RE: mindfαck

άκου αυτό:

όσο θα το ακούς, διάβασε ένα απόσπασμα απ'όλα τα ωραία που γράφει ο χούλιο κορτάσαρ στο κουτσό:

με κοιτάς, με κοιτάς από κοντά, κάθε φορά κι από πιο κοντά και τότε παίζουμε τον κύκλωπα, κοιταζόμαστε όλο κι από πιο κοντά και τα μάτια μεγαλώνουν, πλησιάζουν το ένα το άλλο , κολλάνε το ένα στο άλλο κι οι κύκλωπες κοιτιούνται, οι ανάσες τους μπλέκουν, τα στόματα συναντιούνται και παλεύουν ανόρεχτα, δαγκώνονται χείλια με χείλια, ακουμπώντας μόλις τη γλώσσα πάνω στα δόντια, παίζουν μέσα στον περίβολό τους όπου πηγαινοέρχεται ένας βαρύς αέρας με ένα παλιό άρωμα και μια σιωπή.
τότε τα χέρια μου θέλουν να βυθιστούν στα μαλλιά σου, να χαϊδέψουν αργά τα βάθη των μαλλιών σου ενώ φιλιόμαστε σαν το στόμα μας να είναι γεμάτο λουλούδια ή ψάρια, ζωηρές κινήσεις, σκοτεινή ευωδία. κι όταν δαγκωνόμαστε ο πόνος είναι γλυκός κι όταν πνιγόμαστε με ένα σύντομο και τρομερό ταυτόχρονο ρούφηγμα της αναπνοής, αυτός ο στιγμιαίος θάνατος είναι όμορφος. κι υπάρχει ένα και μόνο σάλιο, μια και μόνη γεύση από ώριμο φρούτο κι εγώ σε νιώθω να ανατριχιάζεις απάνω μου όπως η σελήνη στο νερό.

medieval waters λέγεται το κομμάτι. του carter burwell.
love.

m1ment

ανεβαίνεις τη δροσοπούλου με το εξακόσιαοχτώ. σταματάει σε στάση. στ'αυτιά σου ακούς τον jay σε παραγωγή του kanye. never change. γυρίζεις το κεφάλι αριστερά και κοιτάς έξω απ'το παράθυρο. βλέπεις να κάθεται σ'ένα πεζούλι ένα λευκό κοριτσάκι τριών-τεσσάρων παρέα μ'ένα έγχρωμο κοριτσάκι της ίδιας ηλικίας. το ένα ξανθά ίσια μαλλιά. το άλλο πολλά μαύρα κοτσιδάκια. διαβάζουν μαζί ένα περιοδικό. ανοίγουν μια σακούλα με πατατάκια. τα περισσότερα τους πέφτουν στο πεζοδρόμιο. κοιτιούνται τρομαγμένα και μετά γελάνε.

dig deep 2 find urs

είναι πρωί. κάθεσαι σε μια καφετέρια μαζί με την πένη, τη γεωργία και το γιώργο. πίνεις την κοκακόλα σου. φοράς τα γυαλιά ηλίου. βάζεις τα ακουστικά μέσα απ'τη μπλούζα. κρατάς με το δεξί σου χέρι τη μηχανή. σηκώνεσαι. φοράς την τσάντα στους ώμους και φεύγεις. μόνος. έχει ήλιο. κατευθύνεσαι προς τον φάρο. εκεί ψαρεύουν δύο τύποι. φυσάει δυνατά και καθώς τα κύματα σκάνε πάνω σε βράχια, πότε μουσκεύουν εσένα και γελάς, πότε μουσκεύουν τον φακό της μηχανής και σιχτιρίζεις. στα αυτιά σου αρχίζει να ακούγεται αυτό.

