μπλαοχτώ

μόλις τέλειωσε το whatever works. τέλειος ηθοποιός ο larry david. όλοι μαζί με μια φωνή: woody allen, σ'αγαπάμε. χθες το βράδυ, έβαλα να δω το gerry του gus van sant. για μία ώρα ο matt damon κι ο casey affleck περπατούσανε (και δε μιλούσανε) στην έρημο χαμένοι. για μία ώρα. τόσο άντεξα. και τον αγαπώ τον gus ρε γαμώτο. (βασίλη, μέχρι εδώ ακούγεσαι να γελάς από ικανοποίηση). το οφείλω στη μαρία και τη μαρούλα: ο αριστείδης βαφτίστηκε το χιλιαεννιακοσιαΕΝΕΝΗΝΤΑΕΝΑ. έξι ετών. what the what dude? από τις στιγμές που λατρεύω στην αθήνα. είναι δώδεκα παρά, βρέχει, κουκούλα στο κεφάλι, τσούπα τσουπς κόλα στο στόμα και σκάει στα αυτιά (λόγω shuffle) the sweetest (nightmares on wax)??? δηλαδή τι άλλο να ζητήσω απ'τη ζωή τη δεδομένη στιγμή???
-παύση για να συνειδητοποιήσετε κι εσείς το μεγαλείο της στιγμής που έζησα-
συνεχίζω. μπορεί να γκρινιάζω συχνά για την αθήνα, αλλά εντάξει. είδα σήμερα το βράδυ λεωφορείο άδειο κι ήθελα τόσο πολύ να μπω για βόλτα και να μη βγω αν δε φτάσει στο τέρμα. όπου και να ήταν αυτό. λατρεύω τις βόλτες με το λεωφορείο. όχι όσο τα ρεβύθια. δηλαδή, βάλε με σ'ενα λεωφορείο, δώσε μου ένα τάπερ με ρεβύθια και πάρε μου τη ζωή. αχτύπητο combo. cast-a-blast την παρασκευή στο bios. εκεί θα'μαι. σπύρε, θα πέσει τηλέφωνο.
λοβ.

μπλαεφτά

απ'τις εικοσιοχτώ μαρτίου έχω να χώσω ασυναρτησίες μαζεμένες.
παρατηρούσα τα ρούχα μου μια μέρα, δηλαδή τα κοντομάνικα και τα φούτερ. στο παρελθόν φορούσα μόνο μαύρα. όλα με στάμπες βέβαια, αλλά το βαμβάκι ήταν βαμμένο μαύρο. εδώ και κανα χρόνο, το παράτησα το μαύρο και ξεκίνησα το γκρι. ώρες-ώρες, σαν ποντίκι αισθάνομαι. πολύ καλύτερα πάντως απ'όταν φορούσα τα μαύρα.
είναι κάποιοι άνθρωποι που με στιγματίζει το πρόσωπό τους. άνθρωποι που τους ξέρω ελάχιστα αλλά κι άνθρωποι που δεν τους ξέρω καθόλου. ένα τέτοιο άτομο είναι η ντίνα. την έχω γνωρίσει εδώ και πέντε-έξι χρόνια. ποτέ δεν κάναμε παρέα. και τον προηγούμενο δεκέμβριο, ένα βράδυ, χαμογέλασε με τέτοιο τρόπο που χαράχτηκε στο μυαλό μου και το θυμάμαι κάθε φορά που θέλω να ηρεμήσω.
στις εικοσιεννιά του οκτώβρη, φέτο, συνάντησα ένα ακόμη τέτοιο άτομο. τρώγαμε σε μία ταβέρνα και διαγώνια δεξιά μου, καθόταν μια γιαπωνέζα κυρία. έβγαζε μια γαλήνη το πρόσωπό της, οι κινήσεις της, ο τρόπος που έτρωγε, που σφηνώθηκε κι αυτή στην αποθήκη του εγκεφάλου μου. έτρωγε τόσο άργα, χωρίς να ακουμπά τα χέρια της στο τραπέζι, χωρίς να σηκώσει δευτερόλεπτο το βλέμμα της για να δει τη θάλασσα. είχε πιάσει τις κόρες των ματιών μου και δεν έλεγε να τις αφήσει.
αυτά για τώρα.
λοβ

