο μυαλό μου ότι συνέβη τις τελευταίες 24 ώρες. δε μπορώ. δε θέλω. δεν πρόκειται.

υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν παίξει μεγάλο ρόλο σ'αυτό που είμαι σήμερα. είναι η οικογένειά μου, είναι οι κολλητοί μου, είναι διάφοροι γνωστοί. Υπάρχει, όμως, κι ένας που δεν το γνώρισα ποτέ, δεν τον είδα από κοντά ποτέ, δε γνωρίζει καν την ύπαρξη μου, αλλά παρ'όλα αυτά, κατάφερε να με επηρεάσει σε μέγιστο βαθμό και να με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

τον λέγανε Michael Joseph Jackson και γεννήθηκε μέσα μου το 1991. όταν προσπαθώ να σκεφτώ και να αποσαφηνίσω τι ήταν αυτό που με έδεσε τόσο μ'αυτόν τον άνθρωπο, πάντα καταλήγω σε αδιέξοδο. ήταν η μουσική που έκανε την καρδιά μου να χορεύει; ήταν οι στίχοι του που έκαναν την καρδιά μου πότε να ερωτεύεται, πότε να κλαίει; ήταν η κίνηση του που έκανε τα γόνατά μου να μουδιάζουν; ήταν ο χαρακτήρας του που τόσο πολύ έχει σπιλωθεί; ότι απ'όλα αυτά και να ήταν, το Michael Jackson τον αγάπησα και τον λάτρεψα σαν δικό μου άνθρωπο. κι έτσι θα τον θυμάμαι πάντα.

ήταν το whatever happens και η πένη. ήταν το the lady in my life κι η γιάννα. ήταν το liberian girl κι η μάχη. ήταν το billie jean κι ο σπύρος. ήταν το is it scary κι ο γιώργος. ήταν το speechless κι ο βησσάρης. ήταν το you are not alone κι η παναγιώτα. ήταν το in the closet κι η ελευθερία. ήταν το heal the world κι ο δημήτρης. ήταν το smooth criminal κι ο άρης. ήταν το give in to me κι η δέσποινα. ήταν το butterflies κι η μυρτώ. ήταν το earth song και το heal the world που ταρακούνησαν το είναι μου. ήταν το who is it και το leave me alone κι εγώ. ήταν το will you be there, οι γονείς μου, οι αδερφές μου, ο σπύρος, ο γιώργος, ο βησσάρης, η γεωργία, τα μάτια της γιάννας κι εγώ με το κενό.

Ήταν, είναι και θα είναι το πιο σημαντικό γνωστό-άγνωστο πρόσωπο της ζωής μου.

σ'ευχαριστώ για όλα.

what I’m asking is everybody bow their head for a legend..don’t breathe for a second

-man in the mirror.

in Neverland

Michael Joseph Jackson you'll always be my greatest inspiration. a part of me died last night. may God rest your soul in peace.

born to amuse, to inspire, to delight

here one day,

gone one night.

andr_os

στην άνδρο πηγαίνω κάθε καλοκαιρί εδώ και έξι χρόνια. πηγαίνω και φθινόπωρο. και χειμώνα. κι άνοιξη. η χώρα της άνδρου είναι το μέρος που ευχαρίστως θα έμενα για το υπόλοιπο της ζωής μου. ο δικός μου κήπος ζεν. είναι το κτελ που θα με πάει απ'το γαύριο στη χώρα. είναι ο γονέος που θα κατέβω τα σκαλιά και θα δω το αμπέλι του θείου. είναι τα πρώτα γαυγίσματα της φαίδρας. είναι τα μεσημέρια με τη μαρίνα στη σοφίτα. είναι η νοσταλγία και το blt. είναι το γρασίδι στο κάμπο. είναι το ξημέρωμα στο μπαλκόνι στο σπίτι στα υψηλού. είναι η βόλτα μέχρι το ναύτη. είναι τα χωριά που έχω γυρίσει με το θείο. είναι οι ύπνοι που ρίχνουμε με το μήτσο. είναι οι κουβέντες με τη θεία. οι μεταμεσονύχτιες πεζοπορείες στο βουνό. είναι τα πίσω γυάλια. είναι η επιστροφή κάθε βράδυ με το διαλυμένο μηχανάκι κι αέρα οχτώ μποφώρ. είναι ο τζόκερ κι η καλαμαριά κι ο πράσινος κινέζος κι η μύγα. είναι οι φιλοσοφικές συζητήσεις με το μήτσο στην αυλή του λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος. είναι ο trentemøller κι ο lupe. είναι η αθηνά με τις υστερίες της. είναι το heaven με μπύρες και βάφλες. είναι το εγκαταλελειμένο ξενία. είναι οι πισινίσιες βουτιές. είναι η σεμίνα κι η ευδοκία. είναι το απόρθητο στον πιτροφό. είναι οι ταινίες στον προτζέκτορα. είναι ο james και τα καφριλίκια του. είναι τα σουβλάκια κι οι πίτσες στο σπίτι του κτηνίατρου. είναι τα βράδια σε χωριά να βάζεις θερμόμετρο σε αγελάδες. είναι η πίτσα σε σφολιάτα του κρισίλια. είναι η μαρίνα κι εγώ να οδηγούμε στο κτήμα. να ταΐζουμε τις κότες. να τρώμε μιράντα. είναι τα πρωϊνά διαβάσματα με το μήτσο. είναι το midnight armadillo. είναι η ελευθερία. είναι το before sunrise. είναι η μουσική μου κι εγώ ξαπλωμένος στην Παναγία την θαλασσινή. είναι οι προσπάθειες να φωτογραφίσουμε πελεκάνους. είναι το θεολόγος και το aqua jewel. είναι το δυοχιλιάδεςπέντε. είναι οι μαγειρικές του θείου. είναι ο σπύρος και οι νυχιές του. είναι οι τεκίλες με το μήτσο. είναι το πόσο ελεείνο έγινε το μπλε. είναι η δωδώνη πριν το κάμπο. είναι η θεία μου, ο μήτσος, ο θείος μου κι η μαρίνα.