ο common σε παραγωγή του, εν ζωή τότε, j dilla. love is.
και βγάζεις μια το φάρο/μια ένα παγκάκι που υπάρχει μόνο για φωτογραφίες εκεί/μια το φάρο μαζί με το παγκάκι. και σκάει το κεφάλι να μετατρέψει το τραγούδι σε φωτογραφία. και δεν τα καταφέρνει. δεν σκας όμως. αυτή είναι η διαδικασία που ακολουθείται. θες να κάνεις κάτι. το σκέφτεσαι. το σκέφτεσαι. το σκέφτεσαι. σταματάς να το σκέφτεσαι. και ΜΠΑΜ! μπροστά στα μάτια σου. γυρίζεις πίσω στην καφετέρια. στο μυαλό σου ακούς μόνο αυτό. love is. love is. love is. τι είναι η αγάπη? πως αποτυπώνεις σε μερικά μεγκαμπάιτ τι είναι η αγάπη?
πηγαίνετε βόλτα με το αυτοκίνητο. ο ουρανός έχει σκοτεινιάσει. έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει. ο αέρας έχει γίνει πιο ισχυρός. σταματάτε σ'έναν χωματόδρομο. βγαίνεις έξω. αρχίζεις να προχωράς ενώ ο αέρας δυσκολεύει το βάδισμά σου. σταματάς και κοιτάς. αποχαυνωμένος.
ΜΠΑΜ!!

μπλαεφτά

απ'τις εικοσιοχτώ μαρτίου έχω να χώσω ασυναρτησίες μαζεμένες.
παρατηρούσα τα ρούχα μου μια μέρα, δηλαδή τα κοντομάνικα και τα φούτερ. στο παρελθόν φορούσα μόνο μαύρα. όλα με στάμπες βέβαια, αλλά το βαμβάκι ήταν βαμμένο μαύρο. εδώ και κανα χρόνο, το παράτησα το μαύρο και ξεκίνησα το γκρι. ώρες-ώρες, σαν ποντίκι αισθάνομαι. πολύ καλύτερα πάντως απ'όταν φορούσα τα μαύρα.
είναι κάποιοι άνθρωποι που με στιγματίζει το πρόσωπό τους. άνθρωποι που τους ξέρω ελάχιστα αλλά κι άνθρωποι που δεν τους ξέρω καθόλου. ένα τέτοιο άτομο είναι η ντίνα. την έχω γνωρίσει εδώ και πέντε-έξι χρόνια. ποτέ δεν κάναμε παρέα. και τον προηγούμενο δεκέμβριο, ένα βράδυ, χαμογέλασε με τέτοιο τρόπο που χαράχτηκε στο μυαλό μου και το θυμάμαι κάθε φορά που θέλω να ηρεμήσω.
στις εικοσιεννιά του οκτώβρη, φέτο, συνάντησα ένα ακόμη τέτοιο άτομο. τρώγαμε σε μία ταβέρνα και διαγώνια δεξιά μου, καθόταν μια γιαπωνέζα κυρία. έβγαζε μια γαλήνη το πρόσωπό της, οι κινήσεις της, ο τρόπος που έτρωγε, που σφηνώθηκε κι αυτή στην αποθήκη του εγκεφάλου μου. έτρωγε τόσο άργα, χωρίς να ακουμπά τα χέρια της στο τραπέζι, χωρίς να σηκώσει δευτερόλεπτο το βλέμμα της για να δει τη θάλασσα. είχε πιάσει τις κόρες των ματιών μου και δεν έλεγε να τις αφήσει.
αυτά για τώρα.
λοβ

