top6

πέντε ταινίες που βγαίνουν μέσα στο 2012 και τις περιμένω πως+πως. σημείωνε:

• the master του paul thomas anderson
• the great gatsby του baz lurhmann.
• moonrise kingdom του wes anderson.
• untitled project του terrence malick.
• stoker του chan-wook park

φακ ιτ. περιμένω κι άλλες:

• nero fiddled του woody allen.
• on the road του walter salles
• the we and the i του michel gondry.
• the hobbit: an unexpected journey του peter jackson
• the dark knight rises του christopher nolan.

πανικός εφέτο.

mom5nt

οτι σημαντικότερο μου προσέφερε αυτός ο ένας μήνας στο γυμναστήριο είναι οτι κάθε μέρα στη μία το μεσημέρι περνούσα έξω απ'το δεύτερο δημοτικό, την ώρα που σχολούσαν τα πιτσιρίκια. είναι τέσσερα, πέντε κορίτσια που κάθονται σ'ένα πεζούλι και μιλάνε. στην άκρη, κάθεται ένα αγόρι. έχει αγκαλιάσει τα πόδια του. δε μιλά. απλώς κοιτά ένα απ'τα κορίτσια. και βλέποντας αυτή τη σκηνή, το μυαλό σου ακούει το glover να λέει about the small miracle of a girl choosing to talk to me.

κατραπακιά (ωραία λέξη). θυμάσαι τι πραγματικά αξίζει, τι είχες μάθει οτι αξίζει. κι όλα αυτά επειδή για 2-3 δευτερόλεπτα, θυμήθηκες πώς είναι η σπίθα.

series02

ντιευκρίνησις.

καθόμουνα (γιατί αυτή είναι η δουλειά μου πλέον) και ξαναδιάβασα τι έγραψα πσε τα μεσάνυχτα. το'χω ξαναδιαβάσει αυτό. δλδ το'χω ξαναγράψει παλιότερα αυτό. σίγουρος πλέον. είμαι αξιολύπητος. χαχαχα.

τέρμα τα δακρύβρεχτα (πλην εξαιρετικών περιπτώσεων). θα μοιράζομαι το πακέτο σιγάσιγά μαζί σας, φτωχά μου παιδιά.

α μπιαντό. (το ν πρόφερέ το ξέχωρα απ'το ταυ, όχι σαν φθόγγο)

αντίντας

πάλι τα ίδια. αδιόρθωτος. κι ας μου λέει ο θάνος όποτε βρισκόμαστε οτι δε μου πάει το ντραμακουηνιλίκι. ψέματα. όχι αδιόρθωτος. αθεράπευτος καλύτερα. να στριμώχνω σε μια γωνια την καρδιά μου και να τη χτυπώ με όση δύναμη μου δίνουν τα φίτνες σοκολάτα και το τρίκκη 3,5% λιπαρά. σύνθετος πόνος. ξεκινά απ'την καρδιά και μέσω αρτηριών και νεύρων χτυπά καθετί πάνω μου καταλήγοντας να παραλύει το μυαλό μου. το κακό δεν είναι οτι συμβαίνει. το κακό είναι οτι το απολαμβάνω αλλά κυριώς οτι το περίμενα να συμβεί. άκσιον-ριάκσιον λένε οι βρετανοί και δυστυχώς οι πράξεις μου μόνο τέτοιου είδους ριάκσιονς μπορούν να προκαλέσουν. ίσως είναι αυτός ο λόγος που τ'απολαμβάνω. το τίμημα που πληρώνω κάθε φορά που εγώ κι η μοίρα μου κάνουμε ταμείο. εκεί τα βάζουμε κάτω και με λύπη παρατηρώ οτι επαναλαμβάνω λάθη που υποτίθεται μου είχαν διδάξει κάτι την προηγούμενη φορά (πολλά που χρησιμοποίησα). όχι όμως. λάθος. ρονγκ..

