γουόρντ

colours
violins
friends
soclose
butsofar
violins
eyes
post
offices
9/10
dark
thoughts
airbags
insomnia
ah
fuckit
so
happy
together

we'll always have Paris

θα σου 'λεγα να κλείσεις τα μάτια και να ακούσεις το κομμάτι αλλά επειδή αυτό το 'χω ξαναπεί: κλείσε τα μάτια κι άκου το κομμάτι. (προβλέψιμος?)


για όλα φταίει η χαζή. αυτή πριν τέσσερα-πέντε βράδια, έκανε το λάθος και με έθεσε σε parisian mood. και θυμήθηκα βόλτες στο Παρίσι, λόγια που έγραψα και που θα τηρήσω.
είναι ωραίο το Παρίσι. είναι αναζωογονητικός ο αέρας του. κι ξεκινώ να θυμάμαι και δεν μπορώ να σταματήσω. και φαντάζομαι βόλτες, τεράστιες βόλτες που δε σε κουράζουν καθόλου. που κατεβαίνεις την boulevard saint germain, χαζεύεις πάγκους με βιβλία, γελάς δυνατά δίχως να σε νοιάζει τίποτε, βγάζεις φωτογραφίες περαστικούς, κάνεις μια στάση στο cafe de flore. δε γίνεται να περάσεις από μπροστά και να μην κάτσεις. στον πάνω όροφο, εκεί που πίνεις καφέ μαζί με διανοούμενους του Παρισιού. ζεσταίνεις το είναι σου με δυο γουλιές καφέ φίλτρου, παρατηρείς αφίσες της belle epoque κι έχεις και μια lemon pie να σε κοιτάει. θα φύγεις. ξέχασα να σου πω, οτι ήδη έχεις αγοράσει βιβλία για να μελετήσεις τον robert doisneau και τον claude monet. άμα συνεχίσεις να κατεβαίνεις την saint germain, κάποια στιγμή θα βγεις στο σηκουάνα. εκεί είναι που θα σε τυλίξει ο αέρας που σου έλεγα πιο πριν. είναι κι αυτά τα κιόσκια στις όχθες του ποταμού που μπορείς να βρεις τα πάντα. από αφίσες ανατομίας του ανθρώπινου σώματος μέχρι εισιτήρια απο συναυλία των doors στο apollo, harlem, ny. και συνεχίζεις την παράκτια βόλτα. στην απέναντι πλευρά, βρίσκεται η Παναγία. αφού πας εκεί για να θαυμάσεις τα βιτρώ, τα εκατοντάδες αναμμένα κεράκια ρεσώ, αφού γοητευτείς από αυτήν την απόκοσμη ησυχία, θα πάρεις το μετρό. δε θα πας ούτε στην τουριστική μονμάρτρη, ούτε να φιληθείς κάτω απ'τον πύργο του eiffel. στο marais θα πας. στενά δρομάκια, stencil στους τοίχους, γκαλερί, second hand ρούχα. τα πάντα θα συναντήσεις εκεί. κι όλα τόσα εναρμονισμένα που σε αναγκάζουν να κλαις την μοίρα σου που δεν έχεις μια σοφίτα να αράζεις εννιά μήνες το χρόνο. (τους άλλους τρεις θα τους περνάς στο chateau που πρόσφατα αγόρασες στη bretagne).
θέλω να πάω στο Παρίσι. δε θέλω μουσεία, ούτε βόλτες με τα bateau mouche στο σηκουάνα, ούτε χάρτη. θέλω βόλτες. θέλω καφέ φίλτρου σε καφέ δέκα τετραγωνικών. θέλω να φάω gauffre au chocolat κάτω απ'τον πύργο του eiffel. θέλω να φάω steak au poivre. θέλω να πιω κρασί. θέλω να ανέβω στην ταράτσα του montparnasse και να ακούσω το κιούμπρικ. θέλω να βγάλω φωτογραφίες. θέλω να κάνω πικνικ στο γρασίδι με φόντο τα invalides. δε θέλω να πάω μόνος μου.
θέλω να πάμε στο Παρίσι.
luv.

