ir.05

ir.04

ir.03

ir.02

ir.01

instant relatives

κάθεσαι τώρα μπροστά στο μηχάνημα και λες τι κάθεται και γράφει πάλι αυτός? όταν δεν έχεις τι να κάνεις τα βράδια και το ρεπερτόριο σου κινείται ανάμεσα σε ταινία/μουσική/σειρά με τη συνοδεία αμαρέττι/λάκτα/λέις/λίλα, σκέφτεσαι διάφορα. τρέχει με περίεργους ρυθμούς ο εγκέφαλος. η ιδέα μου ήρθε όταν:

• στοιχείο #1: διάβαζα πληροφορίες για το album που θα κυκλοφορήσουν μαζί ο damian marley (υιός bob) μαζί με το nas. (σε περίπτωση που λιποθυμήσες απ'τη χαρά σου, θα βάλω μερικές τελείες μέχρι να συνέλθεις). .................... όλα καλά τώρα? το album λοιπόν θα λέγεται distant relatives υποδηλώνοντας τις κοινές τους αφρικανικές ρίζες.
• στοιχείο #2: κάπου διάβαζα και θυμήθηκα την ατάκα, ότι οι φίλοι μας είναι η οικογένεια που επιλέγουμε
• στοιχείο #3: τα μιξάρω τούτα τα δύο και σκέφτομαι να φτιάξω (δλδ επεξεργαστώ) μια σειρά από φωτογραφίες από φίλους μου (relatives) και να τις εμφανίζω σαν polaroid (instant camera)

έτσι λοιπόν, έχουμε τα instant relatives, μια σειρά από φωτογραφίες που έχω τραβήξει, τις οποίες όμως τις επεξεργάζομαι και σας τις εμφανίζω σαν polaroid. θα έβαζα πρώτα το σπύρο, αλλά θα γκρινιάξει η γεωργία, οπότε θα βάλω το γιώργο.
αυτά.

statement

πέρασαν ογδόντα κάτι λεπτά. άκουσα για xxx φορά το miseducation of lauryn hill. μπορεί να 'γινες ψυχάκιας, αλλά γι'αυτά τα ογδοντά κάτι λεπτά, θα σ'αγαπώ αιώνια ms. Hill.

"Lauryn, baby use your head"
but instead I chose to use my heart

now the joy of my world is in Zion

m2ment

κάνω τη μεγάλη σόλο βόλτα μου σαν ένας νέος φορεστ γκαμπ και βρίσκομαι στην πλατεία στο μοναστηράκι. στρίβω στη μητροπόλεως κι ακούω μια παρέα νεαρών να κοιτάνε ένα μαγαζί και να λένε: "δεν καθόμαστε να φάμε εδώ? ωραίο φαίνεται." το ωραίο στο οποίο αναφέρονται οι κασκαντέρ νεαροί είναι ο ΘΑΝΑΣΗΣ. θυμήθηκα το Σπύρο και το άπειρο γέλιο που ρίχνουμε όποτε συζητάμε για τα ντόνερ κεμπάπ του Θανάση αλλά και τις επιδράσεις που έχουν στην εντερική μας λειτουργία. αν ήμουν κάφρος θα έλεγα ότι αφού φας στο Θανάση κι επισκεφτείς το λουτρό, θα χέσεις τσιμέντο. αλλά δεν είμαι κάφρος.