showdown

το παρακάτω μήνυμα απευθύνεται αποκλειστικά σε σας τους δέκα-δεκαπέντε που με διαβάζετε:
με λένε θωμά κι είμαι καλά. όταν γεννήθηκα, ο Θεός μου έδωσε δυο χέρια/δυο πόδια/δυο μάτια/μια μύτη και πάει λέγοντας. όλα τα παραπάνω κι άλλα, τα διατηρώ μέχρι και σήμερα. όλο αυτό το διάστημα, δε ζήτησα και δεν είχα ποτέ εκπρόσωπο τύπου. ευτυχώς ή δυστυχώς, ξέχασα να αναφέρω, οτι όποτε βγαίνω έξω κυκλοφορώ παρέα μ' ένα ζευγάρι αρχίδια. ξέρετε τι σημαίνει αυτό? οτι αυτό το γ@μημένο εκπρόσωπο τύπου δεν το χρειάζομαι. όταν θέλω να μιλήσω, ανοίγω το ξεράδι μου και μιλώ. πως γίνεται να μιλάς εκ μέρους μου? ποιος σου το έδωσε αυτό το δικαίωμα? σκέφτομαι και λέω κάτι ΕΓΩ. τόσο απλή είναι η διεργασία. όχι ΕΣΥ. ΕΓΩ. το καλό και το κακό είναι σχετικές έννοιες. πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το δικο ΜΟΥ καλό και το δικό ΜΟΥ κακό. το αν θα φάω τα σκατόμουτρά μου ή όχι, είναι δουλειά δική ΜΟΥ. μόνο.
από 'δω και πέρα, η φράση "τα προσωπικά μου" αποκτούν κυριολεκτική έννοια. δεν τα μαθαίνει κανείς. κανείς. σταμάτησα εδώ και καιρό να μιλώ για χρωστούμενα μαθήματα. σταματώ, πλέον, να μιλώ και για καρδιάς και μυαλού ζητήματα.
γκέιμ όβερ κουφάλες.
φιλιά.

msg

όχι. δε μιλώ για μένα. δε μιλώ σε μένα. μιλώ σε σένα. σε σένα που πνίγεσαι και κρατιέσαι απ'τα μαλλιά μου κι εγώ απ'τα δικά σου. σε σένα που τα γαμώτο και τα φ. δεν αξίζει να ανήκουν στο λεξιλόγίο σου. σε σένα που κάποτε μιλούσες μ'ένα τοίχο. σε σένα, σε σένα, σε σένα και σε σένα που σας θαυμάζω άπειρα και δε σας το'χω πει. σε σένα που κρύβεσαι σ'ένα στριμμένο τσιγάρο. σε σένα που βαράς παλαμάκια και το κάνεις γιατί έτσι πρέπει. σε σένα που ισορροπούσες σε τέσσερις ρόδες και με κοιτούσες να απομακρύνομαι. σε σένα που με τράβηξες πάνω και συνεχίζεις. δε σας τα λέω εγώ. απλώς τα αναπαράγω. ο κύριος Μ. λέει:
sometimes you feel tired, feel weak. and when you feel weak, you feel like you wanna just give up. but you gotta search within you. you gotta find that inner strength and just pull that shit out of you and get that motivation to not give up and not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse_

για μένα? για μένα τα λένε καλύτερα οι χάσμα: ότι αγαπώ είναι για λίγο/για λίγο χάνομαι κι αρχίζω να πετώ.