τίποτε

μπήκα γιατί ένιωσα πως πρέπει να γράψω κάτι. δεν ξέρω, όμως, τι. πως να μεταφέρω μέσα από πλήκτρα όσα αισθάνομαι. να μιλήσω για τις διακοπές των Χριστουγέννων; να μιλήσω για τα καλλιτεχνικά μου; να πω καμιά κρυάδα για να περάσει η ώρα; να μιλήσω για ανθρώπους που μου λείπουν πολύ; να σας βάλω κανα νταχντιρντί να μερακλώσουμε παρέα; να ξεκινήσω τη dead-end μιζέρια για τη σχολή; όλα θα τα κάνω.
όχι σήμερα. δεν έχω όρεξη. αλλά θα γράψω.
όταν έφευγα απο αθήνα για να ανέβω στη λάρισα, πήγα στα κτελ με ταξί. πιάσαμε κουβέντα με τον οδηγό και κάποια στιγμή, ενώ έχουμε κολλήσει στην κίνηση στην αλεξάνδρας, γυρίζει και μου λέει: πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει πολλά, αλλά αυτός που ζητάει λίγα.
καλημέρα.

to hell ρε..to hell!!

τελευταίο post για το έτος δύοχιλιάδεςεννιά. δεν ήταν και ο καλύτερος χρόνος. το οχτώ ας πούμε, ήταν πολύ καλύτερο. αλλα σίγουρα, ήταν καλύτερο απ'το εφτά. παραπονεμένος δεν είμαι. και τα ταξίδια μου τα πήγα και ανθρώπους γνώρισα κι αυτοί που με αγαπούσαν πέρυσι τέτοιο καιρό, συνεχίζουν να με αγαπούν και την υγεία μας έχουμε. όλα καλά/όλα ανθηρά.
το μεσημέρι έβαλα τα δώδεκα κομμάτια του εννιά. τώρα μπαίνει το κομμάτι του εννιά.
είναι δύο το ξημέρωμα. μόλις έχεις πάρει στο χέρι σου μια carlsberg. έχεις δίπλα σου τη μαρού, τη σοφία και τον αριστείδη και τραγουδάς/φωνάζεις σαν την τρελή: sooooo sally can wait, she knows it's too late



να'στε όλοι καλά.love u all ρε μούτρα!

resolution twentyten

μπορείς να το ακούσεις:


διάβαζε κιόλας:

i'm no longer confused but don't tell anybody.
i'm about to break the rules but don't tell anybody.
i got something better than school but don't tell anybody.
my momma would kill me so don't tell anybody.
she wants me to get a good ass job just like everybody.
she ain't walked in my shoes I'm just not everybody.

rewind

ιανουάριος: κιούμπρικ (ρόδες)
φεβρουάριος: staring at the sun (alaska in winter)
μάρτιος: leave me alone (mike)
απρίλιος: follow the map (mono)
μάιος: le voyage de penelope (air)
ιούνιος: got to be there (mike)
ιούλιος: paranoia (elsiane)
αύγουστος: in the closet (mike)
σεπτέμβριος: where do we go from here (alicia keys)
οκτώβριος: love is (common)
νοέμβριος: prenzlauerberg (beirut)
δεκέμβριος: last call (kanye west)

airbags: update

last year, i took my fifteen seconds of fame
i'll come back now with the whole fuckin' game.

coming soon.