pl_atamon

ο πλαταμώνας είναι τα παιδικά μου καλοκαίρια. είναι τα εφηβικά μου καλοκαίρια. είναι η κακογουστιά προσωποποιημένη. είναι τα μεσημέρια απ'τις 15.00 στις σαλούφες και στο καλαμάκι. είναι οι βόλτες με ποδήλατο θαλάσσιο. είναι οι απέλπιδες προσπάθειες να παίξουμε βόλευ. είναι οι απέλπιδες βουτιές του βησσάρη να μας δείξει ότι ξέρει βόλευ. είναι οι λουκουμάντες της γεωργίας μετά το μπάνιο. είναι η σωκράτους. είναι η φράση "ντέμη, γάτα!". είναι τα ραντεβού στις 21.30 στην εκκλησία. είναι που φτάνω πάντα πρώτος και περπατώντας τους συναντώ στο περίπτερο με τα algida στο άλσος. είναι η ρόκα του παντελή. 120 δραχμές κάποτε. 3 ευρώ τώρα. είναι η jam. είναι οι βραδυνές ξάπλες-συζητήσεις στην παραλία μπροστά απ'το μύθο. είναι το photo play. είναι οι πίτσες στο νόστος. είναι οι λουκουμάδες με μερέντα. ήταν το tango. είναι ο γύρος του panteliches και η μπουγάτσα του μάκη. είναι τα πρωϊνά μπάνια με το μάκη στο καλαμάκι. είναι το τάβλι και τα χαρτιά. είναι το ice tea ροδάκινο, η fanta κι ο ελαφρύς φράπς. είναι τα βράδυα στα βράχια με μαρία και δώρα. είναι η βόλτα με τον παππού και τη γιαγιά στην αγορά μέχρι το μαγαζί της γερμανίδας και πίσω. είναι ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός. είναι οι φωτογραφίες στο λιμάνι. είναι το ψαράδικο του λάμπρου. είναι τα ντους στην αυλή του βησσάρη μετά το μπάνιο. είναι οι μεσημεριανοί ύπνοι. είναι τα δεκάλεπτα μπουρίνια. είναι η δάφνη. ο βησσάρης και το πράσινο ποδήλατο με την κόντρα. η αμοιβαία αντιπάθεια με τη θανάρα. είναι τα μεσημέρια στο δωμάτιο του χλιμ ν' ακούμε ερωτικός fm από θεσσαλονίκη. ο θρυλικός 15αύγουστος με κλεονίκη. είναι η γεωργία κι εγώ σε μια παραλία χιλιομέτρων με κρύο και αέρα, τυλιγμένοι με πετσέτες να μιλάμε και να κρυώνουμε. είναι ο αμέθυστος κι ο ξανθός που πάντα τον μπερδεύει η χαζή. είναι το γιαννώτικο απ'τον κωνσταντινίδη. είναι η γεωργία κι ο βησσαράκης.

kalokairi

τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι διαρκώς τα προηγούμενα καλοκαίρια μου και τις διακοπές που κάνω. δύο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό. δύο πράγματα που με ηρεμούν και με κάνουν να ξεχνιέμαι. δύο πράγματα που θα μου πάρει δυο post για να τα αναλύσω. πλαταμώνας κι άνδρος.

coming soon.

αερικό

τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθιά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιος υπήρξα, τι σκέφθηκα, πως έζησα και τί είναι αυτό που συνθέτει την μελλοντική μου απουσία.