δενέχειτίτλο

όλα καλά. περνάει ο καιρός. και το όλα καλά θα γίνει καλά. μέχρι κι αυτό να γίνει κακά. κι αυτό όλα κακά. αλλά έχω μάθει να'μαι τόσο σκατένιος που να μη δίνω σημασία. θα τα φάω τα μούτρα μου μια μέρα. και να πω οτι ήταν ωραία, να πω πάει στο διάολο. αλλά κι αυτά μέσ' στα σκατά είναι. θα λες τώρα τι κάθεται και λέει αυτός. σκατά λέω. και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι. ότι τώρα, δηλαδή εδώ και εφτά/οχτώ χρόνια πάει η δραχμή. πλησιάζει βλέπεις το γκέιμ όβερ και θα χρειαστώ πενηντάρικα. ναι, το ξέρω, θα μου δώσεις πενήντα λεπτά. θα μου δώσεις ευρώ. το μηχάνημα όμως έμεινε εκεί πίσω, που ακόμη είχαμε δραχμές, και μάλλον δε θα τα δεχτεί. δεν πειράζει μωρέ. εσείς να'στε καλά. η χειρονομία μετράει, εξάλλου. να και κάτι που ξέρω κι εγώ. γιατί δεν έμαθα πολλά όσο καιρό υπάρχω. σκληρή πραγματικότητα αλλά έτσι είναι. να επαναπαύομαι σ'αυτά που μου δίνουν οι άλλοι. κι αυτό το έμαθα καλά. αλλά μεγαλώνοντας και βλέποντας κάποια πράγματα πιο σφαιρικά, καταλαβαίνεις οτι αυτό δεν φτάνει. καταλαβαίνεις οτι τόσο καιρό κορόιδευες τον εαυτό σου. και δεν έκανες κάτι για να αντιστρέψεις την κατάσταση. επαναπαυόσουν. αφού αυτό ήξερες. κι όχι, δεν φταίνε οι άλλοι. αυτοί προσφέρουν και δίνουν γιατί θέλουν. γιατί σ'αγαπούν. και θες να κλάψεις απ'τη χαρά σου. αλλά μάλλον κλαις γιατί τόσα χρόνια δεν κατάφερες να τους δώσεις τίποτα πίσω. όχι γιατί δεν ήθελες. αλλά γιατί δεν κατάφερες να έχεις κάτι να δώσεις. και δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτό. κι όχι, Σοφία, τα ηνία της ζωής μου δεν τα κρατώ. βλέπεις, ούτε αυτό δεν έμαθα να κάνω. αν ανοίξεις το εγχειρίδιο επιβίωσης, θα το δεις πρώτο-πρώτο καθαρογραμμένο με έντονα γράμματα: βάστα γερά τα ηνία της ζωής σου. εγώ κοιτούσα την εικονογράφηση. σας κούρασα πάλι με την λογοδιάρροια. δε το θέλω, ειλικρινά. κάθε μέρα γράφω-σβήνω-γράφω αλλά δε τα ανεβάζω. σήμερα θα'σκαγα. γι'αυτό και τα έγραψα. μάλλον θα το σταματήσω το χόμπι. κακό κάνει. κι ακόμη είναι όλα καλά. ας προσπαθήσω να καθυστερήσω λίγο την κατρακύλα.
love.

public service announcement

από ψε, τρέχει και δεύτερο μπλογκ. σε εκείνο δε θα γράφω. απλώς θα ανεβάζω πράγματα που μου αρέσουν. φωτογραφίες/μουσικές/βίντεοζ/φράσεις. από εκείνο δε θα παίρνετε ιμέιλ. θα ανανεώνεται συχνότατα. τριπλάκις κ τετράκις ημερησίως.
αυτά.

α! το σάιτ: http://ekatonepta.tumblr.com/

αυτά.
ξανά.
όβερ.

λάφιν άουτ λάουντ

χθες κοιμήθηκα στις 00.30. το πρωί είδα μήνυμα της Γεωργίας που έστειλε στις 03.55

αν ήρθε ο ελέφαντας πες του να φύγει! θέλω να σου πω

αστείρευτη!

45μετά

πφ.τι να πω για το βίντεο?
του χρόνου θα'ναι καλύτερο!

ένα μεσημέρι/ένα βράδυ/ένα πρωί

τέλειωσε το καλοκαίρι. σαν το καλοκαίρι του δυοχιλιάδεςπέντε. τόσο έντονο. τόσο της προσωπικότητας η διάπλασις. γύρισα στην αθήνα. να διαβάσω. να κρυφτώ. να αγνοήσω τον ελέφαντα που υπάρχει στο δωμάτιο κι ο οποίος με σκουντά διαρκώς στον ώμο. αλλά εγώ σφυρίζω. ποτέ μου δε σφύριζα καλά. δηλαδή συμπαθητικά, αλλά αν χρησιμοποιούσα τα δάχτυλα, αποτύγχανα παταγωδώς. αποτύγχανα. γουόρντ οφ μάι λάιφ.