περπατούσα πριν κι έλαβα το σημάδι που έψαχνα. πες το τύχη, πες το Θεός, πες το παπάρια. το θέμα είναι το σαφλ μου 'φτυσε στα αυτιά και στα μούτρα και στην από-φίτνες-σοκολάτα-και-3,5%-λιπαρά-τρίκκη-χτυπημένη καρδιά μου τη λώρην και θυμήθηκα τι είχα γράψει παλιότερα εδώ μέσα.

αν έχεις ξεχάσει τι σημαίνει ν'αγαπάς, ξανάκου μία το miseducation της lauryn. μ' ευχαριστείς άλλη φορά. δε μου επιτρέπω άλλες συγκινήσεις προς το παρόν.

καληνύχτα.

τομ.

μου κλείνω το μάτι

σε δύο (2) πράξεις

09:03

τα έβαλα κάτω και λέω: θωμά είσαι ωραίος.

ψέματα. θωμά είσαι πολύ ωραίος. εκφραστικά μάτια, δροσερό χαμόγελο, σαρκώδη χείλη. ξέρεις από κινηματογράφο, ξέρεις από μουσική, ξέρεις από φωτογραφία, είσαι απόφοιτος λυκείου. έχεις ντελφένα. τι σου λείπει; η τρομερή σωματική διάπλαση κι οι γνώσεις γύρω απ'τη λογοτεχνία μου απάντησα. αυτά τα δύο χρειάζομαι. αυτά τα δύο κυνηγώ τον τελευταίο καιρό για να κάνουν ουρά τα πιπίνια. αυτά τα δύο κυνηγώ τον τελευταίο καιρό για να βροντοφωνάξω: ναι θωμά, ΤΩΡΑ ΕΧΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ.

00:07

η χαζή κι ο ψηλός. τι ωραίοι άνθρωποι.

krit

my heart's so heavy that the ropes that hold my casket break

'cause everything that wasn't for me, i had to chase.

i swear to God.

i had to chase.

τι σημαίνει;

έκλεισα τα μάτια και ξύπνησα. αστικό τοπίο. ησυχία σαν να'ναι μεσημέρι δεκαπενταύγουστου. στο κέντρο μιας πλατείας στέκομαι και παρατηρώ τον αέρα, το φως, τον ήχο. ξεκινώ να βαδίζω δίχως όμως να'χω κάποιο προορισμό. σαν ένας νέος έντουαρντ μπλουμ, άλλες φορές οι βόλτες μου είναι πιο ονειρικές κι από μουσικές του χατζιδάκι κι άλλες θα ορκιζόμουν οτι συμμετείχα σε άντεργκράουντ ακυκλοφόρητη ταινία του πολάνσκι. ο κόσμος που συνάντησα, πολύς. έκανα φίλους, γνώρισα κορίτσια, γεννήθηκαν αδερφοί μου, άνθρωποι με αντιπάθησαν, με μίσησαν. συνέχιζα όμως να προχωρώ, αφήνοντας πίσω μου αναμνήσεις, ανθρώπους, όνειρα. ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο το έκανα. η μοναδική αιτιολόγηση που μπορώ να δώσω είναι οτι φοβόμουν την απόρριψη, φοβόμουν το ρίσκο, φοβόμουν τη δέσμευση. φοβόμουν μην πέσω στο βάλτο που είχα πλάσει με το μυαλό μου. και ξεκίνησα να φωτογραφίζω και να γράφω με σκοπό κάποια στιγμή να μπορέσω να κοιτάξω πίσω. και τα έκανα και τα κάνω και τα δύο κρυπτογραφημένα γιατί φοβάμαι να εκθέσω την ψυχή μου σε σένα. κι είναι τόσο κατεστραμμένο το μέσα μου που θα φοβηθείς και θα φύγεις. άκου με. το κρατώ για μένα. ο περίπατος όμως δε σταματούσε. ο περίπατος που κάποιες στιγμές μετατρεπόταν σε πορεία προς τον προορισμό και πριν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου, βρισκόμουν πάλι μόνος στο κέντρο εκείνης της αναθεματισμένης άδειας πλατείας. δεν το έβαζα κάτω. στην εκκίνηση ξανά με νέους ανθρώπους, με νέους έρωτες, με νέες εμπειρίες, με ψεύτικους έρωτες. κι ήρθε μια μέρα που εκεί που περπατούσα, βρήκα σε τοίχο. απόρρησα, αγχώθηκα, πανικοβλήθηκα, χάθηκα, ηρέμησα. και ξανά περπάτημα. δεύτερος τοίχος. τρίτος, τέταρτος, πέμπτος. κουράστηκα. κι υποσχέθηκα οτι στον επόμενο τοίχο που θα συναντήσω, δε θα κάνω αναστροφή και θα φύγω, ούτε θα δοκιμάσω να το σπάσω. θα κάτσω και θα περιμένω να πέσει μόνος του. ακόμα τον περιμένω να εμφανιστεί για να κοντράρουμε δυνάμεις κι αντοχές. έντεκα το πρωί πρέπει να ήταν μια μέρα που περπατούσα κι εμφανίστηκε μπροστά μου μια κοπέλα. δεν περπατούσε. στεκόταν όρθια σαν να περίμενε κάτι, σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από κάτι. την πλησίασα και την κοίταξα. καμία αντίδραση. κανένας σπασμός στο πρόσωπό της. μόνο με κοιτούσε. τρία, τέσσερα λεπτά διήρκησε η σιωπή. μπου γιολ ιγίντιρ με ρώτησε. δεν της απάντησα. της χαμογέλασα και συνέχισα να περπατώ.