σαν σήμερα πριν δεκαπέντε χρόνια, ο Μάνος μας άφησε για τον αστερισμό του σείριου. εγώ τον ανακάλυψα πριν τέσσερα-πέντε χρόνια. είχα ανέβει στη λάρισα για σου/κου και έπεσε στα χέρια μου το χαμόγελο της τζιοκόντας. κόλλησα μαζί του πριν ακόμη ακούσω τη μουσική του. μόνο απ'τα κείμενα που συνόδευαν τα κομμάτια.

για μένα ο σπουδαιότερος έλληνας καλλιτέχνης. όχι μόνο για τη μουσική που έφτιαχνε, αλλά και για το στίχο, τα κείμενα, την όλη του στάση απέναντι στη ζωή. αξεπέραστος.

εδώ τελειώνει η μουσική για την οδό ονείρων. εδώ τελειώνουν τα όνειρα που μου δανείσατε εσείς οι ίδιοι μια βραδυά δίχως να το γνωρίζετε. τώρα είναι αργά κι όλοι οι φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί. εγώ αθεράπευτα πιστός σ'αυτόν το δρόμο θα ξαγρυπνήσω ως το πρωί για να μαζέψω τα καινούρια όνειρα που θα γεννήσετε, να τα φυλάξω και να σας τα ξαναδώσω μια άλλη φορά, πάλι σε μουσική.

καληνύχτα.

sweet sixteen

εσύ χρειάστηκες τρεις μήνες σ'ένα σπίτι.κάμποσα κιλά να τα βλέπεις να σε εγκαταλείπουν.να αναδομήσεις το σύμπαν σου. μια κούκλα.τρεις φωτογραφίες.ένα ταξίδι.άλλες πεντακόσιες φωτογραφίες.μια έκθεση φωτογραφίας.

η λίνα νικολακοπούλου για να περιγράψει το χάλι σου και να αποφανθεί στο τι και ποιος, χρειάστηκε δεκαέξι λέξεις: γιατί μου πήρε πολλά το εφτά/εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ'όλα αυτά.

word!

σαββατογεννημένη

Εγώ γλίτωσα και δεν είμαι πλέον σαν κι εσάς. Και χόρτασα. Και λεφτά. Και οικογένεια κι αγάπη. Κυρίως αγάπη. Στο μέτωπο αγγίγματα-φιλιά. Και πλάι στα χείλη. Εγώ, που μέχρι πέρυσι, αν με άγγιζες ακόμα και εξ αποστάσεως, ούρλιαζα "πίσω μου σ' έχω σατανά". Εγώ χόρτασα. Ένα χειμώνα αγάπη. Μια άνοιξη ελπίδα. Κι ένα καλοκαίρι προοπτική. Ολόκληρο προοπτικές. Εγώ, η ξεγραμμένη. Χρειάστηκε να ξεγραφτώ για να μπορέσω και να συμμορφωθώ και να αγαπήσω και να αγγίξω και να ανταπωδώσω και τα πάντα. Εγώ. Όχι πια ορφανή. Γεμάτη. Επαρκής. Μισοσίγουρη. Και "ωραία", όπως με ήθελα. Με μακριά μαλλιά. Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη.

απόσπασμα από τα τελευταία κείμενα της Μαλβίνας την περίοδο 2000-2002.

τι ωραία που τα έλεγε..

rip M.

1953

όταν η ζωή σου είναι μια ευθεία γραμμή.όταν απουσιάζουν οι κορυφές και οι κοιλάδες.όταν η καρδιά σου τον τελευταίο καιρό έχει μόνο ένα βαρύ και άκρως σπαστικό και συνηθισμένο tempo.τότε είναι που εμφανίζονται κάποιοι άνθρωποι που ακούγοντας τους μόνο,αυτό το ντουπ-ντουπ-ντουπ γίνεται νταπ-ντουπ-ντουπ-νταπ-ντουπ-νταπ-νταπ.ούτε που μπήκα στον κόπο να δω πως είναι στο πρόσωπο.αυτό που μ'ενδιαφέρει μόνο είναι τα δάχτυλά του να χαϊδεύουν ένα πιάνο,δυο-τρία έγχορδα από πίσω και που&που κανα ξέσπασμα που σε φέρνει στα ίσα.

είναι κι απ'την ισλανδία.what more can i ask for?

τον ευχαριστώ κι αυτόν.όπως έχω ευχαριστήσει κατα καιρούς τον zach,τον brandon,τους γιάπωνες.ήρθε η σειρά του.

*standing ovation*

p.s όμορφα είναι να βλέπεις ξανά πρόσωπα που σου θυμίζουν γιατί σου έκαναν τέτοια εντύπωση απ'την πρώτη στιγμή που τα πρωτοαντίκρισες.τότε που στεκόσουν όρθιος,φορώντας μια βερμούδα κ ένα μπλε τ-σέρτ και σε περνούσε για απροσάρμοστο.πως περνάει ο χρόνος.

