βήτα μέρος

κφ.πέντε.

ξαναπιάνω τη μηχανή το καλοκαίρι του εφτά στην άνδρο.συνεχίζω με τον ίδιο σπαστικό ρυθμό να κουρελιάζω τα νεύρα της ξαδέρφης.με τα τότε δεδομένα είχα βγάλει μερικές ωραίες φωτογραφίες.με τα τώρα δεδόμενα είχα βγάλει μερικές ωραίες φωτογραφίες.θέμα των φωτογραφιών τότε ήταν εγκατάλειψη σε κτίρια,η θάλασσα.φοβόμουν να ασχοληθώ με τη φωτογράφιση ανθρώπων.δλδ ντρεπόμουν μη μου την πούνε.

κφ.έξι.

πάω στο παρίσι να δω την αδερφή μου και τον kanYe.τα πρωινά,η αδερφή δουλεύει,οπότε βγαίνω βόλτες μόνος μου.δλδ όχι τελείως μόνος.έχω στα αυτιά μου το zach και ακούω στο repeat το flying club cup.χανόμουν μόνος μου σε δρόμους παριζιάνικους,το άλμπουμ είχε μια γαλλική εσάνς,είχε βρωμόκρυο,είχαν απεργία τα μέσα μεταφοράς.τι άλλο μπορούσα να ζητήσω.εκεί δε μ'ένοιαζε αν θα μου την έλεγε κανείς.δλδ δε θα καταλάβαινα κιόλας.κάθομαι σε σκαλιά,σε παγκάκια και κοιτάω τον κόσμο.σίγουρα με περνάνε για απροσάρμοστο.βλέπω το άγχος,βλέπω μια ομορφιά που βγάζει η μοναξιά.έναν κύριο να περνά μέσα απ'το père lachaise (νεκροταφείο) για να κόψει δρόμο.μια κυρία να ανάβει ένα τσιγάρο έχοντας στην πλάτη της,ένα κτίριο εκατονδέκα μέτρων.ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να βλέπει το Παρίσι απ'την ταράτσα των lafayette.μια δασκάλα να προσπαθεί να μαζέψει καμιά τριανταριά πεντάχρονα για την αναμνηστική φωτογραφία με φόντο τον πύργο.κουστουμάτους με τα μπριφκέισις να περιμένουν το ένα συρμό/σαράντα λεπτά που θα περάσει από το σταθμό του saint lazare.όλες τις παραπάνω μικρές στιγμές βλέπω.μικρές που στα μάτια μου και στον εγκέφαλό μου κάνουν πάρτυ παρέα με τα πυροτεχνήματα του τζανό.

κφ.επτά.

είναι δεκαπέντε φεβρουαρίου του οχτώ.έχω βγει έξω.βόλτα.γυρίζω στο σπίτι και κοιτώ να δω αν ήρθε κανα μέιλ (συνήθως ο σπύρακλας στέλνει κάτι στο space).υπάρχει ένα mail που μιλάει για congratulation και είναι υπογεγραμμένο από τον scott gray (founder of the world photography awards).δε με θυμάμαι να 'χω νιώσει ποτέ μου πιο τέλεια.λίγο ήθελε να κατουρηθώ.νααααάις.

κφ.οκτώ.

κυριακή του πάσχα.στον αμπελώνα ξανά.η περσινή διλογία έπρεπε να κλείσει.κι όχι με happy ending.η κούκλα περίμενε.η κούκλα στεναχωρήθηκε.τι έμενε να γίνει?αποσύνθεση.μόνο έτσι θα σηκωνόταν.όπως είπε και ο jay: people lined up to see the titanic sinking.instead we rose from the ash like a phoenix.το δέκα, μας τέλειωσε.αυτό ήταν.

άλφα μέρος

κφ.ένα.

