τστρου

τι περιμένεις δηλαδή;
όχι.
θα τα πνίξω κι αυτά.
θα ζήσω για να θυμάμαι τις ευτυχισμένες μου στιγμές.
ζω για να βιώνω τη δυστυχία της καθημερινότητας.

εδώ είμαι πάλι.
εδώ που είχα φρικάρει πριν κάποια χρόνια. εδώ που έξυσα πίσω απ'την καρδιά μου.
τώρα όμως είναι αλλιώς. πνίγω. μπουρμπουλήθρες και γέλια. οι πιο άηχες. τα πιο όμορφα.

σου γράφω δυο λόγια γλυκά. μα είναι θαμπά.
μην ψάξεις εδώ. αλλού τα φυλώ.

θωμ

1078

τέλειωσε.

244 ημέρες.

5 στρατόπεδα.

13 κρεβάτια.

7490 χλμ.

θα τους ξανάκανες αυτούς τους οχτώ μήνες; όχι.

θα τους άλλαζες με τίποτα; όχι.

πώς να ευχαριστήσεις αυτούς τους ανθρώπους γι'αυτούς τους μήνες;

πώς να πεις σ'εκείνη οτι σου λείπει από εκείνο το πρωί;

τίποτα δε θα κάνεις. ξέρουν.

για τις ημέρες που δεν ήθελες να ξυπνήσεις ξανά.

για τις φορές που ντρεπόσουν να κοιταχτείς στο καθρέφτη.

για τις τελείες που ενώσαμε κάποτε κι οι ζωές μας γίνανε ένα.

γιου ντιντ ιτ

δεν έμαθες.

κι αν προσπαθήσω να σου δείξω με τα δάχτυλά μου πώς χτυπάει η καρδιά μου, το μόνο που καταφέρνω είναι να ματώνω τα νύχια μου.

κι όταν μούδιαζαν τα γόνατά μου, ήμουν τόσο απορροφημένος στο γεγονός που ξεχνιόμουν και δε σε κοιτούσα.

κι όποτε θα έρχεσαι για να με βγάλεις απ'τα όριά μου, πάντα θα πέφτω στην παγίδα σου και θα βυθίζομαι στη ντροπή και την ενοχή.

κι όσο κι αν προσπαθούν να σου χρυσώσουν το χάπι, ο μόνος που φταίει, είμαι εγώ.

η χειρότερη έκδοση του εαυτού μου.

δεν έστειλες.

wu

ντάξει το 'χω. από 'δω και πέρα όποτε μου σπας τα αρχίδια, θα βάζω τα ακουστικά στ'αυτιά, θα πατώ πλέη στο 36 τσέημπερσ και θα σου κάνω σσσς με το δάχτυλο μπροστά απ'τα χείλη μου.
μη κοιτάς ούτε δεξιά. ούτε αριστερά. σε σένα το λέω.
άηγαμήσου τώρα.

θωμάς.

δάχτυλα

γράφεις και γράφεις και σβήνεις και ξαναγράφεις για να μπορέσεις να εκφραστείς μέσω του γραπτού λόγου. όταν όμως συνεχίζεις να νιώθεις πως ακόμα δεν τα έχεις πει όπως ταχεις μέσα σου, τότε έρχεται ο νόελ να σε
βοηθήσει να φτύσεις την αλήθεια σου.

excuse me if i spoke too soon. my eyes have always followed you around the room.

θάλαμος25
καληνύχτα

νερό

είχαν δίκιο. μετανιώνω; σαφώς κι όχι. ποτέ μου δεν έπνιξα τα συναισθήματά μου. ποτέ μου δεν είδα τον έρωτα σαν ένα παχνίδι σκάκι οπού μετακινείς το πιόνι σου και περιμένεις την κίνηση του άλλου. κουραζόμουν.

είχαν δίκιο. εγώ φταίω που ξεχνιέμαι και περνώ την καρδιά μου για παιχνίδι. την είχα δώσει μια φορά σ'ένα κορίτσι να παίξει. έπαιξε, έπαιξε, βαρέθηκε τα αίματα και την πέταξε. μάλλον γιατί της έδωσα εγώ το ελεύθερο να το κάνει. την περιμάζεψα, τη φύλαξα και μετά από αρκετό καιρό, θέλησα να την ξαναδώσω. σα να είχα κάνει ριγουάιντ την κασέτα και είχα ξαναπατήσει πλέη. πάλι βρέθηκα να κρατώ στα χέρια μου κάτι που θύμιζε την καρδιά μου. και μετά μάντεψε τι έγινε; προσπάθησα να την ξαναδώσω. μόνο που αυτή τη φορά, την κασέτα δεν τη γύρισα στην αρχή. πάτησα πλέη λίγο πριν το τέλος. ίδιο ήταν το φινάλε κι αυτή τη φορά. δεν της την έδωσα. θα βρει αλλού αν θέλει να παίξει. η δική μου παραέγινε ευαίσθητη για να συνεχίζει να ανέχεται παιχνίδια.