μπλαέξι

ήθελα σήμερα να γράψω το βήτα μέρος.ξεκίνησα να το γράφω αλλά σταμάτησα.δε μου άρεσε.χθες φάγαμε ένα friday's και μετά πήγαμε να ακούσουμε τις μουσικές του νικήτα στο wunderbar.είναι πολύ τυπάς.και τον ντρέπομαι λίγο.το μπούκλετ θα το στείλω με fedex (κι όχι γενική ταχυδρομική).φάγαμε και mcflurry αλλά δεν ήταν τόσο γουάου. δουλειά στο πόδι έκανε η κυρία πίσω απ'το ταμείο. αλλάζει η ώρα αύριο.θα νυχτώνει απ'τις τρεις το μεσημέρι (ψαρώσατε λίγο,ε?).σήμερα πρέπει να κλείσουμε τα φώτα.εγώ επειδή είμαι κακός και κομπλεξικός και αλήτης και ναρκομανής θ'ανοίξω φώτα, φρυγανιέρες, αιρκόντισιο, τηλεόραση, θερμοσίφωνα, καφετιέρα, μπαλκονόπορτες, εκτυπωτή, τοστιέρα, φούρνο μικροκυμάτων, γκριλ, πλυντήριο, πιστολάκι.παναγιώτα ακόμη περιμένα το γραπτό.δε θα περιμένω για πολύ ακόμη.θα το αναθέσω αλλού.τώρα ακούω το illmatic.πολύ αρρώστια μαζεμένη.nasir jones b****es.

βαριέμαι.iΓεια.

μπλαπέντε

γνωρίζω μια κοπέλα η οποία επέλεξε η ίδια το όνομα της.η οποία πήγε με τα πόδια στη βάφτισή της.την οποία όταν ο παπάς τη βάφτιζε χρησιμοποίησε και μαλακτικό γιατί είχε μακριά μαλλιά.όλα τα παραπάνω γιατί βαφτίστηκε στα τέσσερα της.χρόνια.μεγάλο σκηνικό το internet.χάζευα ψες το βράδυ και ανακάλυψα απ'το πουθενά τους mono.τρελή μπάντα.και στις δέκα του απρίλη θα'ναι στο fuzz.και μάλλον θα πάω.με το βασίλη.που τους ήξερε εδώ και καιρό.έτσι απ'το πουθενά είχα ανακαλύψει και το saltillo.ο οποίος,διάβασα, ετοιμάζει καινούριο άλμπουμ.χθες είχε γενέθλια η αννού.χρόνια πολλααά.γέρασες κι εσύ ραμολί.μετράμε μέρες αντίστροφα μέχρι την έλευση του στέφανου στην αθήνα.ωραίο γέλιο θα ρίξουμε πάλι.κοιμήθηκα χθες το απόγευμα για καμιά ώρα και σηκώθηκα γιατί είδα σε όνειρο να φτύνω τέσσερα δόντια μου.that can't be good.σε τέσσερις μήνες από σήμερα,θα ξυπνήσω σε άλλη χώρα για να ανακαλύψω ότι έχω κατουρηθεί.σε εκατονεικοσιμία μέρες και εφτά ώρες θα είμαστε μέσα στην ο2.τρρρτ.

μπλατέσσερα

-πάτησες play και ακούς έναν τύπο να φυσά ένα σαξόφωνο αλλά να στέλνει το δικό σου μυαλό μακριά.όχι πολύ,αλλά αρκετά.σαν το φαινόμενο της πεταλούδας που ερμήνευσε ο edward lorrentz.το πέταγμα της πεταλούδας στη βραζιλία, μπορεί να προκαλέσει έναν τυφώνα στο τέξας.έτσι γίνεται κι μ'αυτό το κομμάτι.φυσάει σ'ένα σαξόφωνο ο άνθρωπος και στέλνει εσένα μακριά.θεωρία του Χάους.