ξεκίνησα να τραβώ φωτογραφίες το νοέμβρη του τρία στη γλασκώβη με μια epson 2.1mp.εκεί έβγαλα μία φωτογραφία που χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το λόγο,μου καθόταν καλά στο μάτι.διακοπή.ξαναέπιασα την ίδια μηχανή τον οκτώβρη του τέσσερα στην άνδρο.έβγαλα πολλές φωτογραφίες.έκανα κρόσια τα νεύρα (ξ)αδερφής.δε μου άρεσε καμία.δηλαδή τότε μπορεί και να μου άρεσε κάποια αλλά τώρα τις βλέπω και γελώ.το νοέμβρη του πέντε αγόρασα μια nikon e9000 3mp. έβγαλα μια φωτογραφία που έτυχε να βγει καλή γιατί υπήρχε μια αρμονία στην κίνηση των ατόμων που έβγαλα.τότε τη θεωρούσα τέλεια.τώρα τη βλέπω σαν ένα απλό snapshot. τίποτε παραπάνω.το νοέμβρη του έξι αγόρασα μια panasonic fz7 6mp.το γενάρη του εφτά σταμάτησα να υπάρχω.

κφ.δύο.

κάθομαι στο δωμάτιό μου μπροστά απ'τον υπολογιστή και βλέπω το ρολόι,βλέπω τον ήλιο να προχωρούν σε fast-forward.το συναίσθημα του τόσο έντονου πόνου δε μου επιτρέπει να σκεφτώ κάτι άλλο.ενσυνείδητα.ένα μεσημέρι με θυμάμαι να κάθομαι στην καρέκλα του γραφείου και να κοιτώ τις αχτίδες του ήλιου να λούζουν τον τοίχο.πάω στον τοίχο. κοιτώ τις χαραμάδες του πατζουριού.με τυφλώνει το φως.δε βλέπω απλώς τον ήλιο.το μυαλό μου βλέπει θάλασσες,βλέπει κόσμο να περπατά γρήγορα,βλέπει ζωή.εγώ όμως είμαι πίσω απ'το πατζούρι.κλικ.block'd.

κφ.τρία.

κάποια στιγμή αποφασίζω να βγω.εννιά το πρωί περπατώ στην ιερά οδό με τη μηχανή στο χέρι.φωτογραφίζω σπίτια εγκαταλελειμένα.γέρους με την πλάτη γυρισμένη. σύννεφα.γκραφίτι του b.πράγματα δηλαδή που απλώς με κάνουνε να ξεχνιέμαι.πράγματα που ομορφαίνουν τα μάτια μου.τίποτε περισσότερο.αυτές οι φωτογραφίες είναι που ανεβάζω στο myspace και βλέπω οτι αρέσουν σε κάποιους.ή τουλάχιστον μου λένε οτι τους αρέσουν.

κφ.τέσσερα.

κυριακή του πάσχα.δύοχιλιάδεςεφτά.είμαι στον αμπελώνα. έχει μαζευτεί κόσμος.εγώ είμαι στον πάνω όροφο του σπιτιού και βλέπω να κάθεται σε μια πράσινη πολυθρόνα εκείνη.μία παιδική κούκλα με ξανθιά σγουρά μαλλιά και μπλε μάτια.πιο άσχημα δε μπορώ να νιώσω.την παίρνω και πηγαίνω στο κοτέτσι σ'ένα δωμάτιο που έχει από περιστέρια μέχρι ποντίκια.εκεί υπάρχουν δύο ψάθινες καρέκλες.απ'αυτές που έχουν τα παλιά καφενεία.κλείνοντας την πορτά βλέπω το ίδιο πράγμα.τις αχτίδες του ήλιου να πέφτουν στον πλινθόκτιστο τοίχο.εκεί βάζω τις καρέκλες.δίπλα-δίπλα.και τότε θυμάμαι γιατί βρίσκομαι στο δωμάτιο.η μία καρέκλα θα φύγει.θα πάει στην σκιά.στην άλλη,σ'αυτή που φωτίζεται ακόμη,θα κάτσει εκείνη.θα στηθώ με τη μηχανή απέναντί της.αντιμετωπίζοντας την.θέλοντας να την απογυμνώσω. κλικ.πάω να φύγω.όπως γυρνώ δίπλα στην πορτά ξαναβλέπω πατζούρι.ξύλινο κι αυτή τη φορά.ο ήλιος πάλι διαπερνά τις χαραμάδες.όπως πριν ένα χρόνο.εγώ όμως ακόμη περιμένω.κοροϊδεύω τον εαυτό μου.δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι καλό.η κούκλα, την οποία τόση ώρα κρατώ απ'το χέρι,δε μου φαίνεται τόσο ξανθιά.δεν έχει τόσο φωτεινά μπλε μάτια.κάθεται μπροστά απ'το πατζούρι με την πλάτη στον ήλιο.δε της φωτίζει το πρόσωπο.δε θέλει να της φωτίσει το πρόσωπο.κανείς δεν είναι εκεί για να το δει.μόνη της κάθεται.κλικ.είναι τόσο σκοτεινή που θα δει το φως.δε το ξέρει ακόμη.

