πρόσκληση σε πάρτυ

στο λεωφορείο για λάρισα. στον πάνω όροφο. θέση 73. και λίγο 74. γουάηρλες σε κινούμενο όχημα. τι φτιάνουν οι κερατάδες ε; ταινία βάλανε το καινούργιο πλανήτη των πιθήκων. not in the mood. στα ακουστικά, το πρώτο άλμπουμ των στέρεο νόβα.

νύχτωσε έξω. πόσο πιο άνετα νιώθω όταν υπάρχει σκοτάδι. πόσο πιο όμορφα γίνονται τα χωριά. αυτά που χαζεύεις απ'την εθνική καθώς περνά το λεωφορείο μέχρι να χαθούν πίσω σου. πάω στη λάρισα -vox populi. τι κρίμα που είναι στενός ο διάδρομος του λεωφορείου και δεν μπορώ να χορέψω- μετά από τρεις μήνες κι όλα είναι διαφορετικά. ο ψηλός δε μένει πια εκεί -ντίσκο αλμπάνα. ρυθμικό χτύπημα ποδιώνε κι ας με κοιτάνε- ούτε η μαρού, ούτε η δώρα. η χαζή θα δουλεύει. εγώ με το λάπτοπ στα μπούτια. πότε μεγάλωσα; πότε έφυγες; πότε μεγαλώσαμε; έφτασα 27 χρονών κι ακόμα δεν έμαθα να παίζω πιάνο. θα μ'αφήσεις να σου κρατώ το χέρι; σκοτάδι έξω. χάθηκαν και τα χωριά. που και που κανένα αυτοκίνητο που κατεβαίνει αθήνα διαγράφει κάθετα το μαύρο άπειρο που εκτείνεται μπρος μου. θυμήθηκα τη γιαγιά μου την κική και τη λύσσα που είχε για τις πίτσες. μόνη της τη γνώρισα, ο άντρας της είχε πεθάνει. θυμήθηκα τη γιαγιά μου τη χαρίκλεια και τις άπειρες καρφίτσες που έβρισκες παντού στο σπίτι. μόνη της τη γνώρισα, ο παππούς μου είχε πεθάνει. θυμήθηκα τη γιαγιά μου την τούλα και την καλύτερη γαλατόπιτα που έχω φάει ποτέ μου. δεν τη γνώρισα μόνη της. πόσο μόνη ένιωθε. πότε μεγάλωσα; τέλειωσαν οι στερεο νοβα. your hand in mine. όπως τότε. θυμάσαι; dream a little dream of me μου τραγουδούσες. κι εγώ άνευ προσπάθειας, το κατάφερα. γιατί έφυγες; το 2006 θυμάμαι να με πονά η καρδιά. η καρδιολόγος είχε πει οτι είναι άγχος. τα ίδια τσιμπήματα ξανά. θα τα αγνοήσω. λες να συνεχίσω να γράφω μέχρι να φτάσω λάρισα; μόλις περάσαμε το κάστρο βοιωτίας. άνοιξε και το ερκοντίσιο ο ντράηβερ. ας είναι καλά το λαπτοπ και τα ζεστά μου μπούτια. σχεδόν τέσσερις μήνες έχουν περάσει που γύρισα στην αθήνα. μου φέρεται καλά η πόλη προς το παρόν. και κάθε φορά που κατεβαίνω την καραγιώργη σερβίας, εσένα σκέφτομαι. και κάθε φορά που κάθομαι στο υπερωκεάνιο, εκείνο το τραπέζι δίπλα στα καπέλα χαζεύω. όπως ο διάολος το λιβάνι την αποφεύγω την πλάκα. πότε μεγαλώσαμε; αλλά δε σταματώ να γράφω. o tyler durden έλεγε you are not your job. this is your life and it's ending one minute at a time. είναι η αλήθεια και με αγχώνει αλλά είναι η αλήθεια. αυτή μου μάθανε να κυνηγώ στη ζωή μου. βαράνε γορίλες με τα γκλομπ πάνω στη γκόλντεν γκέητ μπριτζ. ευτυχώς δεν έκατσα να