airbags: update

έχω πολύ καιρό να ενθουσιαστώ με κάτι που κάνω. μπορεί και να είναι προσωρινό, αλλά αυτή τη στιγμή είμαι χαρούμενος. μέχρι προχθές δεν είχα σαφή εικόνα για το πως θα παρουσιάσω αυτό που θέλω να παρουσιάσω. συζητάς με ανθρώπους και οι βουνοκορφές γίνονται πεδιάδες. ξαναθυμάσαι τους alaska in winter. είσαι έλιεν και δεν είσαι το μόνο. περπατάς στη βασιλίσσης σοφίας στις 02:10.
τα τέσσερα παραπάνω πράγματα έκαναν τον εγκεφαλό μου να δουλέψει ξανά. τα τέσσερα παραπάνω πράγματα μου έδειξαν πως να παρουσιάσω αυτό που θέλω να παρουσιάσω.
θα'ναι ωραίο. τουλάχιστον, έτσι μου φαίνεται αυτή τη στιγμή.
μαρίσα νάντλερ.
λοβ.

bastille

he tended to his wife in every way she'd ever wanted. hanging pictures around the house. taking her to see her favorite movies in the daytime. bargain-hunting with her, althought he hated shopping. reading sputnik sweetheart out loud to her.
every little thing had a different flavor.
by acting like a man in love, he became a man in love again.

in red and white

προχθές ήταν αυτή η σκηνή. το σκηνικό στο μυαλό άλλαξε.
πάλι σε θέατρο είσαι. καθίσματα που έχουν τοποθετηθεί αμφιθεατρικά της σκηνής. κόκκινο ξεφτισμένο βελούδο. δύο σκάλες στις άκρες της σκηνής που σε οδηγούν πάνω στη σκηνή. ξύλινο πάτωμα που τρίζει. στο βάθος, ένας προβολέας που χύνει λευκό φως στο κέντρο. λουσμένη στο φως η πρωταγωνίστρια. μονόλογος.
κάθεσαι σε μια καρέκλα στο σκοτάδι και παρακολουθείς. έχεις μαζευτεί μέσα στην καρέκλα. απ'τη σκηνή φαίνονται μόνο τα μάτια σου. στηρίζεις το κεφάλι σου με το δεξί σου χέρι.

the curtain closes.
i'm throwing roses at your feet.

υπάρχει σκοινί για να τραβήξει κάποιος πάλι την κουρτίνα; δεν έχω τη δυνατότητα να φτάσω μέχρι εκεί. ας το κάνει κάποιος. πρέπει να την ξαναδώ.

series 01

airbags: work in progress

coming.

nite

ήταν μία σκηνή στο δύο του δημήτρη παπαϊωάννου που αν το είδες, δε γίνεται να μη τη θυμάσαι. με θυμάμαι τη δεύτερη φορά που πήγα να κάθομαι στην άκρη της καρέκλας, να στηρίζω το πρόσωπο μου με τα χέρια και να ανασαίνω γρήγορα. δύο κυλιόμενοι διάδρομοι. δύο άνθρωποι πάνω σ'αυτούς να τρέχουν προσπαθώντας να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο. να του αγγίζει το χέρι. να ανάβει ο ένας τον αναπτήρα κι ο άλλος με το τσιγάρο να τρέχει να προφτάσει τη φλόγα αλλά να μην προφταίνει. και τελικά, να τα παρατάνε. μια παρόμοια σκηνή τρέχει στο κεφάλι μου εδώ και μερικές μέρες. σε μένα, ο άνθρωπος έχει πιάσει το χέρι του άλλου. ο αναπτήρας άναψε, η φλόγα δεν έσβησε, το τσιγάρο άναψε. ο άλλος άνθρωπος, όμως, τρέχει.
προς την άλλη κατεύθυνση.

