mom5nt

οτι σημαντικότερο μου προσέφερε αυτός ο ένας μήνας στο γυμναστήριο είναι οτι κάθε μέρα στη μία το μεσημέρι περνούσα έξω απ'το δεύτερο δημοτικό, την ώρα που σχολούσαν τα πιτσιρίκια. είναι τέσσερα, πέντε κορίτσια που κάθονται σ'ένα πεζούλι και μιλάνε. στην άκρη, κάθεται ένα αγόρι. έχει αγκαλιάσει τα πόδια του. δε μιλά. απλώς κοιτά ένα απ'τα κορίτσια. και βλέποντας αυτή τη σκηνή, το μυαλό σου ακούει το glover να λέει about the small miracle of a girl choosing to talk to me.

κατραπακιά (ωραία λέξη). θυμάσαι τι πραγματικά αξίζει, τι είχες μάθει οτι αξίζει. κι όλα αυτά επειδή για 2-3 δευτερόλεπτα, θυμήθηκες πώς είναι η σπίθα.

mom4nt

έχεις στρίψει απ'τα τέμπη κι ξεκινά να παίζει το prenzlaurberg. αφήνεις ανοικτά τα μάτια, αλλά έξω δεν βλέπεις. όλο το σύμπαν σου περιστρέφεται γύρω από δύο σφαίρες και τα μάτια της ακτινοβολούν. κι η καρδιά σου ξανασκίζεται. μόνο που αυτή τη φορά, αναβλύζει έλαια και μυρίζει γιασεμί. να σ'ακούσω;

mom3nt

συνοδηγείς με τον ψηλό. ανοιχτά τα παράθυρα στο όχημα, κάτι δηλαδή σαν φρέσκος, καθαρός αέρας. ο ήλιος είναι στα τελευταία του. στο ραδιόφωνο παίζει κομμάτι απ'τη μαρία την αντουανέτα. στο αριστερό χέρι έχεις τέσσερα-πέντε φουντούκια για να ταΐζεις το λύκο που διαμένει στο στομάχι σου. τραβάς βίντεο ελεεινά κατεστραμμένο. απ'αυτά που αγαπάς.

όμορφα. πολύ. κι ας το καταλαβαίνεις το ξημέρωμα όταν κάθεσαι μπροστά στην ελ.τζι.

m2ment

κάνω τη μεγάλη σόλο βόλτα μου σαν ένας νέος φορεστ γκαμπ και βρίσκομαι στην πλατεία στο μοναστηράκι. στρίβω στη μητροπόλεως κι ακούω μια παρέα νεαρών να κοιτάνε ένα μαγαζί και να λένε: "δεν καθόμαστε να φάμε εδώ? ωραίο φαίνεται." το ωραίο στο οποίο αναφέρονται οι κασκαντέρ νεαροί είναι ο ΘΑΝΑΣΗΣ. θυμήθηκα το Σπύρο και το άπειρο γέλιο που ρίχνουμε όποτε συζητάμε για τα ντόνερ κεμπάπ του Θανάση αλλά και τις επιδράσεις που έχουν στην εντερική μας λειτουργία. αν ήμουν κάφρος θα έλεγα ότι αφού φας στο Θανάση κι επισκεφτείς το λουτρό, θα χέσεις τσιμέντο. αλλά δεν είμαι κάφρος.

m1ment

ανεβαίνεις τη δροσοπούλου με το εξακόσιαοχτώ. σταματάει σε στάση. στ'αυτιά σου ακούς τον jay σε παραγωγή του kanye. never change. γυρίζεις το κεφάλι αριστερά και κοιτάς έξω απ'το παράθυρο. βλέπεις να κάθεται σ'ένα πεζούλι ένα λευκό κοριτσάκι τριών-τεσσάρων παρέα μ'ένα έγχρωμο κοριτσάκι της ίδιας ηλικίας. το ένα ξανθά ίσια μαλλιά. το άλλο πολλά μαύρα κοτσιδάκια. διαβάζουν μαζί ένα περιοδικό. ανοίγουν μια σακούλα με πατατάκια. τα περισσότερα τους πέφτουν στο πεζοδρόμιο. κοιτιούνται τρομαγμένα και μετά γελάνε.