το δω. πολύ ωραίο το rosin. τα'λεγα ον δι άδερ ντέη στον ψηλό. μου 'λειψε ο στρατός. πριν αρχίσεις να κράζεις, όχι δε μου λείψανε οι προσοχές, οι γαμωπαραλλαγές, τα ξυρίσματα, το φαγητό -νταξει το ζελέ μου έλειψε στα αλήθεια πολύ- οι αγγαρείες. αυτά τα απογεύματα όμως. που περπατούσα στο στρατόπεδο μόνος μου με το βρωμόκρυο να μου τρυπά το κόκκαλο. που ένιωθα τόσο άδειος. που ένιωθα τόσο γεμάτος. σα να είχα βιώσει κάθαρση ψυχής. στα τούνελ πάνω απ'τα καμμένα βούρλα. τέλειωσαν κι οι πίθηκοι. για να δούμε τι θα βάλει τώρα. αυτές οι προπέρσινες βραδιές στο αλομπάρ. ο ψηλός, η μαρού, ο σάκης, ο άλλος -πως τον λέγανε ρε τον άλλο- και κανα δυοτρεις ακόμα. ποτέ δε θα τις ξεχάσω εκείνες τις βραδιές. ποτέ δε θα ξεχάσω και τη βραδιά στο μοσ με τη μαρού. ποτέ δε θα ξεχάσω και τη βόλτα με τον ψηλό μέχρι το δαμάσι. ποτέ δε θα ξεχάσω το τηλέφωνο της γεωργίας. τέλειωσαν κι οι your hand in mine. cat power τώρα. ανέβασα και τη φωτογραφία για το αυριανό αθηναϊκό μυστικό και συνεχίζω. με εφμπηάη και σιάιεη είναι η δεύτερη ταινία. pass. ποτέ δε θα ξεχάσω τη βραδιά με το μάηκ στο μέλοου. ΠΑΙΖΕΙ ΚΙ Ο ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΓΚΗΡ. definite pass. ποτέ δε θα ξεχάσω το τηλέφωνο του σπύρου. κάποτε μετρούσα τις λάμπες που υπάρχουν που&που κατα μήκος της εθνικής. τώρα ζαλίζομαι. πότε μεγάλωσα; ποτέ δε θα ξεχάσω το παραμικρό από σένα. ούτε εκείνο το σιχαμένο κοκτέηλ στο μπάμπα, που το πιες το σπασες και το ξανάπιες, ούτε τις τσίχλες τις τριντέντ. δεν είμαι σε μουντ για κατ πάουερ. πάντα όμως είμαι σε μουντ για το Μάνο στη ρωμαϊκή αγορά. πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι. πάλι εσένα σκέφτηκα. ΦΑΚ. φτάσαμε και στη λαμία. σου είπα πόσο μου λείπεις; ασφαλώς κι όχι. έχω και μια τσαλαπατημένη περηφάνεια που μου λέει να μην. καλώς. και τώρα σκέφτηκα οτι αν τρακάρουμε, δε θα το διαβάσει αυτό το κείμενο κανείς και ποτέ. τουλάχιστον θα το'χω βγάλει από μέσα μου. στη στυλίδα. ακόμη να χτιστεί αδριάντας του απόστολου. ας είναι. όσο για τις φωτογραφίες μην ανησυχείς. ξεκίνησα ξανά. αυτη η γαμημένη νανοστιγμή. αυτή η γαμημένη νανοστιγμή. πότε μεγαλώσαμε; θ'ακουστεί αστείο, μπορεί και να γελάσεις. μου 'λειψε ο βησσάρης. δλδ περισσότερο μου 'λειψε ο βησσάρης στο σπίτι μου στην αθήνα να διαβάζει αυτό το κόμικ με τις κατσαρίδες. ποτέ δε θα ξεχάσω κάποια πρωιμεσημεροαπογεύματα στα πατησιων σταρμπακσ με τη σόφι. περνάμε απ'τις ράχες. αν ήμουν στο passat με τους γονείς μου, ο φάδερ θα πρότεινε να πηγαίναμε να φάμε εκεί, η μάνα -διαρκώς στο φτερό- θα συμφωνούσε και σε περίπου δέκα λεπτά από τώρα θα σκιζα στα δύο τα μπαρμπούνια ή τα μπιφτέκια. αναλόγως το γούστο. σ'αυτή την ταινία με το ρίτσαρντ γκιρ παίζει μία πολύ όμορφη. apparently σου λέει υπάρχουν χρωστικές που μπορούν να κάνουν το ζελέ μπλε. εγώ σαν blueberry θα το σκέφτομαι πάντως. μια φορά έκατσε ο Μάνος να γράψει ζεϊμπέκικο κι έγραψε τον αητό. Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. είδα προχθές ξανά το αλοίμονο στους νέους. όχι! το μουσικό χάηλάητ δεν είναι το πες μου μια λέξη. γιατί έφυγες; αν συνεχίζεις να διαβάζεις, θέλω να σε συγχαρώ για το κουράγιο σου. κι αν η ζωή μας άλλαξε τόσο μέσα σ'ενα χρόνο, να προσπαθήσω να σκεφτώ τα επόμενα δυο-τρία-πέντε χρόνια; η διαφορά μου όμως με το προ365 ημερώνε θωμά, είναι οτι πλέον δε φοβάμαι τόσο. είναι ότι πλέον βαδίζω με δύο πόδια στο έδαφος. θες και τα κακά; σε θέματα όπου το μυαλό δεν μπορεί να κυριαρχήσει κι η καρδιά αναλαμβάνει το ρόλο του μπροστάρη, συνεχίζω να'χω γυμνασιακή αντιμετώπιση. ίσως εκεί τελικά να κρύβεται αυτή η γοητεία μου που όλοι λένε. γιατί ντάξει, λετσ φέησ ιτ. ωραία μάτια, γενικά ωραίο μουτράκι, αλλά δεν πας πουθενά αν έχεις μόνο τα λουκσ. ο ρίτσαρντ γκιρ σημαδεύει με περίστροφο μία που κλαίει. που λες, ναι. εκεί θα'ναι το μυστικό μου. τόσο μυστικό που ούτε ο ίδιος δεν το ξέρω. σου είχα πει πόσο όμορφη είσαι; συνωμοσία στο φως των αστεριών. δεν το λέω εγώ. ο κύριος Μάνος. εγώ απλώς κλέβω. κλείσανε το γουάηρλες οι αλήτες. ΑΙΣΧΟΣ. ΤΣΟΜΠΑΝΑΡΑΙΟΙ. α, άκυρο. ξανάρθε. κι αν περάσω απ'τη τζαβέλα ο ψηλός δεθαναι εκεί. γαμώτο. παρασυνέδεσα πολλές λαρισαϊκές συνήθειες με τον ψηλό. ήδιστον, πικνικ, ντάλας. χα! όλα με φαγητό είναι. γαμιέσαι ψηλέ. θα λυσσάξω απ'την πείνα. ενώ ο σάημον πανηγυρίζει για το γουάηρλες γιατί μπόρεσα και δούλεψα ΚΙ ΑΠ'ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ. παίζει όλα τα πλάνα της ταινίας να δείχνουν το ρίτσαρντ γκηρ. όλα τα πλάνα. αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα μιλάμε για μάστερπισ. ώπα ξέχνα το. έδειξε έναν άλλο τώρα. κι έφτασε η ώρα για το αστέρι του βοριά. της κηδείας μου το τελευταίο τραγούδι. χαζή, θύμησέ μου να σου ζητήσω κάτι για εκείνη τη μέρα. οι πινακίδες της εθνικής πλέον λένε λάρισα και φάρσαλα. μύρισε καρκαμπίλα. έτοιμο και το μυστικό της αγγλικής αθήνας. φτάνω και πρέπει να κλείσω. και επεσε τραγούδι σωστό. τα παιδιά κάτω στον κάμπο κυνηγούν έναν τρελό. δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το ταξίδι. ασυναρτησίες ξανά. δε λέω άλλα. εσύ, όσα κατάλαβες. οι άλλοι, το αυτό.