striptease

ένα χρόνο πριν, σαν σήμερα, μια μουτσούνα ίσα με τρία μέτρα με πιξελαρισμένα μάτια κρεμόταν και χάζευε την ιερά οδό ενώ δώδεκα κομμάτια της ψυχής του τα κρεμούσε κι αυτά στον πρώτο όροφο ενός νεοκλασσικού. την ίδια μέρα, αργότερα, κάποιοι από εσάς βάζατε τα καλά σας (εκτός του αριστείδη) κι ερχόσασταν για να με "καμαρώσετε" και κάποιοι από εσάς λόγω συνθηκών είχατε περιοριστεί στην επίπονη πνευματική παρουσία.
twentyonedays ήταν αυτές. η σύμπτωση είναι οτι το κείμενο αυτό γράφεται το ίδιο μέρος που είχα περάσει αυτές τις εικοσιμία μέρες. εικοσιπέντε ιουλίου με δεκατέσσερις αυγούστου του δυοχιλιάδεςπέντε. μία γυναίκα που με τραβούσε κοντά της και μετά με άφηνε πίσω. μία ακόμη γυναίκα που τα τηλεφωνήματά της ήταν βάλσαμο για την ψυχή μου. ένας άντρας που όχι απλώς μ'έβαζε στο σωστό δρόμο, αλλά ένας άντρας που κατασκεύαζε επί τόπου το σωστό δρόμο. αυτοί ήταν οι συμπρωταγωνιστές μου στην πρώτη μου παράσταση που είδατε στις τρεις του προηγούμενου δεκέμβρη. αν όχι σε όλη την παράσταση, τουλάχιστον, τα δύο/τρίτα αυτής τους ανήκει. η πρώτη γυναίκα ήταν η κακιά του έργου. μικρός ρόλος αλλά σημαντικός τότε. η δεύτερη γυναίκα ήταν κρυμμένη στο παρασκήνιο και περίμενε να τη φωνάξω για να βγει στο προσκήνιο. ο άντρας δεν είχε ρόλο. ήταν περισσότερο κάτι σαν αφηγητής, που κατά τη διάρκεια του έργου, καθοδηγούσε τον πρωταγωνιστή. πολλά του είπε, ελάχιστα θέλω να μοιραστώ μαζί σας. βασικά, το μόνο που θέλω να σας πω είναι αυτό που με "χτύπησε" πιο δυνατά από καθετί. γνώθι σαυτόν μου είχε πει. μάθε τον εαυτό σου. βρες τα ελαττώματά σου και μετέτρεψέ τα σε προτερήματα. η πιο δύσκολη διαδικασία. να δεις τον εαυτό σου μέσα απ'τα μάτια ενός τρίτου, να κριτικάρεις, να διορθώσεις. όταν το καταφέρεις, θα καταφέρεις να αποκτήσεις και την ψυχική σου ηρεμία. έχουν περάσει τρεισήμισι χρόνια κι ακόμη βρίσκομαι σε πρώιμο στάδιο.
πίσω στις twentyonedays, την έκθεση δηλαδή. ένας χρόνος πέρασε. χριστούγεννα έρχονται. ποστ #101. διαβάζετε τα δικά μου για περίπου ένα χρόνο. ε, γίνεται να μη τρελαθεί το αφεντικό? δε γίνεται. το αυτό λοιπόν. σε σένα μιλώ που με διαβάζεις τώρα: άσε από κάτω σχόλιο με το όνομά σου (αν σε ξέρω), με το μέιλ σου (αν δε σε). θα φτιάξω χαρτάκια, θα βγάλω απ'το μπωλ τις καραμέλες, θα βάλω τα χαρτάκια και θα τραβήξω ένα. αυτό το ένα θα αντιστοιχεί σε κάποιον από εσάς. αυτός/η, λοιπόν, θα διαλέξει μια φωτογραφία μου, όποια θέλει (όχι μόνο της έκθεσης), και θα του/της δωθεί σε διαστάσεις 40x30 για να την κάνει ότι θέλει. η κλήρωση θα γίνει όταν επιστρέψω στην αθήνα. το δώρο θα παραδοθεί πριν τις διακοπές των χριστουγέννων.
love.

υ.γ.1 η διαδικασία θα μαγνητοσκοπηθεί ενώ το χαρτάκι θα τραβήξει η μπιτουλιάνα.
υ.γ.2 αν αφήσουν σχόλιο δύο (2) άτομα, δε θα γίνει κλήρωση αλλά θα διαλέξω αυτόν/η που συμπαθώ περισσότερο.
υ.γ.3 αν δεν κερδίσεις, μην έρθεις για μανούρα. τρώω αυγά κάθε μέρα.
υ.γ.4 ναι, η φωτογραφία θα επικολληθεί σε κ-fix.
υ.γ.5 κουβαρντάς ο δικός σου, έτσι?
υ.γ.6 όποιος έχει φράγκα, ας αγοράσει τη "γεωργία".
υ.γ.7 κρίμα είναι.
υ.γ.8 ωρε τι μεγάλο ποστ.
υ.γ.9 iΓεια.