έχω δυο αδερφές & δυο αδερφούς (pt2²)

φτάσαμε αισίως στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του δεύτερου μέρους αλλά και του πρώτου.τι άλλο θυμόμαστε για τον ψηλό.

θυμόμαστε που ήρθε αθήνα στο πρώτο έτος και έμεινα για πρώτη φορά έξω μέχρι να ξημερώσει (λούζερ).που πήγα θεσ/νικη και πήραμε χριστουγεννιάτικα στολίδια απ'τα πράσινα πανέρια του δήμου.τα μηνύματα που στέλναμε στις 04+ στον κύριο απ'το τηλεάστυ.τις μάσες που έχουμε κάνει κατά καιρούς στα φαγάδικα των εξαρχείων.θυμόμαστε τις αδερφές στα mcdonald's να μιλάνε για τις περιπτύξεις τους.που πήγα στη θεσσαλονική και έμεινα σε ξενοδοχείο (λολ).που μου γνώρισε τη μαρούλα,το σπύρο,το θάνο,το θωμά.που δε μ'έχει καλέσει ακόμη στη δονούσα (ή στην ικαρία ή στην κρήτη).το παρκάρισμα που έσκασε τα χριστούγεννα.τον τρόπο που καθαρίζει κρεμμύδια.τα παπούτσια που ήταν για σκότωμα (βλ.κάλτσες).τις μαγείες στο μπαρ το βράδυ στους στέρεο νόβα.

ότι μου χρωστάει ένα τσουρέκι κάστανο και ένα κέικ σοκολάτα (α.και τώρα που το θυμήθηκα.κι η ειρήνη ένα γύρο στο σπύρακλα).τις βόλτες του απ'την τρίπολη στο άργος και στην κομοτηνή και στην κεντρική πλατεία.την απίστευτης έμπνευσης iPod sock που κατασκεύασε ο ίδιος.θυμόμαστε τη θωρακισμένη mercedes (αυτή που δεν ονειρευτήκαμε ποτές).τη στιγμή που δοκιμάσαμε βαρβάρας cheesecake με μαρούλα.τα κατά καιρούς τηλεφωνήματα για τυχόν update στα έιτς-σι.το κοντομάνικο πουκάμισο απ'το χθεσινό ψωμί.την ολίγων λεπτών επίσκεψή μας στα notos στη σταδίου.θα θυμόμαστε για πάντα τα wendy's γιώργο (ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ).το κοτόπουλο με το ρύζι που φτιάξαμε.τα κορυφαία που λέει και δε το ξέρει.τον τάσο έξω απ'τη μαΐστρα. τα σπίτια στην καλλιδρομίου.το λονδίνο,το παρίσι,τη νέα υόρκη.θυμόμαστε που είπαμε για το σουβλατζίδικο στη νέα ζηλανδία..στα ταξίδια&τις φωτογραφίες χορχ.