μου έστειλε πριν δέκα λεπτά μήνυμα η γεωργία να δει αν κοιμάμαι. προφανώς θα θέλει να πούμε καμιά βλακεία. δε της απάντησα. δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω. μάλλον τον εξόργισα τον ελέφαντα ξανά. ξέχασα ν'αναφέρω οτι όποτε τον τσιγκλάω, θυμώνει και κάθεται πάνω μου δυσκολεύοντας τη βασική λειτουργία της αναπνοής αλλά διευκολύνοντας την επιτάχυνση των χτύπων της καρδιάς. κι όχι. ο παραπάνω συνδυασμός δεν είναι όμορφο πράγμα. αλλά ναι, δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω. δε νομίζω δηλαδή να εκφέρω λόγο αν προσπαθήσω ν'ανοίξω το στόμα μου. αυτή τη φορά, δεν τον εξόργισα ακριβώς. κοιμόταν και τον ξύπνησα. ξυπνάει πάντα θυμωμένος. ή μάλλον αγχωμένος. κι εγώ δε μπορώ. τίποτα δε μπορώ. είναι κι αυτές οι μαθηματικές μέθοδοι φυσικής. είναι και το δέκα. ξανά. είναι κι ένα κομμάτι χαρτί που έχω δίπλα μου. για λίστα μου κάνει. πρέπει να'ναι το μόνο πράγμα που μπορώ. το μόνο πράγμα που με κάνει να θέλω και να μπορώ. είναι τσαλακωμένο, όμως, το χαρτί. φοβάμαι οτι αν προσπαθήσω να το σιδερώσω, θα το κάψω. και δε το θέλω. πιστέψτε με. αλλά δε μπορώ. πάλι δε μπορώ. δε μπορώ να το αφήσω το χαρτί. δε μπορώ να το αφήσω να το πάρει κάποιος αέρας.

η μαρίνα/η πένη/η γεωργία/ο γιώργος/ο βασίλης/ο σπύρος/ο γιώργος/η μαρούλα/η νεφέλη/ο θάνος/δεκατρία άτομα/45μετά/

όμορφο καλοκαίρι. μακάρι δηλαδή να πάει έτσι όλη η χρονιά.

να'μαστε καλά.

γεια.

0127623B/ACEN

my life is two buildings. two skyscrapers to be specific. those two buildings connect to each other to a very thin rope. in order to move on, i have to pass from the one terrace to the other. as i try to balance and move forward, i have the tendency to look down. 489m above the ground, sometimes i feel excited and rushed from the adrenaline flooding my brains and sometimes i feel like i wanna just let loose of myself and fly towards the face of earth.

last night i let loose. i was falling into the dream as i was coming out of it. the air was feeling each particle of my face. my eyes were closed. my brain -all hyped up- was rewinding and fast-forwarding. But despite all these overwhelming feelings, the ending was so bad that i gave up on the idea.

my brain is racing.

my heart is pacing.

should i try and run after it?

darkness/light

like a Comet

προσπαθώ να χωρέσω στο μυαλό μου ότι συνέβη τις τελευταίες 24 ώρες. δε μπορώ. δε θέλω. δεν πρόκειται.

υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν παίξει μεγάλο ρόλο σ'αυτό που είμαι σήμερα. είναι η οικογένειά μου, είναι οι κολλητοί μου, είναι διάφοροι γνωστοί. Υπάρχει, όμως, κι ένας που δεν το γνώρισα ποτέ, δεν τον είδα από κοντά ποτέ, δε γνωρίζει καν την ύπαρξη μου, αλλά παρ'όλα αυτά, κατάφερε να με επηρεάσει σε μέγιστο βαθμό και να με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

τον λέγανε Michael Joseph Jackson και γεννήθηκε μέσα μου το 1991. όταν προσπαθώ να σκεφτώ και να αποσαφηνίσω τι ήταν αυτό που με έδεσε τόσο μ'αυτόν τον άνθρωπο, πάντα καταλήγω σε αδιέξοδο. ήταν η μουσική που έκανε την καρδιά μου να χορεύει; ήταν οι στίχοι του που έκαναν την καρδιά μου πότε να ερωτεύεται, πότε να κλαίει; ήταν η κίνηση του που έκανε τα γόνατά μου να μουδιάζουν; ήταν ο χαρακτήρας του που τόσο πολύ έχει σπιλωθεί; ότι απ'όλα αυτά και να ήταν, το Michael Jackson τον αγάπησα και τον λάτρεψα σαν δικό μου άνθρωπο. κι έτσι θα τον θυμάμαι πάντα.