τραμπάλα

ποστ νούμερο εκατό. το πληκτρολόγιο σήμερα το δανείζω στην Πένη:

2.38 π.μ..
ή τώρα ή ποτέ.
τί τέσσερις ώρες ύπνου, τί τρεις, τί δύο. άλλωστε ο ύπνος μού κάνει νερά τον τελευταίο καιρό.
μου είπες πως δεν έχει πανσέληνο απόψε. κι όμως από το παράθυρό μου, η θάλασσα φαίνεται χρυσή. ο αέρας χτυπάει το παντζούρι μου και για ακόμη μια φορά ανεβαίνω στο τραπέζι για να το κλείσω. ανατριχιάζω από τους ήχους που δημιουργεί ο αέρας & μιλάω μόνη μου για να ακούω τη φωνή κάποιου όπως κάνω κάθε φορά που φοβάμαι.
σκέφτηκα τόσα πολλά από τη μέρα που μου ζήτησες να αφήσω κάτι εδώ. τίποτε από αυτά.
η σημερινή μέρα έφερε μπροστά μου κάτι που κάθε, μα κάθε μέρα που περνάει, έρχεται στο νου μου κι εγώ εύχομαι να φύγει μακριά.

..

και με τρώει από χθες.
κι αρχίζω πάλι να ζω. κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, όταν περνά, αρχίζω να ζω. να νιώθω κάθε, κάθε, κάθε, μα κάθε δευτερόλεπτο που περνά από τα μάτια μου, τα αυτιά μου, από όλες μου τις αισθήσεις. και να το αφήσω να περάσει, μόνο αν το έχω απολαύσει μέχρι εκεί που δεν πάει.
κι αν δε το'χεις γευτεί, δεν έχεις απολαύσει την ηρεμία της θάλασσας την επόμενη στιγμή από εκείνη που η ίδια ηρεμία έκανε το μυαλό σου να παίρνει αντίθετες στροφές.
κι αν δεν σου'χει χτυπήσει την πόρτα, δεν μπορεις να νιώσεις τι σημαίνει γιατί ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΩ νερό. γιατί δε θέλεις. δε θέλεις γαμώτο. δε θέλεις ούτε αυτό που ξέρεις πως θα σε κάνει να γελάσεις.
δε θέλεις να θέλεις. δε θέλεις να θέλεις.
αυτό.
κι είναι τόσο ωραίο να θέλεις. κι ας μην μπορείς ποτέ να έχεις. η ικανοποιήση του να θέλεις αρκεί. κι η απληστία του να θέλεις κι άλλα κι άλλα να'ναι όνειρο για σένα.
κι υπάρχουν εκείνες τις στιγμές του παραληρήματος που αυτοί οι δυο-τρεις άνθρωποι που λέγαμε ή σου σπάνε τα νεύρα με την ανησυχία τους ή σου δίνουν δύναμη. να μη φοβάσαι να γυρνάς σπίτι επειδή ξέρεις πως Αυτό θα σε περιμένει εκεί & που σπαταλάνε τα δικά τους πολύτιμα δευτερόλεπτα για σένα.

δε μου αρέσει να μιλώ γι'αυτό. κι όμως σήμερα ξανάρθε & με κάποιον τρόπο πρέπει να κάνει το κομμάτι του. Ε, το αφήνω να το κάνει από'δω. μου επιτρέπεις μικρέ μου, ε? ναι, θα μου πεις. όπως πάντοτε.

να γίνεις τα βράχια που σπάνε τα κύματα πάνω τους για να ηρεμήσουν φτάνοντας στη στεριά.