έχω δυο αδερφές & δυο αδερφούς (pt2¹)

το αυτό.ξανά.αυτή τη φορά είναι για το γιώργο.ο οποίος αφού διάβασε το προηγούμενο part για το σπύρο μου έστειλε "pali deyterantza.den tha to anexto deyterh fora".ξεκίνησε κ αυτός τα νάζια.

ο γιώργος.θυμόμαστε πως έξι χρόνια με ανέχτηκε στο ίδιο θρανίο.το σπίτι-σοφίτα που θέλαμε να νοικιάσουμε.τη καλύτερη γραμματοσειρά που έχω δει ποτέ (μια μέρα θα πάρω τα δικαιώματα).που κάθε αρχή σχολικής χρονιάς,έντυνε τα βιβλία.που υπέγραφε παντού σαν doze.θυμόμαστε που του έκλεψαν κάτι αλλοδαποί τα παπούτσια έξω απ'το σπίτιτ (παραλίγο αποφεύχθηκε η μανούρα).που κάθε σάββατο πηγαίναμε και καθόμασταν στο σχολείο (κάτω στα πεύκα).τη τζίνα.που όποτε βλέπαμε το σκύβαλο κάναμε μαζί ωχχχχχχ (ακόμη το κάνουμε).που με έβαλε να χειρίζομαι το κασετόφωνο του σχολείου σε χορούς για να χάσω κι εγώ μάθημα.θυμόμαστε τις κομπόστες dell monte.που κολλούσε τα χαρτάκια απ'τις καραμέλες υγείας ίον στο καλοριφέρ.τα τυροπιτάκια του.που επιβιώσαμε δυο χρόνια με τον πετράν μπροστά μας.θυμόμαστε κάτι τελευταίες ώρες σε άδειες αίθουσες με οινοπνεύματα-πατατάκια-τη μαρία-τη λίτσα.τη βλαστού με τη μεμψιμοιρία.που σπρώχναμε το θρανίο και η αναγνωστοπούλου έφευγε παρέα (λολ).θυμόμαστε στην αθήνα που σηκώθηκε να χορέψει φορώντας μια σαλιάρα (αλλά ζαλιζόταν).τα ντολμαδάκια που έτρωγε πριν το σχολείο.τίμη και δόξα στο γιώργο που είναι κάτοχος φωτογραφίας μου αγκαλιά με τον άλφα.να συζητάμε στη φυσική κατεύθυνσης β λυκείου με τον ρίτσαρντ για το big brother 1.θυμόμαστε πως τόσα χρόνια δεν έχουμε αφήσει κανέναν ασχολίαστο (ναι,κα-νέ-ναν).που είχε πάθει ψύχωση με το παιδί που περπατά με τα χέρια.τη φορά που είχε ντυθεί γιαγιά.το δούλεμα που ρίχναμε στην τάχα (και στον πάουτ).τα τοστ κάτω απ'το θρανίο.θυμόμαστε τη διήμερη στην κερκίνη στο δίπατο σπίτι.τη βρώμα που έχει βγάλει για με και την πελαζί (συκοφαντία και μόνο).στην κρανιά να βλέπουμε τον αρλέ να λέει το πιστεύω (priceless).τις φωτογραφίες που ανέβασε η χαζή στο φέις.το ροζ μαγαζάκι.στην τσαγκαράδα που κάτσαμε σε μια ταράτσα και χαζεύαμε τη θέα.θυμόμαστε που πέρασα αθήνα και εσύ στη θεσσαλονίκη.

to be continued.

έχω δυο αδερφές & δυο αδερφούς (pt1²)

μέρος δεύτερο.δηλαδή το δεύτερο μέρος του πρώτου μέρους.και να τι ακόμη θυμόμαστε για το σπύρακλας.  