μήνυμα

καιρό έχω να γράψω και μάλλον δεν είναι καλό που κάθομαι τώρα, αλλά δε γαμής. πιο ωραίο το μαύρο απ'το άσπρο. κι ενώ έλεγα όχι στον εαυτό μου κι ένιωθα πεπεισμένος ότι αυτή τη φορά θα γλιτώσω τον κατήφορο, εδώ βρίσκομαι να κοιτώ το χάος και να περιμένω ένα απλό φύσηγμα του αέρα για να με φέρει πιο κοντά του (πάντα ήμουν κότα για να κάνω κάτι μόνος μου, γι'αυτό και περίμενα τις ενισχύσεις, το ιππικό). αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που φταίει. μήπως το λάθος της mamas (έγκυος σε με, στον 8ο μήνα) να αναμείξει κατα λάθος χυμό blackcurrant με τσίπουρο? μήπως αυτή η κρυφή αγάπη κι ανάγκη που έχω για κάθετι δραματικό? μήπως οι τέσσερις τοίχοι γύρω μου που όταν τους κοιτώ απότομα βλέπω να με κοιτάνε και να γελάνε μαζί μου? δεν ξέρω τι φταίει και μου τη δίνει αφάνταστα που ενώ κρατώ τη μία άκρη της κλωστής όσο και να τραβάω, η άλλη άκρη ποτέ δε πλησιάζει. τον ατέλειωτο έχει. ότι και να είναι πάντως, με μεγάλη μου λύπη ανακοινώνω, οτι βρισκόμαστε εκεί που δε θέλαμε να (ξανα)βρεθούμε. σκατά. πονάει το κεφάλι μου. όχι απ'το διάβασμα. εξάλλου, στο είπε στα μούτρα: δε-νο-μί-ζω-πως-θα-τε-λει-ώ-σεις-τη-σχο-λή. απλώς πονάει το κεφάλι μου. θέλω να κοιμάμαι για να μη σκέφτομαι. ή αν θες να στο θέσω πιο απλά, θέλω να κοιμάμαι. η ειρωνία, όμως, ποια είναι? ότι κλείνοντας τα μάτια, βλέπεις πράγματα. με πιάνεις? κι όταν τα ανοίξεις τα μάτια, κάνεις τον τυφλό. με ξαναπιάνεις? λέω να ξαπλώσω μπας και καταφέρω να με ξεγελάσω απόψε. σε όσους βρίσκονται μακριά απ'την αθήνα: θα τα πούμε κάποια στιγμή. σε όσους βρίσκονται στην αθήνα: θα τα πούμε κάποια στιγμή.
σας αγαπώ. (εντάξει κάποιους από 'σας, σε μεγαλύτερο του φυσιολογικού βαθμό)
καληνύχτα.

airbags: update

postponed
.
..
...
....
...
..
.
έρχεται.

top5

πέντε hip-hop άλμπουμ που μου διέλυσαν το είναι. απλά και καθαρά. αν θες να λες οτι ακούς μουσική, επιβάλλεται να τα έχεις. επιβάλλεται. πως αλλιώς να στο πω για να το καταλάβεις.

Νas - Ιllmatic (1994)



έρχεται ένας τύπος εικοσιενός ετών (21) κι αρχίζει να ραπάρει πάνω σε παραγωγές του premier και του pete rock και του large professor και απλά και καθαρά φτιάχνει το μεγαλύτερο hip-hop δίσκο που κυκλοφόρησε ποτέ.
straight out the fuckin dungeons of rap/where fake niggaz don't make it back.

Madvillain - Madvillainy (2004)



συναντιούνται μια μέρα ο madlib μαζί με τον mf doom και λένε δεν κάνουμε ένα δίσκο. μπαίνουν σ'ένα στούντιο, γράφουν, μιξάρουν και κυκλοφορούν 45-46 λεπτά μουσικής ιδιοφυίας που σε κάνει να αναρωτιέσαι "που υπήρχε αυτή η μουσική τόσα χρόνια". τόσο απλά. τόσο καθαρά.
and he won't stop 'till he got the masses.

The Roots - Things Fall Apart (1999)



κάποτε άκουγα beatles. μετά από αυτό το κάποτε, άκουγα stones. μετά από αυτό το δεύτερο κάποτε, άκουγα oasis. ε και μετά τι? μετά σκάει ο black thought μαζί με τον ?uestlove και άλλους τεσσερις-πέντε και σου φτιάχνουν ένα άλμπουμ. αυτό. και σου φτιάχνουν ένα άλμπουμ. η μεγαλύτερη μπάντα που υπάρχει στον πλανήτη. απλά και ΞΕκάθαρα.
one hundred percent, straight out the basement.

Eminem - The Marshall Mathers LP (2000)



ναι εντάξει. τον έμινεμ στην ελλάδα τον έχουν σαν την έφη θώδη. τόσο ξέρουν. δε θινκ ιζ, εξαιτίας αυτού του άλμπουμ ξεκίνησα να ακούω χιπ-χοπ. είσαι φλώρος λευκός, έχεις τον dre να σου κάνει την παραγωγή στο άλμπουμ και τελικά δεν είσαι φλώρος λευκός. o eminem στο peak της καριέρας του. ακόμη το'χει αλλά όχι όπως τότε.
i'm glad cause they feed me the fuel that I need for the fire to burn and it's burnin and I have returned.

Common - Be (2001)



ήμουν ανάμεσα σ'αυτό και στο blueprint του jay. και τα δύο ήταν υποψήφια γιατί την παραγωγή την έχει ο kanye. κερδάει όμως ο common γιατί έχει και κομμάτι του dilla μέσα και γιατι ο jay λέει σε τραγούδι του: truthfully, i wanna rhyme like common sense. τεράστιος rapper ο common, τεράστιο άλμπουμ το be. πωωω τεράστιο άλμπουμ το be.
i wanna be as free as the spirits of those who left. i'm talking malcolm, coltrane, my man yusef.