αυτό.-

*. για όλες τις στιγμές που σε χρειαζόμουν κι ήσουν εκεί.
**.. για όλες τις υπόλοιπες που ήσουν πάλι εκεί ή "εκεί".
***... για τα χρόνια που πέρασαν με τη μόνιμη έννοια σου στο μυαλό μου.
****.... για τα χρόνια που θα'ρθουν και θα φοβάμαι μη φύγεις μακριά.

ευχαριστώ μικρέ μου.
xxx

υ.γ.1 ήταν η Πένη με το εσωτερικό της παραλήρημα και μόλις τελείωσε.
υ.γ.2 πριν δυο χρόνια δε σε άφησα.
υ.γ.3 τώρα γιατί να σ'αφήσω?
υ.γ.4 στα κύματα που λάξευσαν τα βράχια μας.
υ.γ.5 στα κύματα που δε θα μας ρίξουν.
υ.γ.6 είναι ωραίο πράγμα να θέλεις.
υ.γ.7 τόσο όσο και να σε θέλουν.
υ.γ.8 κάποια απ'τα αυτά.
υ.γ.9 iΓεια.

RE: mindfαck

άκου αυτό:

όσο θα το ακούς, διάβασε ένα απόσπασμα απ'όλα τα ωραία που γράφει ο χούλιο κορτάσαρ στο κουτσό:

με κοιτάς, με κοιτάς από κοντά, κάθε φορά κι από πιο κοντά και τότε παίζουμε τον κύκλωπα, κοιταζόμαστε όλο κι από πιο κοντά και τα μάτια μεγαλώνουν, πλησιάζουν το ένα το άλλο , κολλάνε το ένα στο άλλο κι οι κύκλωπες κοιτιούνται, οι ανάσες τους μπλέκουν, τα στόματα συναντιούνται και παλεύουν ανόρεχτα, δαγκώνονται χείλια με χείλια, ακουμπώντας μόλις τη γλώσσα πάνω στα δόντια, παίζουν μέσα στον περίβολό τους όπου πηγαινοέρχεται ένας βαρύς αέρας με ένα παλιό άρωμα και μια σιωπή.
τότε τα χέρια μου θέλουν να βυθιστούν στα μαλλιά σου, να χαϊδέψουν αργά τα βάθη των μαλλιών σου ενώ φιλιόμαστε σαν το στόμα μας να είναι γεμάτο λουλούδια ή ψάρια, ζωηρές κινήσεις, σκοτεινή ευωδία. κι όταν δαγκωνόμαστε ο πόνος είναι γλυκός κι όταν πνιγόμαστε με ένα σύντομο και τρομερό ταυτόχρονο ρούφηγμα της αναπνοής, αυτός ο στιγμιαίος θάνατος είναι όμορφος. κι υπάρχει ένα και μόνο σάλιο, μια και μόνη γεύση από ώριμο φρούτο κι εγώ σε νιώθω να ανατριχιάζεις απάνω μου όπως η σελήνη στο νερό.

medieval waters λέγεται το κομμάτι. του carter burwell.
love.

m1ment

ανεβαίνεις τη δροσοπούλου με το εξακόσιαοχτώ. σταματάει σε στάση. στ'αυτιά σου ακούς τον jay σε παραγωγή του kanye. never change. γυρίζεις το κεφάλι αριστερά και κοιτάς έξω απ'το παράθυρο. βλέπεις να κάθεται σ'ένα πεζούλι ένα λευκό κοριτσάκι τριών-τεσσάρων παρέα μ'ένα έγχρωμο κοριτσάκι της ίδιας ηλικίας. το ένα ξανθά ίσια μαλλιά. το άλλο πολλά μαύρα κοτσιδάκια. διαβάζουν μαζί ένα περιοδικό. ανοίγουν μια σακούλα με πατατάκια. τα περισσότερα τους πέφτουν στο πεζοδρόμιο. κοιτιούνται τρομαγμένα και μετά γελάνε.