είχα δίκιο. ποτέ μου δεν έμαθα να διαχειρίζομαι σωστά τον έρωτα. μη λυπάσαι όμως. ναναι καλά ο Κλιντ να βγάζει τραγούδια να του κλέβω τις ατάκες.

γελάω στον πόνο.

καλώδιο

μάλλον δεν κατάλαβες τι εννοούσα. μάλλον την ώρα που εγώ πνιγόμουν, εσύ μέτραγες τις μπουρμπουλήθρες στην επιφάνεια του νερού.

πόσες ήταν; θυμάσαι;

μπρίζα

να κι ένας διάλογος που σκέφτηκα από το μυαλό μου.

-κοιμάσαι;

-μμ.

-έι, κοιμάσαι;

-μμ, όχι. τι θέλεις;

-να, δεν είμαι καλά. δεν τα μπορώ τα καράβια. ζαλίζομαι όταν κουνάνε.

-μα δεν κουνά καθόλου. κι ο αέρας είναι μηδαμινός.

-ναι αλλά αν φυσούσε, θα σήκωνε κύμα, θα άρχιζε να κουνά το καράβι. κι εμείς; εμείς είμαστε τόσο ψηλά που και το παραμικρό κούνημα θα μας γινόταν αισθητό. και τότε θα ζαλιζόμουν και δε θα ήμουν καλά.

-τίποτα όμως απ'όλα αυτά δε συμβαίνει.

-και μόνο στη σκέψη πως θα μπορούσαν να συμβούν από λεπτό σε λεπτό, ζαλίζομαι και στεναχωριέμαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ και δε με χωρά ο τόπος. θέλω να κατεβούμε στο επόμενο λιμάνι και να πάρουμε το τρένο για να φτάσουμε.

-εντάξει. μην ανησυχείς. θα βγω να βρω κάποιον υπεύθυνο να τον ενημερώσω πως όταν πιάσουμε λιμάνι να μας ειδοποιήσουν για να κατέβουμε.

αφού πέρασε μια-δυο ώρες, αέρας δε φύσηξε, κύμα δε σηκώθηκε. σε λιμάνι όμως φτάσανε και κατεβήκανε. της κράτησε τις αποσκευές γιατί η ίδια συνέχιζε να ζαλίζεται. με περίτεχνες κινήσεις, κατάφερε να κρατήσει όλες τις αποσκευές στο ένα χέρι για να μπορέσει με το άλλο να σφίξει το χέρι της. έφτασαν στο σταθμό των τρένων περίπου τριάντα λεπτά πριν την αναχώρηση της αμαξοστοιχείας. αυτή έκατσε, εμφανώς ανακουφισμένη, σε μία κόκκινη πλαστική καρέκλα κι αυτός έφτασε μετά από λίγο μ' ένα φρέσκο χυμό πορτοκάλι γι'αυτή κι ένα σκέτο καφέ φίλτρου για τον ίδιο. συζήτησαν για το τί θα κάνουν όταν φτάσουν στην πόλη, πώς θα κινηθούν τις πρώτες εκείνες ώρες, πού θα κοιμηθούν. ήταν μια καινούργια καινούργια αρχή μιας κι η προηγούμενη καινούργια δε λειτούργησε όπως υπολόγιζαν. αυτή τη φορά, έπρεπε να βάλουν τα δυνατά τους. αυτή τη φορά, έπρεπε να τα καταφέρουν.

-πρέπει να έρχεται το τρένο. κάτι ακούω.

-ναι, ναι αυτό είναι. να! κοίτα. ευτυχώς εκεί μέσα δε θα μπορεί να φυσήξει, ούτε να κουνήσει.

-έλα. πάμε να μπούμε.

πήραν κι οι δύο τα πράγματα, αυτή τη φορά, και σηκώθηκαν για να βρουν το βαγόνι που αντιστοιχούσε στο εισιτήριο που είχαν βγάλει.

-έλα. εδώ είμαστε. ανέβα.