και τι?

σαν σήμερα, πέρυσι, ξεκίνησα να γράφω εδώ. κι έγραψα για φωτογραφίες κι έγραψα για μουσικές κι έγραψα για προσωπικά μου κι έγραψα για τη σχολή κι έγραψα χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.
κι έρχομαι ξανά, ένα χρόνο μετά και λέω: να πάνε να γ@μηθούν όλα. όλα. να'στε καλά και να σας προσέχετε. κι εσάς και τους κοντινούς σας ανθρώπους.

σας αγαπώ. σε λογικά πλαίσια πάντα.
εγώ.

τσίρκο

now i could let these dreamkillers kill my self-esteem
or use my arrogance as the steam to power my dreams.

live forever

μπλαοχτώ

μόλις τέλειωσε το whatever works. τέλειος ηθοποιός ο larry david. όλοι μαζί με μια φωνή: woody allen, σ'αγαπάμε. χθες το βράδυ, έβαλα να δω το gerry του gus van sant. για μία ώρα ο matt damon κι ο casey affleck περπατούσανε (και δε μιλούσανε) στην έρημο χαμένοι. για μία ώρα. τόσο άντεξα. και τον αγαπώ τον gus ρε γαμώτο. (βασίλη, μέχρι εδώ ακούγεσαι να γελάς από ικανοποίηση). το οφείλω στη μαρία και τη μαρούλα: ο αριστείδης βαφτίστηκε το χιλιαεννιακοσιαΕΝΕΝΗΝΤΑΕΝΑ. έξι ετών. what the what dude? από τις στιγμές που λατρεύω στην αθήνα. είναι δώδεκα παρά, βρέχει, κουκούλα στο κεφάλι, τσούπα τσουπς κόλα στο στόμα και σκάει στα αυτιά (λόγω shuffle) the sweetest (nightmares on wax)??? δηλαδή τι άλλο να ζητήσω απ'τη ζωή τη δεδομένη στιγμή???
-παύση για να συνειδητοποιήσετε κι εσείς το μεγαλείο της στιγμής που έζησα-
συνεχίζω. μπορεί να γκρινιάζω συχνά για την αθήνα, αλλά εντάξει. είδα σήμερα το βράδυ λεωφορείο άδειο κι ήθελα τόσο πολύ να μπω για βόλτα και να μη βγω αν δε φτάσει στο τέρμα. όπου και να ήταν αυτό. λατρεύω τις βόλτες με το λεωφορείο. όχι όσο τα ρεβύθια. δηλαδή, βάλε με σ'ενα λεωφορείο, δώσε μου ένα τάπερ με ρεβύθια και πάρε μου τη ζωή. αχτύπητο combo. cast-a-blast την παρασκευή στο bios. εκεί θα'μαι. σπύρε, θα πέσει τηλέφωνο.
λοβ.

sun (σαν)

είναι σαν αναλαμπή. στιγμές που εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μου για δέκατα του δευτερολέπτου κι ύστερα χάνονται.
είναι σαν αναλαμπή.
αχ, όλα έπρεπε να 'ρθούνε καθώς ήρθαν θα σου ψιθυρίζει ο κώστας καρυωτάκης.
είναι σαν αναλαμπή.
το τρένο φεύγει στις οχτώ θα σου φωνάζει ο μάνος ελευθερίου.
θα είναι σαν αναλαμπή. στιγμές που θα ζήσεις και θα αποτυπωθούν σε κάποια στροφή του μυαλού σου. για να ξαναρθούνε και να ξαναχαθούν.
μην τις αφήσεις να χαθούν.

bathe in light

γουόρντ

colours
violins
friends
soclose
butsofar
violins
eyes
post
offices
9/10
dark
thoughts
airbags
insomnia
ah
fuckit
so
happy
together

we'll always have Paris

θα σου 'λεγα να κλείσεις τα μάτια και να ακούσεις το κομμάτι αλλά επειδή αυτό το 'χω ξαναπεί: κλείσε τα μάτια κι άκου το κομμάτι. (προβλέψιμος?)