dig deep 2 find urs

είναι πρωί. κάθεσαι σε μια καφετέρια μαζί με την πένη, τη γεωργία και το γιώργο. πίνεις την κοκακόλα σου. φοράς τα γυαλιά ηλίου. βάζεις τα ακουστικά μέσα απ'τη μπλούζα. κρατάς με το δεξί σου χέρι τη μηχανή. σηκώνεσαι. φοράς την τσάντα στους ώμους και φεύγεις. μόνος. έχει ήλιο. κατευθύνεσαι προς τον φάρο. εκεί ψαρεύουν δύο τύποι. φυσάει δυνατά και καθώς τα κύματα σκάνε πάνω σε βράχια, πότε μουσκεύουν εσένα και γελάς, πότε μουσκεύουν τον φακό της μηχανής και σιχτιρίζεις. στα αυτιά σου αρχίζει να ακούγεται αυτό.

ο common σε παραγωγή του, εν ζωή τότε, j dilla. love is.
και βγάζεις μια το φάρο/μια ένα παγκάκι που υπάρχει μόνο για φωτογραφίες εκεί/μια το φάρο μαζί με το παγκάκι. και σκάει το κεφάλι να μετατρέψει το τραγούδι σε φωτογραφία. και δεν τα καταφέρνει. δεν σκας όμως. αυτή είναι η διαδικασία που ακολουθείται. θες να κάνεις κάτι. το σκέφτεσαι. το σκέφτεσαι. το σκέφτεσαι. σταματάς να το σκέφτεσαι. και ΜΠΑΜ! μπροστά στα μάτια σου. γυρίζεις πίσω στην καφετέρια. στο μυαλό σου ακούς μόνο αυτό. love is. love is. love is. τι είναι η αγάπη? πως αποτυπώνεις σε μερικά μεγκαμπάιτ τι είναι η αγάπη?
πηγαίνετε βόλτα με το αυτοκίνητο. ο ουρανός έχει σκοτεινιάσει. έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει. ο αέρας έχει γίνει πιο ισχυρός. σταματάτε σ'έναν χωματόδρομο. βγαίνεις έξω. αρχίζεις να προχωράς ενώ ο αέρας δυσκολεύει το βάδισμά σου. σταματάς και κοιτάς. αποχαυνωμένος.
ΜΠΑΜ!!

μπλαεφτά

απ'τις εικοσιοχτώ μαρτίου έχω να χώσω ασυναρτησίες μαζεμένες.
παρατηρούσα τα ρούχα μου μια μέρα, δηλαδή τα κοντομάνικα και τα φούτερ. στο παρελθόν φορούσα μόνο μαύρα. όλα με στάμπες βέβαια, αλλά το βαμβάκι ήταν βαμμένο μαύρο. εδώ και κανα χρόνο, το παράτησα το μαύρο και ξεκίνησα το γκρι. ώρες-ώρες, σαν ποντίκι αισθάνομαι. πολύ καλύτερα πάντως απ'όταν φορούσα τα μαύρα.
είναι κάποιοι άνθρωποι που με στιγματίζει το πρόσωπό τους. άνθρωποι που τους ξέρω ελάχιστα αλλά κι άνθρωποι που δεν τους ξέρω καθόλου. ένα τέτοιο άτομο είναι η ντίνα. την έχω γνωρίσει εδώ και πέντε-έξι χρόνια. ποτέ δεν κάναμε παρέα. και τον προηγούμενο δεκέμβριο, ένα βράδυ, χαμογέλασε με τέτοιο τρόπο που χαράχτηκε στο μυαλό μου και το θυμάμαι κάθε φορά που θέλω να ηρεμήσω.
στις εικοσιεννιά του οκτώβρη, φέτο, συνάντησα ένα ακόμη τέτοιο άτομο. τρώγαμε σε μία ταβέρνα και διαγώνια δεξιά μου, καθόταν μια γιαπωνέζα κυρία. έβγαζε μια γαλήνη το πρόσωπό της, οι κινήσεις της, ο τρόπος που έτρωγε, που σφηνώθηκε κι αυτή στην αποθήκη του εγκεφάλου μου. έτρωγε τόσο άργα, χωρίς να ακουμπά τα χέρια της στο τραπέζι, χωρίς να σηκώσει δευτερόλεπτο το βλέμμα της για να δει τη θάλασσα. είχε πιάσει τις κόρες των ματιών μου και δεν έλεγε να τις αφήσει.
αυτά για τώρα.
λοβ