μασίν

..δεν είμαι εδώ.πες μου τα δικά σου μετά το χαρακτηριστικό ήχο.....μπιπ

ναι.γεια σου.εγώ είμαι.call me when you get this.

rewind in fast forward

το ξέρω.θέλω να γράψω αλλά δεν έχω κάτι να γράψω.είμαι μίζερος.το ξέρω επίσης οτι ανυπομονείτε για το παρτ_2 του σπύρακλα.αυτό θα αργήσει λίγο καθώς προβλέπεται υπερπαραγωγή.σήμερα σειρά παίρνει η νεφέλη:

Θωμάς,Θωμάς..Για μένα όχι και πολύ κοινό όνομα. Έναν Θωμά ξέρω. Κι αυτός είναι αυτός που ξέρετε κι εσείς. Ένας "φωτογράφος". Έτσι τον περιγράφουν όλοι: ο "Θωμάς ο φωτογράφος". Ο Θωμάς που έκανε έκθεση φωτογραφίας στην Αθήνα. Ο Θωμάς κέρδισε τον διαγωνισμό "Amita Motion" θετική ενέργεια. Ο Θωμάς, ο tommie, o tomazz128. Ο κολλητός του Σπύρου. Απ'ότι έχω καταλάβει, σε όλους αρέσουν τα flashback. Σειρά μου λοιπόν:

autumn 06: request στο myspace από κάποιον tomazz128.

8/10/06: glam café,larissa.πρώτη φορά που γνώρισα το θωμά από κοντά.οι soda inc στα dexx,μεγάλο γεγονός για τη Λάρισα σου λέει.αν πω οτι πολυμιλήσαμε,θα πω ψέματα.είχα άλλα στο μυαλό μου εγώ.Θυμάμαι μόνο ότι στην ουσία "υπέφερε" εκεί μέσα.Φεγγαροπερπάταγε,σιγοτραγουδούσε mj και μιλούσε με ένα άτομο ανάξιο αναφοράς.μετά από κανα 2ωρο που ήμασταν στην ίδια παρέα,συνειδητοποίησα οτι ήταν το request...μάλλον το είχα πολύ αλλού το μυαλό μου.

9/10/06-december 06: μιλούσαμε που&που στο msn.χαλαρά πράγματα.όχι τίποτα ιδιαίτερο.ένα γεια και λόγια περί ανέμων και υδάτων.τον ζήλευα που ήταν στην αθήνα.όπως όλους άλλωστε.

january 07: δύσκολα τα πράγματα και ηλίθιες καταστάσεις για το θωμά.πρώτη φορά που "ανοίχτηκε" μαζί μου.μιλήσαμε.ξαναμιλήσαμε.για τα ίδια και τα ίδια.εγώ για το μαύρο,αυτός για το άσπρο.

10/3/07: καφέ στο μοναστηράκι,μαζί με τη χριστίνα.ο θωμάς καμιά 50αριά κιλά μεόν και χείλια σκασμένα.ήπιε σοκολάτα.μας έδωσε εισιτήρια για το "2".και μετά friday's,στην αλεξάνδρας.ευτυχώς δεν είχαμε ανακαλύψει το διαγωνισμό coca-cola ακόμα.

πάσχα/απρίλιος 07: ήπιαμε καφέ μαζί με το σπύρο,τη χριστίνα και τη γεωργία στην πολυκίνηση.παίξαμε σκιτσογραφίες.κερδίσαμε,ήμασταν στην ίδια ομάδα.2vs3. θυμάμαι είχαμε ζωγραφίσει ένα κτίριο και γράψαμε πάνω bank.

12/4/07: καφές στις πόρτες.μαζί με το σπύρο.μες στην ντροπή εγώ.

26/5/07: βόλτες με τα καρότσια στο carrefour.παριστάναμε τα ψώνια.και μετά το απόλυτο:"κύριε γιώργο, κύριε γιώργο".

8/6/07: ραντεβού στο σταθμό κηφισιάς.άργησε 40 λεπτά.πρώτη φορά σπίτι του θωμά.κρασί σ'εκείνη την κρητική ταβέρνα.είχαμε πει θα μεθύσουμε.δε το κάναμε.

9/6/07: φασόλι,ήρθε κι η χρύσα.κάναμε και μπλούζες."mommy/daddy can i go out and kill tonight?". και μετά πλανητάριο.κοντέψαμε να κάνουμε εμετό.φωτογραφίες στη συγγρού.the girl and the parrot.και το βράδυ?galea. τραγουδούσαμε τάμτα το "αγάπησέ με" 50.000 φορές. κοιτούσαμε κι εκείνους τους τρελούς που χόρευαν λες κι είχαν βγει από σχολή latin χορού.