-καλύτερα πήγαινε εσύ. δε θα έρθω εγώ. γεια.

top6

πέντε ταινίες που βγαίνουν μέσα στο 2012 και τις περιμένω πως+πως. σημείωνε:

• the master του paul thomas anderson
• the great gatsby του baz lurhmann.
• moonrise kingdom του wes anderson.
• untitled project του terrence malick.
• stoker του chan-wook park

φακ ιτ. περιμένω κι άλλες:

• nero fiddled του woody allen.
• on the road του walter salles
• the we and the i του michel gondry.
• the hobbit: an unexpected journey του peter jackson
• the dark knight rises του christopher nolan.

πανικός εφέτο.

mom5nt

οτι σημαντικότερο μου προσέφερε αυτός ο ένας μήνας στο γυμναστήριο είναι οτι κάθε μέρα στη μία το μεσημέρι περνούσα έξω απ'το δεύτερο δημοτικό, την ώρα που σχολούσαν τα πιτσιρίκια. είναι τέσσερα, πέντε κορίτσια που κάθονται σ'ένα πεζούλι και μιλάνε. στην άκρη, κάθεται ένα αγόρι. έχει αγκαλιάσει τα πόδια του. δε μιλά. απλώς κοιτά ένα απ'τα κορίτσια. και βλέποντας αυτή τη σκηνή, το μυαλό σου ακούει το glover να λέει about the small miracle of a girl choosing to talk to me.

κατραπακιά (ωραία λέξη). θυμάσαι τι πραγματικά αξίζει, τι είχες μάθει οτι αξίζει. κι όλα αυτά επειδή για 2-3 δευτερόλεπτα, θυμήθηκες πώς είναι η σπίθα.

series02

ντιευκρίνησις.

καθόμουνα (γιατί αυτή είναι η δουλειά μου πλέον) και ξαναδιάβασα τι έγραψα πσε τα μεσάνυχτα. το'χω ξαναδιαβάσει αυτό. δλδ το'χω ξαναγράψει παλιότερα αυτό. σίγουρος πλέον. είμαι αξιολύπητος. χαχαχα.

τέρμα τα δακρύβρεχτα (πλην εξαιρετικών περιπτώσεων). θα μοιράζομαι το πακέτο σιγάσιγά μαζί σας, φτωχά μου παιδιά.

α μπιαντό. (το ν πρόφερέ το ξέχωρα απ'το ταυ, όχι σαν φθόγγο)

αντίντας

πάλι τα ίδια. αδιόρθωτος. κι ας μου λέει ο θάνος όποτε βρισκόμαστε οτι δε μου πάει το ντραμακουηνιλίκι. ψέματα. όχι αδιόρθωτος. αθεράπευτος καλύτερα. να στριμώχνω σε μια γωνια την καρδιά μου και να τη χτυπώ με όση δύναμη μου δίνουν τα φίτνες σοκολάτα και το τρίκκη 3,5% λιπαρά. σύνθετος πόνος. ξεκινά απ'την καρδιά και μέσω αρτηριών και νεύρων χτυπά καθετί πάνω μου καταλήγοντας να παραλύει το μυαλό μου. το κακό δεν είναι οτι συμβαίνει. το κακό είναι οτι το απολαμβάνω αλλά κυριώς οτι το περίμενα να συμβεί. άκσιον-ριάκσιον λένε οι βρετανοί και δυστυχώς οι πράξεις μου μόνο τέτοιου είδους ριάκσιονς μπορούν να προκαλέσουν. ίσως είναι αυτός ο λόγος που τ'απολαμβάνω. το τίμημα που πληρώνω κάθε φορά που εγώ κι η μοίρα μου κάνουμε ταμείο. εκεί τα βάζουμε κάτω και με λύπη παρατηρώ οτι επαναλαμβάνω λάθη που υποτίθεται μου είχαν διδάξει κάτι την προηγούμενη φορά (πολλά που χρησιμοποίησα). όχι όμως. λάθος. ρονγκ..

περπατούσα πριν κι έλαβα το σημάδι που έψαχνα. πες το τύχη, πες το Θεός, πες το παπάρια. το θέμα είναι το σαφλ μου 'φτυσε στα αυτιά και στα μούτρα και στην από-φίτνες-σοκολάτα-και-3,5%-λιπαρά-τρίκκη-χτυπημένη καρδιά μου τη λώρην και θυμήθηκα τι είχα γράψει παλιότερα εδώ μέσα.

αν έχεις ξεχάσει τι σημαίνει ν'αγαπάς, ξανάκου μία το miseducation της lauryn. μ' ευχαριστείς άλλη φορά. δε μου επιτρέπω άλλες συγκινήσεις προς το παρόν.

καληνύχτα.

τομ.

μου κλείνω το μάτι

σε δύο (2) πράξεις

09:03

τα έβαλα κάτω και λέω: θωμά είσαι ωραίος.