θυμόμαστε που ήρθε αθήνα και για τρεις μέρες βγήκαμε δυο φορές απ'το σπίτι (spy hunter&ace ventura rule the world).τη βόλτα στις 2 τα ξημερώματα με μια panasonic και έναν τρίποδα.τη μελιτζανοσαλάτα του φάδερ (αυτή με τα αμύγδαλα).το κάψιμο με το myspace.που γυρνούσαμε απ'τα ster στις 02+ με τα πόδια δεκέμβριο μήνα.το τζατζίκι που ντερλίκωσα στο βόλο και τη θρυλική κουβέντα που κάναμε μετά στο σπίτιτ.θυμόμαστε το lightning reaction με τη δώρα στα starbucks.που τρέχαμε στο αλκαζάρ την πέμπτη μάη του εφτά.το shadowboxer και τα λεπτά που περνούσαν βασανιστικά αργά.που μου είπε να ακούσω hawk and a hacksaw.το smackdown και τις καρεκλιές που πέφτανε.θυμόμαστε που κάθε κυριακή έπαιρνε/α τηλέφωνο και λέγαμε τις βλακείες της βδομάδας.τις κατά καιρούς προφορές που χρησιμοποιούμε (θα πάμε για εξερεύνηση-η αρχή όλων).που ήρθε το φλεβάρη του εφτά για να μη πέσω τ'ανάσκελα (ή τουλάχιστον για να με σηκώσει).το scientist.τον oggy και τις κατσαρίδες.θυμόμαστε τη διώρη αναμονή μας για να περάσει το πέντε από φαλάνη (my baaaaand).

το synch.τις συζητήσεις με το μάκη για το little london.το λουκάνικο στον άγιο λαυρέντιο (ναι,στο ντε λαουρέντις).την πουκαμισιά της γιαγιάς τούλας.το fake borat στον άγιο αχίλλειο (classic!).τα ρούχα και τα σεντόνια του άλλου.το του γκερλς-ουάν καπ.θυμόμαστε το τσιγάρο-πτώση στο λιανοκλάδι.το τζατζίκι στα τηγανάκια.το τραπέζι της κουζίνας στο παλιό το σπίτι (μοσχάρι και coca cola μέχρι depon και οδηγίες χρήσης για φριτέζα).τα βερύκοκα στα γενέθλια του θάνου με τη lorna.θυμόμαστε ότι υπήρξε ο μοναδικός τσολιάς με μουστάκι και γυαλιά.ότι είναι ο πρώτος και για αρκετό καιρό ο μοναδικός που μ'ενθάρρυνε να βγάζω φωτογραφίες.

έχω δυο αδερφές & δυο αδερφούς (pt1¹)

το αυτό.το pt1 είναι για το σπύρακλα.γιατί αν ήταν για το γιώργο,ο σπύρος θα'ρχιζε τα γνωστά ζουζουνίστικα του στυλ "βέβαια,ο γιώργος είναι ο καλύτερός σου φίλος+μπλα".ενώ τώρα,ο γιώργος το πολύ-πολύ να πει "βλάκα,έφτιαξα ένα carrot cake!τέλειο!"