21-25/7/07: σκίζαμε ρούχα.πολλά ρούχα.είδαμε το video για τα μεταλλαγμένα κοτόπουλα kfc.allou fan park.la isla, μούσκεμα ο θωμάς.τον είχαμε βάλει να κάτσει μπροστά (κάτι ξέραμε).Και μετά...kfc.θέλαμε να δούμε αν ήταν όντως μεταλλαγμένα. κι ύστερα 2 ώρες για να βρούμε ταξί.και την άλλη μέρα,synch festival. larry gus,beirut και agf (η αγαπημένη του). κι όλα αυτά μαζί με το σπύρο.κι αργότερα και τον γιώργο με τα παπούτσια-κάλτσες. αυτά που ήταν για σκότωμα.

31/8/07-23/12/07: εγώ live από perugia.δύσκολες καταστάσεις για μένα αυτή τη φορά.κι ήρθε η σειρά να λέει ο θωμάς για το μαύρο κι εγώ για το άσπρο.δεν ήρθε ποτέ.το κρατάω αυτό.

... ... ... ... ... ... ...

30/11/08: hoxton,γκάζι.συζήτηση με τις ώρες για τις φωτογραφίες του μαζί με το σπύρο.πόσο και γιατί.είπαμε και για φιλίες.πήρα τον τίτλο για το πιο ηλίθιο μάλωμα. ακόμα πρέπει να γελάει.

2/12/08: εμείς στο password,ο θωμάς στο micraasia.Ξέρετε εσείς.Ξέρουμε όλοι.

3/12/08: κλοπή,κλάμα,ηρεμία (για μένα). και το βράδυ,βάλαμε τα καλά μας και πήγαμε στα εγκαίνια της έκθεσης. "Έκθεση φωτογραφίας twentyonedays" έγραφε στο flyer. Ο θωμάς πρέπει να είχε πάθει αγκύλωση από το τόσο χαμόγελο.μπράβο. εκεί κατέκτησες για μένα τον τίτλο ΘΘ. για όσους δε ξέρουν, Θεός Θωμάς.

5/12/08: photo booth, 2 girls/1 cup (ναι,το είδαμε και το βιντεοσκοπήσαμε), ξερατά.ήταν κι ο βασίλης.

christmas 08: phase 10,phase 10 & phase 10.ήταν κι ο θάνος.ο "κλασικός ο μ@λάκας ο έλληνας". όχι ο θάνος.ξαναείδαμε το 2 girls/1 cup.

11/3/09: από τις 8 στο πόδι.εγώ δηλαδή.ο θωμάς ξάγρυπνος από μέρες. 9α.m. &^%*$. να τα κλείσω,να τα κλείσω? ΠΕΣ. ακόμα να ανοίξει εσένα? αα τα κλείσω εγώ? αίγουρα? περίμενε.τα 'κλεισα.ΤΑ ΄ΚΛΕΙΣΑ! εισιτήρια για το michael jackson στο λονδίνο. είμαι σίγουρη οτι του έφυγε λίγο τσισάκι από χαρά.100% σίγουρη.

13/5/09: friday's κολωνάκι. ανακαλύψαμε το διαγωνισμό coca cola. ξεπεράσαμε το high score στο iphone του θωμά,μαζί με το γιώργο.

20/5/09: χτυπάει το τηλέφωνο.θωμάς: έμαθες τι έγινε? αναβλήθηκαν οι 4 πρώτες συναυλίες του michael.θα σε σκοτώσω αν αναβληθεί κι η δική μας.μου έχουν κοπεί τα γόνατα.θα σε σκότωσω,γκαντέμω, ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ. πάλι έφυγε τσισάκι,σίγουρα. από άγχος.

..16/7/09: μπορεί να μην έχει έρθει η μέρα,αλλά ξέρω πως θα είναι. michael jackson on stage. όλοι έχετε δει την τελευταία διαφήμιση της heineken, με το δωμάτιο-ψυγείο. έτσι θα είναι κι ο θωμάς.θα κλαίει, θα τσιρίζει και θα κουνάει τα χέρια λες και πήρε ο κώλος του φωτιά.σίγουρα. θα σας φέρω ντοκουμέντα.ετοιμαστείτε.

θυμάμαι τα κυριότερα.από το 2006 έως σήμερα.προσεχώς περισσότερα..

who's bad?

Ν.

p.s. 03/07?? ακόμη το χρωστάς.

υ.γ.1 ήταν η νεφέλη με ένα "εγώ κι ο φίλος μου το ζώο" και μόλις τελείωσε.

υ.γ.2 το μυαλό μου είχε διαγράψει πλήρως την agf.