τέλειωσε. ή μήπως όχι;
θωμ

έρημες νύχτες

noah

do you believe in magic?

κι έτσι, χωρίς καν να χτυπήσω τα δάχτυλα, αρχιζούν να μαζεύονται γύρω μου. σα να κατάλαβαν πως κάτι δεν πάει καλά. σα να νιώσανε κι αυτοί την ανάγκη που νιώθω κι εγώ. σαν αυτές οι κλωστές που μας ενωνούν να εκμηδενίζουν ξανά την όποια χιλιομετρική απόσταση.

τι ωραίοι που είναι οι φίλοι μου.

ονδεροουντ

μία ημέρα που νιώθεις αυτό το βάρος μέσα σου. που δε σου φταίει τίποτα. που σου φταίνε όλα. μία ανάσα θέλω να πάρω μόνο. όχι, δεν πρέπει ακόμα. θα καλομάθω και δεν επιτρέπεται. άραγε είναι αυτός ο κόσμος μου; μέχρι και τα τύμπανα στα τραγούδια χτύπο καρδιάς μου θυμίζουν. τι θα κάνω; μια μικρή ανάσα. τι θα έκανα αν δεν είχα τη μουσική; χρειάζομαι τις φωτογραφίες μου. μέχρι κι οι προτάσεις μου είναι κοφτές. σαν τις ανάσες που μ'αφήνουν να παίρνω. τι είν'αυτό; μπουρμπουλήθρες πάλι; τις βαρέθηκες κι εσύ ε; κάνε κουράγιο.

πλησιάζει η μέρα που θα πνιγώ.

ταραραραραρα ρα

(απόσπασμα ταινίας του 1975)

Το ωραίο με τους τσιγγάνους είναι η ελευθερία, η επιθυμία. Όπως ο έρωτας. Γεννιέται και μετά παύει να υπάρχει.

Πάλι τ'αστέρια. Όπως τα 'βλεπα πολλές άλλες βραδιές.

Νύχτες, μέρες, έρωτες, γεγονότα.

Νιώθω το βάρος των περασμένων στην πλάτη μου.

Και το μέλλον; Τι θα γίνει μ'αυτό;

Ήταν μια όμορφη μέρα. Όμορφη. Ελεύθερη. Ανόητη.

Ποιος ξέρει αν θα υπάρχει κι άλλη τέτοια μέρα.

πορτοκαλι αναπτηρας

φοβήθηκες;
μη. δεν υπάρχει λόγος. σαν τα φανάρια που αναβοσβήνουν. που άθελα τους καθορίζουν τη ζωή μας. κόκκινο, πράσινο και πάλι κόκκινο. στοπ. δεν πάει παρακάτω. θέλεις. αλλά το γαμίδι το πράσινο δε ξανανάβει.

φοβήθηκες;
μη. δεν υπάρχει λόγος. όπως ζούσα θα συνεχίσω να ζω. κι αν το'χεις άγχος. μη. κι αν αναρωτιέσαι πως θα ήταν, άσε με να σου πω εγώ. ωραία θα ήταν. πολύ. δεν πάει παρακάτω. κάπως έτσι σταματά.

φοβήθηκες;
μη. δεν υπάρχει λόγος. την έχω συνηθίσει τη ζωή μου έτσι. καληνύχτα σου.

θωμ.

στο κάουντερ

1018 μέρες λέει. δεν ακούγονται ωραία.
24.432 ώρες. πολύ καλύτερα.

για ένα dream a little dream of me.
για ένα βαλς που ψιθυρίσαμε και ποτέ δε μάθαμε τον τίτλο του.
για ένα μπλε ζελέ με δύο κουταλάκια.
για μία φράση γραμμένη σε κάρτα 88.9 x 50.8 mm.

για εσένα που δεν έχεις καταλάβει.

θωμ

breaking sad

τι κι αν έσβησα την από πάνω παράγραφο; παραμένει κι έτσι ένα θλιβερό κείμενο. γυμνό, χωρίς επεξηγήσεις, χωρίς λεπτομέρειες. πιο βαριά τα ακροδάχτυλα. δεν υπάρχουν βιολιά πλέον. μόνο ένα τσέλο. ένας βαθύς, μονότονος, βαρύς ήχος. κάθε νότα και μια φρέσκια χαρακιά. μη δίνεις σημασία. δεν υπάρχουν τοπία. μόνο αέρας και σκόνη. δίχως να μπορείς να ξεχωρίσεις τη γη απ΄τον ουρανό. καμία νοητή γραμμή ορίζοντα στο βάθος. δεν υπάρχει λόγος. ποτέ δε χρειάζεται όταν υπάρχουν μάτια. ακόμα κι όταν αυτά δεν καταφέρνουν τίποτα. άσ'το.



ένα ακόμα θλιβερό κείμενο.

μάιος. δέκα.