βήματα ακούγονταν πίσω μου.

00 credits

στις εκατόνεξι μέρες που ήρθαν κι έφυγαν αλλά για πάντα θα μείνουν μέσα μου

στο γιάννη, στο νίκο, στο γιάννη. σε μένα

08ΙΑΝ2012

εδώ είμαι. για να βλέπω και να ζω την κάθε στιγμή. για να αναθεωρώ το κάθε τι που έχω ζήσει μέχρι σήμερα. για να γκρεμίζω ιδανικά κι ανθρώπους. για να έρχομαι και να σου λέω οτι φτύνω εκεί που λάτρευα. εδώ είμαι για να αντιλαμβάνομαι διαφορετικά το χώρο. για να χαιδεύω το φως. για να ξαναγεννιέμαι κάθε φορά που χαζεύω τα κλαδιά. εδώ είμαι. για να σκέφτομαι εσάς και να πνίγομαι και να ψάχνω απεγνωσμένα ένα τραγούδι για να με ξαναβγάλει στην επιφάνεια. κι ευτυχώς αυτό το τραγούδι κάθε φορά εμφανίζεται μόνο του μπροστά μου. εδώ είμαι. για να μου λείπεις και να μη στο λέω. εδώ είμαι. μην έρθεις.

καλό βράδυ.

δύοέντεκα

πήγα να ξεκινήσω λέγοντας πως ήταν άσχημη χρονιά. το ξανασκέφτηκα. δεν ήταν καλή η αλήθεια είναι αλλά ψάχνοντας μέσα της ανακαλύπτεις στιγμές που άξιζαν όσο τίποτα. στη λάρισα, στην αθήνα, στην άνδρο, στη λέρο, στην άρτα, στο άργος ορεστικό, στα ρίζια. και βγήκε ένα τραγούδι τέλη οκτώβρη που δεν το μοιράστηκες με κανέναν, πλην μιας επιφανειακής ακρόασης με το μπιβ. εφτά λεπτά και σαρανταδύο δευτερόλεπτα. τα τελευταία τέσσερα+σαρανταπέντε ήταν που κάνανε τη ζημιά. γιατί κανένα τραγούδι δεν μ'έχει περιγράψει καλύτερα.