-είναι αυτό το χρονικό σημείο τώρα που θέλω να βγάζω φωτογραφίες.που συσσωρεύονται ιδέες στο μυαλό μου.τις οποίες πρέπει να φιλτράρω για να δω τι θέλω να δείξω.αλλά όλο αυτό θα συμβεί όταν νιώσω ότι δε χωράνε άλλες στον εγκέφαλό μου.να νιώσω τη στιγμή που θα'ναι τόσες πολλές ιδέες μέσα και θα θέλουν να σκάσουν σαν τα πυροτεχνήματα που ρίχνει ο τζανό κάθε πρώτη του χρόνου.

-ακόμη δε μπορώ να συλλάβω πνευματικώς το λόγο που ο λαζόπουλος,η αλίκη κι ο ζαγοράκης(!!) θεωρούνται απ'τον ελληνικό λαό ως τρεις απ'τους εκατό μεγαλύτερους.νομίζω τώρα είναι που θα σκάσει ο εγκέφαλος σαν τα χαλασμένα πυροτεχνήματα που ρίχνει ο τζανό κάθε πρώτη του χρόνου.

-έγραφα πιο πάνω για τυφώνα στο texas.προς Θεού,όμως,μη χτυπήσει σε κανα austin.χαιρετίσματα γιώργο.βάστα γερά στα ξένα!πλησιάζει και το spring break (μαρίνα μην ακούς εσύ).

-ο άνθρωπος που τόση ώρα φυσά στο λαβύρινθο των αυτιών σας λέγεται illinois jacquet και το κομμάτι που παίζει είναι το if you knew what it does to my heart.μέγας!

μπλατρία

είναι σάββατο.σάββατο βράδυ.σπίτι είμαι.βλέπω το plein soleil του rené clément με τον alain delon και τη marie laforêt.είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε με ήρωα τον tom ripley.ναι,τον ίδιο ψυχάκια που υποδύθηκε και ο matt damon πριν κάμποσα χρόνια.πριν λίγο πάτησα pause και έφαγα ένα cordon blue μαζί μ'ένα αυγό-μάτι.τώρα θα πατήσω play.

μετά θα δω κι άλλη ταινία.μάλλον το chinatown του roman polanski με το jack nickolson και τη faye dunaway.αλλά δε θα'ναι σάββατο βράδυ.θα'ναι κυριακή ξημερώματα.

πριν κοιμηθώ θα ακούσω το white album των beatles.ή το revolver.δε ξέρω δηλαδή.θα αποφασίσω αργότερα.για να πω την όλη αλήθεια,παίζει να μην ακούσω και κανένα και απλά να ξεραθώ.ούτε σήμερα κοιμήθηκα για μεσημέρι.δε νύσταζα.τσούζει και το μάτι.οι φακοί μάλλον θα φταίνε.

μπλαδύο

για τα επόμενα 7λεπτά και 50δευτερόλεπτα θα ακούτε την κιθάρα του juan quesada να σας μιλάει για το πριγκηπάτο των asturias στη βόρεια ισπανία (εεε,πατήστε το play βασικά-αφήσε το να φορτώσει λίγο-είναι και μεγάλο.) 

όποιος φοβάται να κολυμπά βράδυ,να σηκώσει το χέρι του.κάτι τέτοια χαζά έβλεπα χθες στον ύπνο μου και σηκώθηκα απ'τις 08.30 (σ.σ. είχα κοιμηθεί στις 04.15).δεν πολυβλέπω όνειρα η αλήθεια είναι.φταίει μάλλον που είμαι κάπως χοντρόπετσος.ή ότι κοιμάμαι σαν το μοσχάρι και την άλλη μέρα δε θυμάμαι τίποτα.διαλέχτε όποιο προτιμάτε.