ήταν το whatever happens και η πένη. ήταν το the lady in my life κι η γιάννα. ήταν το liberian girl κι η μάχη. ήταν το billie jean κι ο σπύρος. ήταν το is it scary κι ο γιώργος. ήταν το speechless κι ο βησσάρης. ήταν το you are not alone κι η παναγιώτα. ήταν το in the closet κι η ελευθερία. ήταν το heal the world κι ο δημήτρης. ήταν το smooth criminal κι ο άρης. ήταν το give in to me κι η δέσποινα. ήταν το butterflies κι η μυρτώ. ήταν το earth song και το heal the world που ταρακούνησαν το είναι μου. ήταν το who is it και το leave me alone κι εγώ. ήταν το will you be there, οι γονείς μου, οι αδερφές μου, ο σπύρος, ο γιώργος, ο βησσάρης, η γεωργία, τα μάτια της γιάννας κι εγώ με το κενό.

Ήταν, είναι και θα είναι το πιο σημαντικό γνωστό-άγνωστο πρόσωπο της ζωής μου.

σ'ευχαριστώ για όλα.

what I’m asking is everybody bow their head for a legend..don’t breathe for a second

-man in the mirror.

in Neverland

Michael Joseph Jackson you'll always be my greatest inspiration. a part of me died last night. may God rest your soul in peace.

born to amuse, to inspire, to delight

here one day,

gone one night.

andr_os

στην άνδρο πηγαίνω κάθε καλοκαιρί εδώ και έξι χρόνια. πηγαίνω και φθινόπωρο. και χειμώνα. κι άνοιξη. η χώρα της άνδρου είναι το μέρος που ευχαρίστως θα έμενα για το υπόλοιπο της ζωής μου. ο δικός μου κήπος ζεν. είναι το κτελ που θα με πάει απ'το γαύριο στη χώρα. είναι ο γονέος που θα κατέβω τα σκαλιά και θα δω το αμπέλι του θείου. είναι τα πρώτα γαυγίσματα της φαίδρας. είναι τα μεσημέρια με τη μαρίνα στη σοφίτα. είναι η νοσταλγία και το blt. είναι το γρασίδι στο κάμπο. είναι το ξημέρωμα στο μπαλκόνι στο σπίτι στα υψηλού. είναι η βόλτα μέχρι το ναύτη. είναι τα χωριά που έχω γυρίσει με το θείο. είναι οι ύπνοι που ρίχνουμε με το μήτσο. είναι οι κουβέντες με τη θεία. οι μεταμεσονύχτιες πεζοπορείες στο βουνό. είναι τα πίσω γυάλια. είναι η επιστροφή κάθε βράδυ με το διαλυμένο μηχανάκι κι αέρα οχτώ μποφώρ. είναι ο τζόκερ κι η καλαμαριά κι ο πράσινος κινέζος κι η μύγα. είναι οι φιλοσοφικές συζητήσεις με το μήτσο στην αυλή του λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος. είναι ο trentemøller κι ο lupe. είναι η αθηνά με τις υστερίες της. είναι το heaven με μπύρες και βάφλες. είναι το εγκαταλελειμένο ξενία. είναι οι πισινίσιες βουτιές. είναι η σεμίνα κι η ευδοκία. είναι το απόρθητο στον πιτροφό. είναι οι ταινίες στον προτζέκτορα. είναι ο james και τα καφριλίκια του. είναι τα σουβλάκια κι οι πίτσες στο σπίτι του κτηνίατρου. είναι τα βράδια σε χωριά να βάζεις θερμόμετρο σε αγελάδες. είναι η πίτσα σε σφολιάτα του κρισίλια. είναι η μαρίνα κι εγώ να οδηγούμε στο κτήμα. να ταΐζουμε τις κότες. να τρώμε μιράντα. είναι τα πρωϊνά διαβάσματα με το μήτσο. είναι το midnight armadillo. είναι η ελευθερία. είναι το before sunrise. είναι η μουσική μου κι εγώ ξαπλωμένος στην Παναγία την θαλασσινή. είναι οι προσπάθειες να φωτογραφίσουμε πελεκάνους. είναι το θεολόγος και το aqua jewel. είναι το δυοχιλιάδεςπέντε. είναι οι μαγειρικές του θείου. είναι ο σπύρος και οι νυχιές του. είναι οι τεκίλες με το μήτσο. είναι το πόσο ελεείνο έγινε το μπλε. είναι η δωδώνη πριν το κάμπο. είναι η θεία μου, ο μήτσος, ο θείος μου κι η μαρίνα.