θα ζητήσω κρέντιτς μόνο όταν το δω σε ποστ σου και κρέντιτς σε φάση να υπάρχω ως "το κορίτσι"

σοκ.
πρώτη φορά. δεύτερη φορά. τρίτη φορά.
κάθε φορά και πιο έντονο. πως γίνεται; τι είναι;
κι αν της το πεις; θα τρομάξει, θα τραβηχτεί, θα, θα.
κι αν δεν της το πεις; θα πνιγείς, θα μείνεις με την απορία, θα, θα.
καλά έκανα και της το'πα.

τρόμαξε;
τραβήχτηκε;
έφυγε;

δεν ξέρω. θα δείξει.
είναι ιδιαίτερη. κι όμορφη.

λες οτι θυμάσαι

να γράψω; να της πω οτι μου λείπει έστω κι αν ακούγεται παράλογο.
να γράψω; πόσο επώδυνο είναι να βλέπεις και να μη μπορείς να μιλήσεις.
να γράψω; πόσο εύκολο είναι να την ξεχάσεις. καθόλου.
να γράψω; χαμένη υπόθεση ήταν εξ'αρχής, άσχετα αν κορόιδευα τον εαυτό μου.
να γράψω; τι διαφορά έχει; το αποτέλεσμα ήταν και θα παραμείνει το ίδιο.

δε θα γράψω. αν κατάλαβε, κατάλαβε.
αν όχι, δεν πειράζει. καλά να είναι.

ουάν ντέη

εκεί

 που

άφησα 

την 

καρδιά

μου

φάουστ

πέτα με στο δρόμο. δώσε μου μία φωτογραφική. βάλε μου τα ακουστικά στ'αυτιά. έτσι αναπνέω.
άσε με να φαγωθώ μ'αυτό το μέσα μου. μη μου πάρεις όμως τα βιολιά. άσ'τα.
θάψε μέσα μου αυτά που σου ζητώ. δεν είναι τόσα πόλλα.
στείλε με να μάθω τί είμαι και σου υπόσχομαι πως θα γυρίσω να σε πάρω μαζί μου.
ακούς;
εγώ όχι. φορώ τ'ακουστικά.
μην. μη μου πάρεις τα βιολιά.
πες μου οτι έχεις γεράνια στο παράθυρο.
της φαντασίας μου θα'ναι. άσ'το.

1961

απντέη

ντάξει. πέρασε ο καιρός. το ντελφενα υπάρχει ακόμα. η postστρατού γοητεία έχει αυξηθεί κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες. με τη λογοτεχνία πλέον το'χω. ξέρω οτι ο james joyce δεν είναι απλά μια pub στο μοναστηράκι. μου λες ψηλά βουνά κι απαντώ ζαχαρίας παπαντωνίου. το'χω σου λέω μάναμου. όσο για τη σωματική διάπλαση, ντάξ άνοιξε κάπως η πλάτη, πέταξε όμως κι η κοιλιά. τώρα θα πρεπε να γράψω αυτό με την κοιλίτσα και την καραμελίτσα. το γραψα. ε θα κάνω μερικές απλωτές στη θάλασσα και θα εξαφανιστεί. άκου με που σου λέω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ.

θα επανέλθω.

τστρου

τι περιμένεις δηλαδή;
όχι.
θα τα πνίξω κι αυτά.
θα ζήσω για να θυμάμαι τις ευτυχισμένες μου στιγμές.
ζω για να βιώνω τη δυστυχία της καθημερινότητας.

εδώ είμαι πάλι.
εδώ που είχα φρικάρει πριν κάποια χρόνια. εδώ που έξυσα πίσω απ'την καρδιά μου.
τώρα όμως είναι αλλιώς. πνίγω. μπουρμπουλήθρες και γέλια. οι πιο άηχες. τα πιο όμορφα.

σου γράφω δυο λόγια γλυκά. μα είναι θαμπά.
μην ψάξεις εδώ. αλλού τα φυλώ.

θωμ

1078

τέλειωσε.

244 ημέρες.

5 στρατόπεδα.

13 κρεβάτια.

7490 χλμ.

θα τους ξανάκανες αυτούς τους οχτώ μήνες; όχι.

θα τους άλλαζες με τίποτα; όχι.

πώς να ευχαριστήσεις αυτούς τους ανθρώπους γι'αυτούς τους μήνες;

πώς να πεις σ'εκείνη οτι σου λείπει από εκείνο το πρωί;

τίποτα δε θα κάνεις. ξέρουν.