όποιος δε μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ γιατί βλέπει μηχανικές+ηλεκτρομαγνητισμούς+σχετικότητες,να σηκώσει το χέρι του.αυτά λέγαμε με τον μάικλ χθες (8 τσιγάρα σε 1ώρα έκανε-ρουφιάνος) κι άντε να κοιμηθώ μετά (δεν ευθύνονταν ο καπνός.αέρισα το σπίτι.).μάλλον τελικά δεν είμαι τόσο χοντρόπετσος.για μοσχάρι με κόβω.

όποιος θεωρεί ότι ο αποστόλης μπαρμπαγιάννης είναι ο θεός,να σηκώσει το χέρι του.όλοι την κυριακή 15/2 στη γλυφάδα.για δεντροφύτευση.για σάντουιτς με φίδι+κρασί.για φωτογραφία με τον κυρ-βασίλη.ναι,άννυ.θα πάμε. (είδες?και διάβασμα και μουσική σήμερα.αναβαθμιζόμεθα λέμε).

όποιος δεν έχει δει το fabuleux destin d'amelie poulain,να σηκώσει το χέρι του.βλέπεις παναγιώτα?μόνο εσύ είσαι.μα δε γίνεται να μη το έχεις δει.δε γίνεται.δηλαδή ποια ταινία σου αρέσει?η μεγάλη των μπάτσων σχολή?ωπ,σόρρυ.αυτή αρέσει στη μαρία ;)

όποιος ανήκει σε κάποια απ'τις παραπάνω κατηγορίες,αλλά δεν είναι οικείος με τη λέξη deodorant ας αφήσει το χέρι κάτω.

μπλαένα

Θυμήθηκα σήμερα την Άνδρο.

Την Άνδρο το Νοέμβρη που βγαίνεις απ'το σπίτι στις 21:30 να κάνεις μια βόλτα στη Χώρα.φοράς το μπουφάν σου,στριμώχνεις από μέσα τ'ακουστικά,σκέφτεσαι τι θες ν'ακούσεις και βγαίνεις.Η μουσική του Saltillo νομίζεις ότι δημιουργήθηκε για να την ακούς όταν βολτάρεις.εσύ.Ανεβαίνεις σκαλιά.κι άλλα σκαλιά.περπατάς και φτάνεις στην πάνω πλατεία.Ευθεία μπροστά σου φαίνεται ο μεγάλος πεζόδρομος.Άνθρωπο δεν έχεις συναντήσει ακόμη.Φτάνεις στην κάτω πλατεία.Θα περάσεις την καμάρα και ευθυγραμμίζεσαι με τα ταβερνιάρικα λαμπάκια που κρέμονται από πάνω σου.Αυτή τη φορά δε θα στρίψεις.Θα πας στο Ναύτη.βλέπεις τη θάλασσα φουρτουνιασμένη.βλέπεις τη σημαία να χορεύει.νιώθεις να σε χτυπάει το αλάτι στο πρόσωπο.μα ακούς μόνο βιολιά,τσέλο,beats και καμιά έξυπνη ατάκα (ξέρεις.απ'αυτές που θες να τις βάλεις στο εμεσεν).Αφού καταλαβαίνεις ότι το μαλλί έγινε άφρο, γυρίζεις προς το σπίτι.στις 22:40 έχεις φτάσει.70 λεπτά έξω και δεν είδες έναν άνθρωπο.Ιδιωτική βόλτα.

υ.γ. Πριν λίγο τέλειωσε κι η ταινία.Είδα ξανά το The Royal Tenenbaums του Wes Anderson.Μα πόσο θεϊκή οικογένεια είναι?Όλη, μα όλη, η ταινία θα μπορούσε να'ναι φωτογραφίες.ΟΛΗ.αν μου 'λεγαν ποιο χαρακτήρα θα 'θελα να υποδειθώ θα ήμουν ανάμεσα στο Gene Hackman και τη Gwyneth Paltrow (γκέι).