pl_atamon

ο πλαταμώνας είναι τα παιδικά μου καλοκαίρια. είναι τα εφηβικά μου καλοκαίρια. είναι η κακογουστιά προσωποποιημένη. είναι τα μεσημέρια απ'τις 15.00 στις σαλούφες και στο καλαμάκι. είναι οι βόλτες με ποδήλατο θαλάσσιο. είναι οι απέλπιδες προσπάθειες να παίξουμε βόλευ. είναι οι απέλπιδες βουτιές του βησσάρη να μας δείξει ότι ξέρει βόλευ. είναι οι λουκουμάντες της γεωργίας μετά το μπάνιο. είναι η σωκράτους. είναι η φράση "ντέμη, γάτα!". είναι τα ραντεβού στις 21.30 στην εκκλησία. είναι που φτάνω πάντα πρώτος και περπατώντας τους συναντώ στο περίπτερο με τα algida στο άλσος. είναι η ρόκα του παντελή. 120 δραχμές κάποτε. 3 ευρώ τώρα. είναι η jam. είναι οι βραδυνές ξάπλες-συζητήσεις στην παραλία μπροστά απ'το μύθο. είναι το photo play. είναι οι πίτσες στο νόστος. είναι οι λουκουμάδες με μερέντα. ήταν το tango. είναι ο γύρος του panteliches και η μπουγάτσα του μάκη. είναι τα πρωϊνά μπάνια με το μάκη στο καλαμάκι. είναι το τάβλι και τα χαρτιά. είναι το ice tea ροδάκινο, η fanta κι ο ελαφρύς φράπς. είναι τα βράδυα στα βράχια με μαρία και δώρα. είναι η βόλτα με τον παππού και τη γιαγιά στην αγορά μέχρι το μαγαζί της γερμανίδας και πίσω. είναι ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός. είναι οι φωτογραφίες στο λιμάνι. είναι το ψαράδικο του λάμπρου. είναι τα ντους στην αυλή του βησσάρη μετά το μπάνιο. είναι οι μεσημεριανοί ύπνοι. είναι τα δεκάλεπτα μπουρίνια. είναι η δάφνη. ο βησσάρης και το πράσινο ποδήλατο με την κόντρα. η αμοιβαία αντιπάθεια με τη θανάρα. είναι τα μεσημέρια στο δωμάτιο του χλιμ ν' ακούμε ερωτικός fm από θεσσαλονίκη. ο θρυλικός 15αύγουστος με κλεονίκη. είναι η γεωργία κι εγώ σε μια παραλία χιλιομέτρων με κρύο και αέρα, τυλιγμένοι με πετσέτες να μιλάμε και να κρυώνουμε. είναι ο αμέθυστος κι ο ξανθός που πάντα τον μπερδεύει η χαζή. είναι το γιαννώτικο απ'τον κωνσταντινίδη. είναι η γεωργία κι ο βησσαράκης.

kalokairi

τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι διαρκώς τα προηγούμενα καλοκαίρια μου και τις διακοπές που κάνω. δύο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό. δύο πράγματα που με ηρεμούν και με κάνουν να ξεχνιέμαι. δύο πράγματα που θα μου πάρει δυο post για να τα αναλύσω. πλαταμώνας κι άνδρος.

coming soon.