υ.γ.3 μου την ξαναθύμησες.μπούμ!

υ.γ.4 το οτι θυμάσαι τόσες ημερομηνίες θα το αφήσω να περάσει. (weirdo!)

υ.γ.5 το ο θωμάς ο φωτογράφος ακούγεται σαν να!ο δημήτρης ο τρελός του χωριού.

υ.γ.6 δεν τα σκίσαμε όλα τα ρούχα.στη μετακόμιση ανακάλυψα κι άλλα. χλωρίνη ftw.

υ.γ.7 ακόμη γελάω με το 16/7/09.το περιέγραψες τέλεια!!

υ.γ.8 για το δικό σου υστερόγραφο,πήγαινε στο ποστ της έκτης φλεβάρη.

υ.γ.9 iΓεια.

παρτ_1

homeboy's posting,ladies:

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που συζητάς με "φίλους" και γνωστούς και το μόνο που συμβαίνει είναι απλά να βλέπεις το στόμα τους να ανοιγοκλείνει και να κάνουν τις κλασικές κινήσεις των χεριών,οι οποίες απλά συμπληρώνουν το όλο σκηνικό.Εσύ,όμως,δεν ακούς ΤΙΠΟΤΑ.Εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι: ποια η ουσία?τι απ'όλα αυτά έχει νόημα?Τίποτα δεν έχει.σκατά.

Αυτό που με τσατίζει περισσότερο σε όλο αυτό το σκηνικό είναι το ψέμα.Μόλις κάνει την εμφάνισή του, αθροίζεται, πολλαπλασιάζεται και διογκώνεται.Μερικές φορές καλείται κι αναδρομικά,τρώει πόρους του συστήματος,μέχρι που εκείνο κρασάει.Ο "φίλος" σου μ'αυτόν τον τρόπο δίνει μια νέα διάσταση στη φιλία στην οποία, ασυναίσθητα ή μη, μπαίνεις κι εσύ κι όλοι μαζί γουστάρετε.Ναι,γουστάρεις.Το ψέμα και την κωλοϋποκρισία ότι όλα είναι όμορφα στη γαμάτη ζωή του,με τους γαμάτους κολλητούς του (ανήκεις και συ κι εγώ κι ο γείτονας) και τα γαμάτα πράγματα που έχει στην ιδιοκτησία του και τα γαμάτα ταξίδια που έχει κάνει και γενικά, όλο των γαμώ-κοσμό του.

Που στο διάλο όμως,πήγαν οι ξεκάθαρες κουβέντες,η ειλικρίνεια και το να μιλάς ανοιχτά δίχως κανένα φόβο και με κανένα συμφέρον και απότερο σκοπό?Μάλλον στα τσακίδια.Με τσατίζει πολύ αυτό το αέναο παιχνίδι με τα ψέματα,τα προσωπεία και τα γελοία χαμόγελα.Με τσατίζει ο εαυτός μου που δέχεται όλη αυτή την κατάσταση και που λαμβάνει μέρος σ'αυτή -άλλες φορές με επιτυχία κι άλλες με τρομερή αποτυχία.Μου έχει τύχει να μιλάω στον άλλο με απόλυτη ειλικρίνεια και να χαίρεται κι αυτός/η ο/η μαλάκας/ω που είμαστε τόσο γαμάτοι φίλοι και να μου ανοίγει κι αυτός την καρδιά του και τελικά να καταλήγει να μου λέει ψέματα.τα οποία ψέματα μαθαίνω κατόπιν εορτής.Σαν αρχιμαλάκας που είμαι κι εγώ με τη σειρά μου,γαμιέται ο κόσμος μου.Ναι,αυτός ο γαμάτος κόσμος με τους μ@λάκες και τις μ@λακισμένες.

Επειδή όμως πάντα,όλα ξεκινάνε απ'το μηδέν,αυτό έχω σκοπό να κάνω.Θα τα μηδενίζω όλα,ρίσετ.Θα επαναλαμβάνω εκείνο το σκηνικό.Εκείνο που τους "ακούω" στο μιουτ,που απλά ανοιγοκλείνουν το κωλόστομά τους κι ας θέλω, βαθειά μέσα μου, να τους χτυπήσω.Θα τους μιλάω βέβαια με ειλικρίνεια,χωρίς ψέματα όσο μπορώ,χωρίς υπεκφυγές.Απλώς τα μαργαριτάρια μου (εκείνα που ο καθένας μας έχει μέσα του-άλλος πολλά, άλλος λίγα) δε θα τα πετάω στους χοίρους.φτάνει.θα πηγαίνουν εκεί που πρέπει κι όταν πρέπει.Δεν είμαι ο σούπερ καλός ή ο σούπερ άγιος.Είναι που βαρέθηκα όλη αυτή την αθλιότητα.