ψέματα. θωμά είσαι πολύ ωραίος. εκφραστικά μάτια, δροσερό χαμόγελο, σαρκώδη χείλη. ξέρεις από κινηματογράφο, ξέρεις από μουσική, ξέρεις από φωτογραφία, είσαι απόφοιτος λυκείου. έχεις ντελφένα. τι σου λείπει; η τρομερή σωματική διάπλαση κι οι γνώσεις γύρω απ'τη λογοτεχνία μου απάντησα. αυτά τα δύο χρειάζομαι. αυτά τα δύο κυνηγώ τον τελευταίο καιρό για να κάνουν ουρά τα πιπίνια. αυτά τα δύο κυνηγώ τον τελευταίο καιρό για να βροντοφωνάξω: ναι θωμά, ΤΩΡΑ ΕΧΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ.

00:07

η χαζή κι ο ψηλός. τι ωραίοι άνθρωποι.

krit

my heart's so heavy that the ropes that hold my casket break

'cause everything that wasn't for me, i had to chase.

i swear to God.

i had to chase.

τι σημαίνει;

έκλεισα τα μάτια και ξύπνησα. αστικό τοπίο. ησυχία σαν να'ναι μεσημέρι δεκαπενταύγουστου. στο κέντρο μιας πλατείας στέκομαι και παρατηρώ τον αέρα, το φως, τον ήχο. ξεκινώ να βαδίζω δίχως όμως να'χω κάποιο προορισμό. σαν ένας νέος έντουαρντ μπλουμ, άλλες φορές οι βόλτες μου είναι πιο ονειρικές κι από μουσικές του χατζιδάκι κι άλλες θα ορκιζόμουν οτι συμμετείχα σε άντεργκράουντ ακυκλοφόρητη ταινία του πολάνσκι. ο κόσμος που συνάντησα, πολύς. έκανα φίλους, γνώρισα κορίτσια, γεννήθηκαν αδερφοί μου, άνθρωποι με αντιπάθησαν, με μίσησαν. συνέχιζα όμως να προχωρώ, αφήνοντας πίσω μου αναμνήσεις, ανθρώπους, όνειρα. ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο το έκανα. η μοναδική αιτιολόγηση που μπορώ να δώσω είναι οτι φοβόμουν την απόρριψη, φοβόμουν το ρίσκο, φοβόμουν τη δέσμευση. φοβόμουν μην πέσω στο βάλτο που είχα πλάσει με το μυαλό μου. και ξεκίνησα να φωτογραφίζω και να γράφω με σκοπό κάποια στιγμή να μπορέσω να κοιτάξω πίσω. και τα έκανα και τα κάνω και τα δύο κρυπτογραφημένα γιατί φοβάμαι να εκθέσω την ψυχή μου σε σένα. κι είναι τόσο κατεστραμμένο το μέσα μου που θα φοβηθείς και θα φύγεις. άκου με. το κρατώ για μένα. ο περίπατος όμως δε σταματούσε. ο περίπατος που κάποιες στιγμές μετατρεπόταν σε πορεία προς τον προορισμό και πριν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου, βρισκόμουν πάλι μόνος στο κέντρο εκείνης της αναθεματισμένης άδειας πλατείας. δεν το έβαζα κάτω. στην εκκίνηση ξανά με νέους ανθρώπους, με νέους έρωτες, με νέες εμπειρίες, με ψεύτικους έρωτες. κι ήρθε μια μέρα που εκεί που περπατούσα, βρήκα σε τοίχο. απόρρησα, αγχώθηκα, πανικοβλήθηκα, χάθηκα, ηρέμησα. και ξανά περπάτημα. δεύτερος τοίχος. τρίτος, τέταρτος, πέμπτος. κουράστηκα. κι υποσχέθηκα οτι στον επόμενο τοίχο που θα συναντήσω, δε θα κάνω αναστροφή και θα φύγω, ούτε θα δοκιμάσω να το σπάσω. θα κάτσω και θα περιμένω να πέσει μόνος του. ακόμα τον περιμένω να εμφανιστεί για να κοντράρουμε δυνάμεις κι αντοχές. έντεκα το πρωί πρέπει να ήταν μια μέρα που περπατούσα κι εμφανίστηκε μπροστά μου μια κοπέλα. δεν περπατούσε. στεκόταν όρθια σαν να περίμενε κάτι, σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από κάτι. την πλησίασα και την κοίταξα. καμία αντίδραση. κανένας σπασμός στο πρόσωπό της. μόνο με κοιτούσε. τρία, τέσσερα λεπτά διήρκησε η σιωπή. μπου γιολ ιγίντιρ με ρώτησε. δεν της απάντησα. της χαμογέλασα και συνέχισα να περπατώ.