αερικό

τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθιά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιος υπήρξα, τι σκέφθηκα, πως έζησα και τί είναι αυτό που συνθέτει την μελλοντική μου απουσία.

σαν σήμερα πριν δεκαπέντε χρόνια, ο Μάνος μας άφησε για τον αστερισμό του σείριου. εγώ τον ανακάλυψα πριν τέσσερα-πέντε χρόνια. είχα ανέβει στη λάρισα για σου/κου και έπεσε στα χέρια μου το χαμόγελο της τζιοκόντας. κόλλησα μαζί του πριν ακόμη ακούσω τη μουσική του. μόνο απ'τα κείμενα που συνόδευαν τα κομμάτια.

για μένα ο σπουδαιότερος έλληνας καλλιτέχνης. όχι μόνο για τη μουσική που έφτιαχνε, αλλά και για το στίχο, τα κείμενα, την όλη του στάση απέναντι στη ζωή. αξεπέραστος.

εδώ τελειώνει η μουσική για την οδό ονείρων. εδώ τελειώνουν τα όνειρα που μου δανείσατε εσείς οι ίδιοι μια βραδυά δίχως να το γνωρίζετε. τώρα είναι αργά κι όλοι οι φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί. εγώ αθεράπευτα πιστός σ'αυτόν το δρόμο θα ξαγρυπνήσω ως το πρωί για να μαζέψω τα καινούρια όνειρα που θα γεννήσετε, να τα φυλάξω και να σας τα ξαναδώσω μια άλλη φορά, πάλι σε μουσική.

καληνύχτα.

sweet sixteen

εσύ χρειάστηκες τρεις μήνες σ'ένα σπίτι.κάμποσα κιλά να τα βλέπεις να σε εγκαταλείπουν.να αναδομήσεις το σύμπαν σου. μια κούκλα.τρεις φωτογραφίες.ένα ταξίδι.άλλες πεντακόσιες φωτογραφίες.μια έκθεση φωτογραφίας.

η λίνα νικολακοπούλου για να περιγράψει το χάλι σου και να αποφανθεί στο τι και ποιος, χρειάστηκε δεκαέξι λέξεις: γιατί μου πήρε πολλά το εφτά/εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ'όλα αυτά.

word!

σαββατογεννημένη

Εγώ γλίτωσα και δεν είμαι πλέον σαν κι εσάς. Και χόρτασα. Και λεφτά. Και οικογένεια κι αγάπη. Κυρίως αγάπη. Στο μέτωπο αγγίγματα-φιλιά. Και πλάι στα χείλη. Εγώ, που μέχρι πέρυσι, αν με άγγιζες ακόμα και εξ αποστάσεως, ούρλιαζα "πίσω μου σ' έχω σατανά". Εγώ χόρτασα. Ένα χειμώνα αγάπη. Μια άνοιξη ελπίδα. Κι ένα καλοκαίρι προοπτική. Ολόκληρο προοπτικές. Εγώ, η ξεγραμμένη. Χρειάστηκε να ξεγραφτώ για να μπορέσω και να συμμορφωθώ και να αγαπήσω και να αγγίξω και να ανταπωδώσω και τα πάντα. Εγώ. Όχι πια ορφανή. Γεμάτη. Επαρκής. Μισοσίγουρη. Και "ωραία", όπως με ήθελα. Με μακριά μαλλιά. Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη.

απόσπασμα από τα τελευταία κείμενα της Μαλβίνας την περίοδο 2000-2002.

τι ωραία που τα έλεγε..

rip M.