This is on a bus back from camp. I’m thirteen and so are you. Before I left for camp I imagined it would be me and three or four other dudes I hadn’t met yet, running around all summer, getting into trouble. It turned out it would be me and just one girl. That’s you. And we’re still at camp as long as we’re on the bus and not at the pickup point where our parents would be waiting for us. We’re still wearing our orange camp t-shirts. We still smell like pineneedles. I like you and you like me and I more-than-like you, but I don’t know if you do or don’t more-than-like me. You’ve never said, so I haven’t been saying anything all summer, content to enjoy the small miracle of a girl choosing to talk to me and choosing to do so again the next day and so on. A girl who’s smart and funny and who, if I say something dumb for a laugh, is willing to say something two or three times as dumb to make me laugh, but who also gets weird and wise sometimes in a way I could never be. A girl who reads books that no one’s assigned to her, whose curly brown hair has a line running through it from where she put a tie to hold it up while it was still wet

Back in the real world we don’t go to the same school, and unless one of our families moves to a dramatically different neighborhood, we won’t go to the same high school. So, this is kind of it for us. Unless I say something. And it might especially be it for us if I actually do say something. The sun’s gone down and the bus is quiet. A lot of kids are asleep. We’re talking in whispers about a tree we saw at a rest stop that looks like a kid we know. And then I’m like, “Can I tell you something?” And all of a sudden I’m telling you. And I keep telling you and it all comes out of me and it keeps coming and your face is there and gone and there and gone as we pass underneath the orange lamps that line the sides of the highway. And there’s no expression on it. And I think just after a point I’m just talking to lengthen the time where we live in a world where you haven’t said “yes” or “no” yet. And regrettably I end up using the word “destiny.” I don’t remember in what context. Doesn’t matter. Before long I’m out of stuff to say and you smile and say, “okay.” I don’t know exactly what you mean by it, but it seems vaguely positive and I would leave in order not to spoil the moment, but there’s nowhere to go because we’re are on a bus. So I pretend like I’m asleep and before long, I really am

I wake up, the bus isn’t moving anymore. The domed lights that line the center aisle are all on. I turn and you’re not there. Then again a lot of kids aren’t in their seats anymore. We’re parked at the pick-up point, which is in the parking lot of a Methodist church. The bus is half empty. You might be in your dad’s car by now, your bags and things piled high in the trunk. The girls in the back of the bus are shrieking and laughing and taking their sweet time disembarking as I swing my legs out into the aisle to get up off the bus, just as one of them reaches my row. It used to be our row, on our way off. It’s Michelle, a girl who got suspended from third grade for a week after throwing rocks at my head. Adolescence is doing her a ton of favors body-wise. She stops and looks down at me. And her head is blasted from behind by the dome light, so I can’t really see her face, but I can see her smile. And she says one word: “destiny.” Then her and the girls clogging the aisles behind her all laugh and then she turns and leads them off the bus. I didn’t know you were friends with them

I find my dad in the parking lot. He drives me back to our house and camp is over. So is summer, even though there’s two weeks until school starts. This isn’t a story about how girls are evil or how love is bad, this is a story about how I learned something and I’m not saying this thing is true or not, I’m just saying it’s what I learned. I told you something. It was just for you and you told everybody. So I learned cut out the middle man, make it all for everybody, always. Everybody can’t turn around and tell everybody, everybody already knows, I told them. But this means there isn’t a place in my life for you or someone like you. Is it sad? Sure. But it’s a sadness I chose. I wish I could say this was a story about how I got on the bus a boy and got off a man more cynical, hardened, and mature and shit. But that’s not true. The truth is I got on the bus a boy. And I never got off the bus. I still haven’t.