Πόσο μου αρέσει να βλέπω έναν άνθρωπο και να χαίρομαι μαζί του και να είναι αμοιβαίο.να κοντεύουν τα χείλια μας να σκάσουν απ'τα χαμόγελα.Ξέρεις, να νιώθεις τι λέει ο άλλος,να αισθάνεσαι μέσα σου ενδιαφέρον κι αγάπη.Να γυρνάς στο σπίτι σου και να λες "ρε π**στη μου,ήταν ωραία".ήταν ωραία,χωρίς να κάνεις τίποτα σπουδαίο.Απλά να κάθεσαι,να μιλάς και να κλ@νεις (που λέει ο λόγος).Σημασία έχει να νιώθεις τον άλλον κι εκείνος εσένα.Χωρίς μεγάλα και πομπώδη λόγια.Εντελώς απλά και μεστά.Μακάρι να έρθει εκείνη η μέρα που θα σταματήσουν τα ψέματα κι η υποκρισία κι όλα θα'ναι ξεκάθαρα σε όλους μας.

Μέχρι τότε....ας φαγωθούμε.

[-1]

υ.γ.1 ήταν ο σπύρος και το burst του και μόλις τελειώσε.

υ.γ.2 δίκιο μεγάλο έχει.

υ.γ.3 κάποτε το'χα κι εγώ στο μιουτ το σκηνικό.

υ.γ.4 μου τέλειωσαν οι μπαταρίες όμως.

υ.γ.5 πως η γεωργία έδινε πενηντάρικα.

υ.γ.6 ο σπύρος έδωσε μπαταρίες.άπειρες.

υ.γ.7 το παρτ_2 θα'ναι πιο λάιτ.

υ.γ.8 πάω να φαγωθώ.

υ.γ.9 iΓεια.

σάουντσεκ

ουάν-του.ουάν-του
πέντε και δέκα η ώρα.πριν λίγο ξύπνησα.όχι,δε κοιμήθηκα νωρίς.ξύπνησα με την έννοια του hatzi.αυτή που κάποιοι ακόμη δεν καταλαβαίνουν.δικαιολογούνται.εγώ άργησα αρκετά.δηλαδή πολύ άργησα αλλά το μάτι γαρίδα πλέον.γιατί?
γιατί κοιτούσα φωτογραφίες.γιατί όταν κάνεις ταξίδια down memory lane θυμάσαι πράγματα που τα'χες θάψει βαθειά στο μυαλό σου.γιατί αν μου δείξεις τους φίλους σου,θα σου πω ποιος είσαι.γιατί αν επαναλαμβάνεις για χ! φορές το κυρ ελέησον,ο παπάς (δικαιολογημένως) θα σε βαρεθεί.γιατί με κοιτάω και δεν είμαι αυτό που θέλω να είμαι.γιατί η αυτοεκτίμηση κι ο αυτοσεβασμός παίρνουν την κάτω βόλτα.γιατί αυτή τη φορά,θα ρίξω δίχτυ προστατευτικό να μη πέσουν και σπάσουν.
σαν το διαστημόπλοιο του asteroids αισθάνομαι τώρα.βλέπω πέτρες μεγάλες να 'ρχονται προς το μέρος μου κι εγώ είτε στροβιλίζομαι να τις αποφύγω είτε τις πυροβολώ για να τις σπάσω και τελικά να τις εξαφανίσω.είναι πολλές όμως και δε ξέρω αν στην τσέπη έχω άλλο πενηντάρικο για να συνεχίσω να σπάω.ευτυχώς στο δίπλα είναι η γεωργία και θα μου δώσει αυτή κανένα.βασικά δεν καταλαβαίνει οτι μου τα δίνει.τα'χει ακουμπήσει πάνω στα κουμπιά,δίπλα στα lucky strike της κι εγώ παίρνω που&που από κανένα.γιατί αν μου σκάσει game over,ο μόνος τρόπος να ξαναπαίξω είναι να το βγάλω απ'τη μπρίζα και ξανά απ'την αρχή.και δε νομίζω ότι έχω το κουράγιο να το κάνω.όσο για τη γεωργία;θα της τα επιστρέψω κάποια στιγμή.της τα χρωστάω.

υ.γ. ετοιμαστείτε για μπεν χουρ post απ'το homeboy.