για τις ημέρες που δεν ήθελες να ξυπνήσεις ξανά.

για τις φορές που ντρεπόσουν να κοιταχτείς στο καθρέφτη.

για τις τελείες που ενώσαμε κάποτε κι οι ζωές μας γίνανε ένα.

γιου ντιντ ιτ

δεν έμαθες.

κι αν προσπαθήσω να σου δείξω με τα δάχτυλά μου πώς χτυπάει η καρδιά μου, το μόνο που καταφέρνω είναι να ματώνω τα νύχια μου.

κι όταν μούδιαζαν τα γόνατά μου, ήμουν τόσο απορροφημένος στο γεγονός που ξεχνιόμουν και δε σε κοιτούσα.

κι όποτε θα έρχεσαι για να με βγάλεις απ'τα όριά μου, πάντα θα πέφτω στην παγίδα σου και θα βυθίζομαι στη ντροπή και την ενοχή.

κι όσο κι αν προσπαθούν να σου χρυσώσουν το χάπι, ο μόνος που φταίει, είμαι εγώ.

η χειρότερη έκδοση του εαυτού μου.

δεν έστειλες.

wu

ντάξει το 'χω. από 'δω και πέρα όποτε μου σπας τα αρχίδια, θα βάζω τα ακουστικά στ'αυτιά, θα πατώ πλέη στο 36 τσέημπερσ και θα σου κάνω σσσς με το δάχτυλο μπροστά απ'τα χείλη μου.
μη κοιτάς ούτε δεξιά. ούτε αριστερά. σε σένα το λέω.
άηγαμήσου τώρα.

θωμάς.

δάχτυλα

γράφεις και γράφεις και σβήνεις και ξαναγράφεις για να μπορέσεις να εκφραστείς μέσω του γραπτού λόγου. όταν όμως συνεχίζεις να νιώθεις πως ακόμα δεν τα έχεις πει όπως ταχεις μέσα σου, τότε έρχεται ο νόελ να σε
βοηθήσει να φτύσεις την αλήθεια σου.

excuse me if i spoke too soon. my eyes have always followed you around the room.

θάλαμος25
καληνύχτα

νερό

είχαν δίκιο. μετανιώνω; σαφώς κι όχι. ποτέ μου δεν έπνιξα τα συναισθήματά μου. ποτέ μου δεν είδα τον έρωτα σαν ένα παχνίδι σκάκι οπού μετακινείς το πιόνι σου και περιμένεις την κίνηση του άλλου. κουραζόμουν.

είχαν δίκιο. εγώ φταίω που ξεχνιέμαι και περνώ την καρδιά μου για παιχνίδι. την είχα δώσει μια φορά σ'ένα κορίτσι να παίξει. έπαιξε, έπαιξε, βαρέθηκε τα αίματα και την πέταξε. μάλλον γιατί της έδωσα εγώ το ελεύθερο να το κάνει. την περιμάζεψα, τη φύλαξα και μετά από αρκετό καιρό, θέλησα να την ξαναδώσω. σα να είχα κάνει ριγουάιντ την κασέτα και είχα ξαναπατήσει πλέη. πάλι βρέθηκα να κρατώ στα χέρια μου κάτι που θύμιζε την καρδιά μου. και μετά μάντεψε τι έγινε; προσπάθησα να την ξαναδώσω. μόνο που αυτή τη φορά, την κασέτα δεν τη γύρισα στην αρχή. πάτησα πλέη λίγο πριν το τέλος. ίδιο ήταν το φινάλε κι αυτή τη φορά. δεν της την έδωσα. θα βρει αλλού αν θέλει να παίξει. η δική μου παραέγινε ευαίσθητη για να συνεχίζει να ανέχεται παιχνίδια.

είχα δίκιο. ποτέ μου δεν έμαθα να διαχειρίζομαι σωστά τον έρωτα. μη λυπάσαι όμως. ναναι καλά ο Κλιντ να βγάζει τραγούδια να του κλέβω τις ατάκες.

γελάω στον πόνο.

καλώδιο

μάλλον δεν κατάλαβες τι εννοούσα. μάλλον την ώρα που εγώ πνιγόμουν, εσύ μέτραγες τις μπουρμπουλήθρες στην επιφάνεια του νερού.

πόσες ήταν; θυμάσαι;