για όλα φταίει η χαζή. αυτή πριν τέσσερα-πέντε βράδια, έκανε το λάθος και με έθεσε σε parisian mood. και θυμήθηκα βόλτες στο Παρίσι, λόγια που έγραψα και που θα τηρήσω.
είναι ωραίο το Παρίσι. είναι αναζωογονητικός ο αέρας του. κι ξεκινώ να θυμάμαι και δεν μπορώ να σταματήσω. και φαντάζομαι βόλτες, τεράστιες βόλτες που δε σε κουράζουν καθόλου. που κατεβαίνεις την boulevard saint germain, χαζεύεις πάγκους με βιβλία, γελάς δυνατά δίχως να σε νοιάζει τίποτε, βγάζεις φωτογραφίες περαστικούς, κάνεις μια στάση στο cafe de flore. δε γίνεται να περάσεις από μπροστά και να μην κάτσεις. στον πάνω όροφο, εκεί που πίνεις καφέ μαζί με διανοούμενους του Παρισιού. ζεσταίνεις το είναι σου με δυο γουλιές καφέ φίλτρου, παρατηρείς αφίσες της belle epoque κι έχεις και μια lemon pie να σε κοιτάει. θα φύγεις. ξέχασα να σου πω, οτι ήδη έχεις αγοράσει βιβλία για να μελετήσεις τον robert doisneau και τον claude monet. άμα συνεχίσεις να κατεβαίνεις την saint germain, κάποια στιγμή θα βγεις στο σηκουάνα. εκεί είναι που θα σε τυλίξει ο αέρας που σου έλεγα πιο πριν. είναι κι αυτά τα κιόσκια στις όχθες του ποταμού που μπορείς να βρεις τα πάντα. από αφίσες ανατομίας του ανθρώπινου σώματος μέχρι εισιτήρια απο συναυλία των doors στο apollo, harlem, ny. και συνεχίζεις την παράκτια βόλτα. στην απέναντι πλευρά, βρίσκεται η Παναγία. αφού πας εκεί για να θαυμάσεις τα βιτρώ, τα εκατοντάδες αναμμένα κεράκια ρεσώ, αφού γοητευτείς από αυτήν την απόκοσμη ησυχία, θα πάρεις το μετρό. δε θα πας ούτε στην τουριστική μονμάρτρη, ούτε να φιληθείς κάτω απ'τον πύργο του eiffel. στο marais θα πας. στενά δρομάκια, stencil στους τοίχους, γκαλερί, second hand ρούχα. τα πάντα θα συναντήσεις εκεί. κι όλα τόσα εναρμονισμένα που σε αναγκάζουν να κλαις την μοίρα σου που δεν έχεις μια σοφίτα να αράζεις εννιά μήνες το χρόνο. (τους άλλους τρεις θα τους περνάς στο chateau που πρόσφατα αγόρασες στη bretagne).
θέλω να πάω στο Παρίσι. δε θέλω μουσεία, ούτε βόλτες με τα bateau mouche στο σηκουάνα, ούτε χάρτη. θέλω βόλτες. θέλω καφέ φίλτρου σε καφέ δέκα τετραγωνικών. θέλω να φάω gauffre au chocolat κάτω απ'τον πύργο του eiffel. θέλω να φάω steak au poivre. θέλω να πιω κρασί. θέλω να ανέβω στην ταράτσα του montparnasse και να ακούσω το κιούμπρικ. θέλω να βγάλω φωτογραφίες. θέλω να κάνω πικνικ στο γρασίδι με φόντο τα invalides. δε θέλω να πάω μόνος μου.
θέλω να πάμε στο Παρίσι.
luv.

τίποτε

μπήκα γιατί ένιωσα πως πρέπει να γράψω κάτι. δεν ξέρω, όμως, τι. πως να μεταφέρω μέσα από πλήκτρα όσα αισθάνομαι. να μιλήσω για τις διακοπές των Χριστουγέννων; να μιλήσω για τα καλλιτεχνικά μου; να πω καμιά κρυάδα για να περάσει η ώρα; να μιλήσω για ανθρώπους που μου λείπουν πολύ; να σας βάλω κανα νταχντιρντί να μερακλώσουμε παρέα; να ξεκινήσω τη dead-end μιζέρια για τη σχολή; όλα θα τα κάνω.
όχι σήμερα. δεν έχω όρεξη. αλλά θα γράψω.
όταν έφευγα απο αθήνα για να ανέβω στη λάρισα, πήγα στα κτελ με ταξί. πιάσαμε κουβέντα με τον οδηγό και κάποια στιγμή, ενώ έχουμε κολλήσει στην κίνηση στην αλεξάνδρας, γυρίζει και μου λέει: πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει πολλά, αλλά αυτός που ζητάει λίγα.
καλημέρα.