καλή χρονιά.

rewind

ιανουάριος. kanye west - eyes closed

φεβρουάριος. the tallest man on earth - kids on the run

μάρτιος. the roots - right on (feat. joanna newsom)

απρίλιος. michael jackson - best of joy

μάιος. lupe fiasco - beautiful lasers (2 ways) (feat. mdma)

ιούνιος. raphael saadiq - good man

ιούλιος. κωνσταντίνος βήτα - μιράντα

αύγουστος. peder - daylight (feat. signe marie schidt-jacobsen)

σεπτέβριος. jay-z & kanye west - murder to excellence

οκτώβριος. ενδελέχεια - υστερόγραφο (feat. μάρθα φριντζήλα)

νοέμβριος. noel gallagher's high flying birds - aka... broken arrow

δεκέμβριος. amy winehouse - a song for you

hunger

εδώ είμαι. τάισε με με στεναχώρια, με λύπη, με δάκρυα, με άυπνες νύχτες, με γέλιο, με έρωτα, με οργή. τάισε με και υπόσχομαι να τα κάνω φωτογραφίες.

γεια

eνtεkα

ντεστινι

.φακιτ.

γιατί τα λεπτά γίνανε ώρες. γίνανε μέρες. γίνανε εβδομάδες. γίνανε μήνες.

γιατί τα λεπτά γίνανε χρόνια.

και μετά ξανά από την αρχή.

αέναος κύκλος.

πενηνταδύο φορές, μου λέει το άιτιουνς, άκουσα το τραγούδι που σου'χω φυλάξει.

διακόσιαπενηντατρία λεπτά.

πάντα μου άρεσε να μετρώ τα συναισθήματά μου με αριθμούς.

γεμίζω κι αδειάζω την καρδιά μου.

μην το δοκιμάσετε στο σπίτι. είναι επίπονη διαδικασία.

τουλάχιστον, έχω έξι φωτογραφίες που περιμένουν υπομονετικά.

γυρνώ στο κλουβί.

που ξέρεις; μπορεί και να'ναι καλύτερα απ'έξω.

μειώνονται δραστικά οι παράγοντες που μπορούν να "επέμβουν" στο μυαλό μου.

εγώ κι ο εαυτός μου.

έτσι όπως έμαθα όλα αυτά τα χρόνια.

πονώ γιατί το προκαλώ εγώ στον εαυτό μου.

δεν αφήνω κανένα και τίποτα να με "αγγίξει" εκεί μέσα.

γιατί μπορώ.

έξω όμως; δεν είμαι τόσο δυνατός όσο πίστευα.

το αστείο είναι οτι μπήκα στο βλοκ για να βάλω ένα τραγούδι.

αλλά πνίγομαι σήμερα. τόσο αδύναμος, όσο ποτέ.

γεια

για το ρέκβιεμ

πες πως δεν τα είπα. ή μάλλον κάνε σαν μην τα είπα.