showdown

το παρακάτω μήνυμα απευθύνεται αποκλειστικά σε σας τους δέκα-δεκαπέντε που με διαβάζετε:
με λένε θωμά κι είμαι καλά. όταν γεννήθηκα, ο Θεός μου έδωσε δυο χέρια/δυο πόδια/δυο μάτια/μια μύτη και πάει λέγοντας. όλα τα παραπάνω κι άλλα, τα διατηρώ μέχρι και σήμερα. όλο αυτό το διάστημα, δε ζήτησα και δεν είχα ποτέ εκπρόσωπο τύπου. ευτυχώς ή δυστυχώς, ξέχασα να αναφέρω, οτι όποτε βγαίνω έξω κυκλοφορώ παρέα μ' ένα ζευγάρι αρχίδια. ξέρετε τι σημαίνει αυτό? οτι αυτό το γ@μημένο εκπρόσωπο τύπου δεν το χρειάζομαι. όταν θέλω να μιλήσω, ανοίγω το ξεράδι μου και μιλώ. πως γίνεται να μιλάς εκ μέρους μου? ποιος σου το έδωσε αυτό το δικαίωμα? σκέφτομαι και λέω κάτι ΕΓΩ. τόσο απλή είναι η διεργασία. όχι ΕΣΥ. ΕΓΩ. το καλό και το κακό είναι σχετικές έννοιες. πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το δικο ΜΟΥ καλό και το δικό ΜΟΥ κακό. το αν θα φάω τα σκατόμουτρά μου ή όχι, είναι δουλειά δική ΜΟΥ. μόνο.
από 'δω και πέρα, η φράση "τα προσωπικά μου" αποκτούν κυριολεκτική έννοια. δεν τα μαθαίνει κανείς. κανείς. σταμάτησα εδώ και καιρό να μιλώ για χρωστούμενα μαθήματα. σταματώ, πλέον, να μιλώ και για καρδιάς και μυαλού ζητήματα.
γκέιμ όβερ κουφάλες.
φιλιά.

msg

όχι. δε μιλώ για μένα. δε μιλώ σε μένα. μιλώ σε σένα. σε σένα που πνίγεσαι και κρατιέσαι απ'τα μαλλιά μου κι εγώ απ'τα δικά σου. σε σένα που τα γαμώτο και τα φ. δεν αξίζει να ανήκουν στο λεξιλόγίο σου. σε σένα που κάποτε μιλούσες μ'ένα τοίχο. σε σένα, σε σένα, σε σένα και σε σένα που σας θαυμάζω άπειρα και δε σας το'χω πει. σε σένα που κρύβεσαι σ'ένα στριμμένο τσιγάρο. σε σένα που βαράς παλαμάκια και το κάνεις γιατί έτσι πρέπει. σε σένα που ισορροπούσες σε τέσσερις ρόδες και με κοιτούσες να απομακρύνομαι. σε σένα που με τράβηξες πάνω και συνεχίζεις. δε σας τα λέω εγώ. απλώς τα αναπαράγω. ο κύριος Μ. λέει:
sometimes you feel tired, feel weak. and when you feel weak, you feel like you wanna just give up. but you gotta search within you. you gotta find that inner strength and just pull that shit out of you and get that motivation to not give up and not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse_

για μένα? για μένα τα λένε καλύτερα οι χάσμα: ότι αγαπώ είναι για λίγο/για λίγο χάνομαι κι αρχίζω να πετώ.