τι θυμόμαστε.θυμόμαστε την πρώτη μέρα στο φροντιστήριο που επιχείρησε να περάσει το κεφάλι του μέσα από ένα τζάμι.τα θρυλικά ξυλίκια μαζί με το βασίλη κάθε απόγευμα όταν τελειώναμε απ'το φροντιστήριο κι αφού είχαμε περάσει απ'τον κυρ-Τάσο τον κουρέα (ναι,αυτόν που μια φορά είχε κόψει τ'αυτί του σπύρακλα).θυμόμαστε το φετο-χόου και τα θρυλικά γενέθλια σ'αυτό που θέλουν οι γυναίκες (παγωτό δωδώνη θέλουν,τελικά).το βράδυ στο σπίτι μου που μιλούσαμε&μιλούσαμε για 7-8 ώρες (σταματήσαμε γιατί ξημέρωσε και έκανε ντου η γιαγιά η τούλα-ναι,αυτή που μου μοιάζει).θυμόμαστε Μ.Παρασκευή στον επιτάφιο να προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά που πήρε η κουπ του νυφιτσελιού.και καλά.το πάσχα στον αμπελώνα που έπεσα με το ποδήλατο σε μια "μεγάλη" πέτρα (ο παππούς θα μου σκίσει).το δωμάτιο στη βάρκιζα το όποιο κατεδαφίσαμε ο-λο-κλη-ρω-τι-κά.τον εμπρησμό του levi's μου στο ναύπλιο στην πρώτη λυκείου.τη μπάλα του βόλει στη μάπα του μπάρδα.θυμόμαστε το μπαμπά του βησσαράκη (κύριος γιάννης) να ρίχνει αλάτι στο κοτόπουλο.το δρόμο του χουφτώματος.στη σαντορίνη τη φωτογραφία μπροστά απ'το ξενοδοχείο καίτη (λολ).όταν τελειώσαμε τις πανελλήνιες,την πίτσα στο κόρνερ.θυμόμαστε τα κατά καιρούς ξυλίκια που έφαγα.είτε με μπρελόκ-μαστίγιο.είτε με καλόγερο.είτε με οτιδήποτε αιχμηρό είχε στην κατοχή του.το σνίτσελ που κατάπινε με 4 (κυριολεκτώ) μπουκιές.τα "α στα διάλα ρε" της κυρίας ντίνας.θυμόμαστε τις κλωτσιές που πέφτανε κάθε φορά που η παρέλαση έστριβε.ένα κορίτσι να διασχίζει το προαύλιο κι εμείς να μιλάμε για το πόσο ψηλά είναι η σκεπή του γυμναστηρίου.τη δέσποινα απ'το σύγχρονο (σου χρωστώ μια "γκόμενα"-δε το ξέχασα).το αεροπλανικό που έκανες και κολλούσες στον τοίχο.θυμόμαστε που πέρασα αθήνα και εσύ στο βόλο. 

to be continued.

0τρία/μηδέν7

αν δεν ήσουν εκεί τότε, δε θα ήμουν εδώ τώρα.

σ'ευχαριστώ.

τι2

βρίσκεσαι στην Αθήνα

σταθμός Λαρίσης.αποβάθρα 3.αμαξοστοιχεία 71

έπιασες κουβέντα με το *****.24 χρονών απ'την *******.αφού σου μίλησε για το στρατό,τις γυναίκες,τον πατέρα του, σου είπε ότι είναι στην απεξάρτηση και φοβάται μη ξανακυλήσει.

πλατεία Γκοτζιά.πεζούλι

ήρθε και σου μίλησε ένας κύριος.προσπάθησες να του εξηγήσεις τη σχέση του Άη Βασίλη με τα Χριστούγεννα και την Coca-Cola.Αφού σε ρωτήσε τι είναι αυτά στ'αυτιά σου και από που βγαίνει η μουσική, ταΐσάτε τα περιστέρια που στεκόντουσαν μπροστά σας.

βρίσκεσαι στην Άνδρο

με τα πόδια.κάτω πλατεία.

θα περάσεις την καμάρα αλλά δε θα κάνεις τη συνηθισμένη βόλτα μέχρι το Ναύτη.μετά την εκκλησία της Παναγίας,θα στρίψεις αριστερά και θα χαθείς σε λευκά σοκάκια πλάτους ενός μέτρου.θα χαιρετήσεις τις γιαγιάδες που προσπαθούν να ασπρίσουν το άσπρο της εισόδου των σπιτιών τους και θα απευθυνθείς to Zion παρέα με τη Lauryn.

βρίσκεσαι στη Santa Monica

τουριστικό λεωφορείο.9η σειρά απ'τα δεξιά.

στην Ocean Ave λίγο πριν στρίψει για να ανέβει τη San Vicente Blvd το κινητό σου χτυπάει.θα το σηκώσεις και θ'ακούσεις μια φωνή.βλέπεις τον ωκεανό να απομακρύνεται κι εσύ να βυθίζεσαι σε μια χαρμολύπη.