εγώ

pénélope

όλοι κρύβουν μέσα τους μία.

dead

The truth can't hurt you it's just like the dark
But in time you see things clear and stark
Go on and hurt me then we'll let it drop
I'm afraid I won't know where to stop
I'm not ashamed to say I cried for you
I want to know the things you did that we do too
I want to hear he pleases you more than I do
I might as well be useless for all it means to you
Did you call his name out as he held you down
Oh no my darling not with that clown
I want you
Every night when I go off to bed and when I wake up
I want you
I'm going to say it once again 'til I instill it
I know I'm going to feel this way until you kill it.

jp

τελικά κάποια πράγματα στη ζωή υπερβαίνουν την υποκειμενικότητα και το γούστο του καθενός.ένα απ'αυτά είναι οι mono.μελωδίες.κιθάρες.τύμπανα.ξυλόφωνα. αρμόνιο.ένας κιθαρίστας σε έκσταση.μία μπασογυναίκα να χορεύει όπως η τύπισσα στο party με τον peter sellers.ένας ντράμερ να βγάζει φωτογραφίες το κοινό (κλασσικός γιάπωνας).και μία ανατριχίλα να σε διαπερνά για ενενηντακάτι λεπτά.

εξωφρενικά όμορφο λάιβ.πάντα τέτοια.

κλείστε τα μάτια και ακούστε (για την ακρίβεια πατήστε πρώτα play,γιατί αν κλείσετε τα μάτια κατ'ευθείαν πως θα πατήσετε το κουμπάκι;)

magnifique huh?

βήτα μέρος

κφ.πέντε.

ξαναπιάνω τη μηχανή το καλοκαίρι του εφτά στην άνδρο.συνεχίζω με τον ίδιο σπαστικό ρυθμό να κουρελιάζω τα νεύρα της ξαδέρφης.με τα τότε δεδομένα είχα βγάλει μερικές ωραίες φωτογραφίες.με τα τώρα δεδόμενα είχα βγάλει μερικές ωραίες φωτογραφίες.θέμα των φωτογραφιών τότε ήταν εγκατάλειψη σε κτίρια,η θάλασσα.φοβόμουν να ασχοληθώ με τη φωτογράφιση ανθρώπων.δλδ ντρεπόμουν μη μου την πούνε.

κφ.έξι.

πάω στο παρίσι να δω την αδερφή μου και τον kanYe.τα πρωινά,η αδερφή δουλεύει,οπότε βγαίνω βόλτες μόνος μου.δλδ όχι τελείως μόνος.έχω στα αυτιά μου το zach και ακούω στο repeat το flying club cup.χανόμουν μόνος μου σε δρόμους παριζιάνικους,το άλμπουμ είχε μια γαλλική εσάνς,είχε βρωμόκρυο,είχαν απεργία τα μέσα μεταφοράς.τι άλλο μπορούσα να ζητήσω.εκεί δε μ'ένοιαζε αν θα μου την έλεγε κανείς.δλδ δε θα καταλάβαινα κιόλας.κάθομαι σε σκαλιά,σε παγκάκια και κοιτάω τον κόσμο.σίγουρα με περνάνε για απροσάρμοστο.βλέπω το άγχος,βλέπω μια ομορφιά που βγάζει η μοναξιά.έναν κύριο να περνά μέσα απ'το père lachaise (νεκροταφείο) για να κόψει δρόμο.μια κυρία να ανάβει ένα τσιγάρο έχοντας στην πλάτη της,ένα κτίριο εκατονδέκα μέτρων.ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να βλέπει το Παρίσι απ'την ταράτσα των lafayette.μια δασκάλα να προσπαθεί να μαζέψει καμιά τριανταριά πεντάχρονα για την αναμνηστική φωτογραφία με φόντο τον πύργο.κουστουμάτους με τα μπριφκέισις να περιμένουν το ένα συρμό/σαράντα λεπτά που θα περάσει από το σταθμό του saint lazare.όλες τις παραπάνω μικρές στιγμές βλέπω.μικρές που στα μάτια μου και στον εγκέφαλό μου κάνουν πάρτυ παρέα με τα πυροτεχνήματα του τζανό.

κφ.επτά.

είναι δεκαπέντε φεβρουαρίου του οχτώ.έχω βγει έξω.βόλτα.γυρίζω στο σπίτι και κοιτώ να δω αν ήρθε κανα μέιλ (συνήθως ο σπύρακλας στέλνει κάτι στο space).υπάρχει ένα mail που μιλάει για congratulation και είναι υπογεγραμμένο από τον scott gray (founder of the world photography awards).δε με θυμάμαι να 'χω νιώσει ποτέ μου πιο τέλεια.λίγο ήθελε να κατουρηθώ.νααααάις.

κφ.οκτώ.

κυριακή του πάσχα.στον αμπελώνα ξανά.η περσινή διλογία έπρεπε να κλείσει.κι όχι με happy ending.η κούκλα περίμενε.η κούκλα στεναχωρήθηκε.τι έμενε να γίνει?αποσύνθεση.μόνο έτσι θα σηκωνόταν.όπως είπε και ο jay: people lined up to see the titanic sinking.instead we rose from the ash like a phoenix.το δέκα, μας τέλειωσε.αυτό ήταν.