το ρέκβιεμ ενός άναρχου λόγου

τρέχει με περίεργο ρυθμό το μυαλό όταν είσαι με παραλλαγή. μπορεί και ν'αυθυποβάλλομαι αλλά έτσι μου φαίνεται. οι ώρες της εγκεφαλικής αδράνειας είναι πάρα πάρα πολλές και για να μη μετατρεπείς σε φυτό, σε πρόβατο, αναγκάζεσαι να σκεφτείς. να σκεφτείς ότι υπάρχει στη ζωή σου, ότι υπήρξε, ότι θα μπορούσε να υπάρχει, ότι περιμένεις να έρθει. όταν ανέβηκα στο 508 κι είδα ότι τα πράγματα είναι όπως περίπου τα φανταζόμουν, θέλησα να αποτραβηχτώ απ'όλους κι όλα. μόνο έτσι τη βγάζεις καθαρή. αδειάζοντας μυαλό και καρδιά και μη σκεπτόμενος χώρο και χρόνο. σου τα είπα και στο αλομπάρ. μαζί με τη χαζή, το γιώργο, το σπύρο και το μιχάλη είστε η πρέζα μου. δεν έπρεπε να μιλάμε στο τηλέφωνο. δε γινόταν όμως αλλιώς. και κάθε σάββατο ή κυριακή, κυλούσα ξανά. και σας έπαιρνα τηλέφωνο και για δέκα-είκοσι λεπτά γελούσα, έφευγα από εκεί μέσα, ξεχνούσα τι φορώ και μετά κλείναμε. κι η μαυρίλα, πιστή στο ραντεβού της, εμφανιζόταν. γνήσιο πρεζάκι. η γιαγιά μου έφυγε. δε μπορώ να ξέρω πως η μάνα μου, οι αδερφές μου, οι θείοι μου δεν είναι καλά. δεν το αντέχω. με σκοτώνει. ένα κείμενο ήταν η γιαγιά μου. το ίδιο κείμενο θέλω να γίνω κι εγώ. το ίδιο κείμενο, έχω γράψει σ'ένα μπλοκάκι που κουβαλώ στην τσέπη του παντελονιού μου κι όταν ξεκλέβω ένα λεπτό, το ανοίγω και το διαβάζω. κι είναι σαν να αδειάζεις ένα κουβά με νερό στα σωθικά μου. και χαμογελώ χωρίς να διακρίνεται κάποια κίνηση στα χείλη μου. τα πιο ωραία ηλιοβασιλέματα μέσα στο στρατό τα είδα. περπατάς μόνος σου, δεν ακούγεται ανθρώπινη φωνή, δυο-τρία σκυλιά από πίσω σου, το ποτάμι δε φαίνεται. το ακούς όμως στο δεξί σου αυτί. και μπροστά βλέπεις τον ήλιο. και κινείσαι προς το μέρος του. ο ουρανός έχει γίνει μωβ. τη σκέφτεσαι. περπατάς. ο ήλιος χάνεται, ο ουρανός έχει γίνει μαύρος. ποτέ δε θα σε ξαναδώ όπως σ'έβλεπα πριν το στρατό. και μετά ξαπλώνεις. συνήθως έπαιζες με τα δάχτυλά σου και τη σίτα του πάνω κρεβατιού. τώρα σε βάλανε πάνω. χαζεύεις το ταβάνι, βάζεις ακουστικά στ'αυτιά και πατάς ριπίτ στο ημερήσιο πρόγραμμα που τρέχει στον εγκέφαλο. πάλι εσένα θα σκεφτώ. πάλι εσένα κι εσένα κι εσένα θα σκεφτώ. και χωρίς να το καταλάβω, έχω κοιμηθεί. και το μυαλό μου να ποτίζεται κι απόψε με βιολιά και με τη σκέψη σου.

The nuns taught us there are two ways through life - the way of nature and the way of grace. You have to choose which one you'll follow.

Grace doesn't try to please itself. Accepts being slighted, forgotten, disliked. Accepts insults and injuries.

Nature only wants to please itself. Get others to please it too. Likes to lord it over them. To have its own way.

It finds reasons to be unhappy when all the world is shining around it. And love is smiling through all things.

They taught us that no one who loves the way of grace ever comes to a bad end.

καληνύχτα.

δεκατρία

με φέρανε εδώ. εδώ που όπου και να κοιτάξεις δε βλέπεις τίποτα. μόνο πεδιάδα και στο βάθος βουνά. εδώ που οι ανώτεροι σε βλέπουν σαν εργαλείο για να γίνουν ανώτατοι. εδώ που η μόνη παρηγοριά που έχεις είναι μόνο αυτοί που περνάνε τα ίδια. εδώ που κάθε σκέψη για τον έξω κόσμο σε σκουπιδιάζει τελειώς. εδώ που για να τη βγάλεις καθαρή πρέπει το μυαλό να υπάρχει μόνο εντός στρατοπέδου. εδώ. στην άκρη του ουρανού.