βρίσκεσαι στη Γλασκώβη

Scottish Exhibition & Conference Centre

φεύγεις και πηγαίνεις να πάρεις το τρένο.μουντός καιρός.μια τσάντα στον ώμο και μια Epson PC800 2.1mp στο χέρι.περνάς πάνω απ'τη Stobcross Rd, την Pointhouse Rd και τον Α814 μέσα από ένα τούνελ.κόκκινο.πράσινο&κόκκινο.πριν βγεις για να μπεις στο βαγόνι γυρίζεις,κοιτάς.ξανακοιτάς.ΚΛΙΚ.

τι

βρίσκεσαι στο Παρίσι.

στο μετρό.ligne 1.σταθμός Porte de Vincennes.

θα κατέβεις μετά από 20 στάσεις στη Défense.βγαίνοντας έξω και χαζεύοντας τη Grande Arche θα "πέσεις" στη St.Apollonia του Zach.

στο μετρό.ligne 12.σταθμός Concorde.

μετά από 7 στάσεις θα βγεις στo σταθμό Abbesses.εκεί κοιτώντας τον τοίχο με τα σ'αγαπώ σ'όλες τις γλώσσες,θα 'ρθει να σου μιλήσει ο κύριος Νολλ του Μάνου.

βρίσκεσαι στην Αθήνα.

στο λεωφορείο.εξακόσιαοχτώ.9η στάση.

με το που στρίψει στην Πανεπιστημίου απ'τη Βασιλίσσης Σοφίας κοιτάς τον κόσμο που περιμένει στο φανάρι,τους μετανάστες να πουλάνε Kurberry.σε ολονών τα πρόσωπα βλέπεις το ίδιο πράγμα.το 2 smith του Κωνσταντίνου.

στο λεωφορείο.δύοτριάντα.τέρμα.

θα περπατήσεις στο πλακόστρωτο δρόμο που οδηγεί στου Φιλοπάππου.θα στρίψεις όμως δεξιά.και εκεί, μετά στις ελιές, θα πεταχτεί μπροστά σου όλη η Αθήνα ενώ κάτι θα σου ψιθυρίζει το Breathless του Jo.

βρίσκεσαι στη Φλωρεντία.

με τα πόδια.06:03.

περπατάς την Lungarno Soderini.δε βλέπεις ούτε έναν άνθρωπο.μόνο τον ήλιο να ανατέλλει και τα κτίρια να χρωματίζονται.Στη τσέπη σου κουβαλάς ένα κιούμπρικ.του Νικήτα.

με τα πόδια.piazza del Duomo.

στρίβεις για να φτάσεις στην πλατεία.Σηκώνεις το βλέμμα για να δεις το Campanile di Giotto.στα 444 σκαλιά και πριν δεις τη θέα, σφυρίζεις το will you be there του Michael.

βρίσκεσαι στο σπίτι σου.

στο δωμάτιο σου.απέναντι από μία οθόνη και δύο ηχεία.

κοιτάς.προσέχεις.παρατηρείς.αναλύεις και καταλήγεις στο τι είναι αυτό που θες να δείξεις.σε βυθίζουν τα bad news του Kanye.

----------------------------

εκεί που τέμνονται αυτές οι τοποθεσίες.εκεί που συναντάς τις εικοσιμίαμέρες.

yesterday

εκείνο το νερό με μούσκεψε.μας μούσκεψε.θα το θυμάμαι.

εδώ θα'μαι.όπως ήμουν και τότε που σου αφιέρωσα το δέκα ακριβώς.όπως και τότε που καθόμουν από κάτω.και παρατηρούσα το φως.κλειστό.ανοιχτό.κλειστό.ανοιχτό.

6588 φωτογραφίες που "φτύνω" εμένα

3924 youtube videos να ξεχνάω.να θυμάμαι

3228 τραγούδια να με κρατάνε ξύπνιο

9 χιλιόμετρα

94 ναυτικά μίλια

μου χτυπάνε.πρέπει να κατέβω.να σε περιμένω?