βήματα ακούγονταν πίσω μου.

00 credits

στις εκατόνεξι μέρες που ήρθαν κι έφυγαν αλλά για πάντα θα μείνουν μέσα μου

στο γιάννη, στο νίκο, στο γιάννη. σε μένα

08ΙΑΝ2012

εδώ είμαι. για να βλέπω και να ζω την κάθε στιγμή. για να αναθεωρώ το κάθε τι που έχω ζήσει μέχρι σήμερα. για να γκρεμίζω ιδανικά κι ανθρώπους. για να έρχομαι και να σου λέω οτι φτύνω εκεί που λάτρευα. εδώ είμαι για να αντιλαμβάνομαι διαφορετικά το χώρο. για να χαιδεύω το φως. για να ξαναγεννιέμαι κάθε φορά που χαζεύω τα κλαδιά. εδώ είμαι. για να σκέφτομαι εσάς και να πνίγομαι και να ψάχνω απεγνωσμένα ένα τραγούδι για να με ξαναβγάλει στην επιφάνεια. κι ευτυχώς αυτό το τραγούδι κάθε φορά εμφανίζεται μόνο του μπροστά μου. εδώ είμαι. για να μου λείπεις και να μη στο λέω. εδώ είμαι. μην έρθεις.

καλό βράδυ.

δύοέντεκα

πήγα να ξεκινήσω λέγοντας πως ήταν άσχημη χρονιά. το ξανασκέφτηκα. δεν ήταν καλή η αλήθεια είναι αλλά ψάχνοντας μέσα της ανακαλύπτεις στιγμές που άξιζαν όσο τίποτα. στη λάρισα, στην αθήνα, στην άνδρο, στη λέρο, στην άρτα, στο άργος ορεστικό, στα ρίζια. και βγήκε ένα τραγούδι τέλη οκτώβρη που δεν το μοιράστηκες με κανέναν, πλην μιας επιφανειακής ακρόασης με το μπιβ. εφτά λεπτά και σαρανταδύο δευτερόλεπτα. τα τελευταία τέσσερα+σαρανταπέντε ήταν που κάνανε τη ζημιά. γιατί κανένα τραγούδι δεν μ'έχει περιγράψει καλύτερα.



This is on a bus back from camp. I’m thirteen and so are you. Before I left for camp I imagined it would be me and three or four other dudes I hadn’t met yet, running around all summer, getting into trouble. It turned out it would be me and just one girl. That’s you. And we’re still at camp as long as we’re on the bus and not at the pickup point where our parents would be waiting for us. We’re still wearing our orange camp t-shirts. We still smell like pineneedles. I like you and you like me and I more-than-like you, but I don’t know if you do or don’t more-than-like me. You’ve never said, so I haven’t been saying anything all summer, content to enjoy the small miracle of a girl choosing to talk to me and choosing to do so again the next day and so on. A girl who’s smart and funny and who, if I say something dumb for a laugh, is willing to say something two or three times as dumb to make me laugh, but who also gets weird and wise sometimes in a way I could never be. A girl who reads books that no one’s assigned to her, whose curly brown hair has a line running through it from where she put a tie to hold it up while it was still wet

Back in the real world we don’t go to the same school, and unless one of our families moves to a dramatically different neighborhood, we won’t go to the same high school. So, this is kind of it for us. Unless I say something. And it might especially be it for us if I actually do say something. The sun’s gone down and the bus is quiet. A lot of kids are asleep. We’re talking in whispers about a tree we saw at a rest stop that looks like a kid we know. And then I’m like, “Can I tell you something?” And all of a sudden I’m telling you. And I keep telling you and it all comes out of me and it keeps coming and your face is there and gone and there and gone as we pass underneath the orange lamps that line the sides of the highway. And there’s no expression on it. And I think just after a point I’m just talking to lengthen the time where we live in a world where you haven’t said “yes” or “no” yet. And regrettably I end up using the word “destiny.” I don’t remember in what context. Doesn’t matter. Before long I’m out of stuff to say and you smile and say, “okay.” I don’t know exactly what you mean by it, but it seems vaguely positive and I would leave in order not to spoil the moment, but there’s nowhere to go because we’re are on a bus. So I pretend like I’m asleep and before long, I really am

I wake up, the bus isn’t moving anymore. The domed lights that line the center aisle are all on. I turn and you’re not there. Then again a lot of kids aren’t in their seats anymore. We’re parked at the pick-up point, which is in the parking lot of a Methodist church. The bus is half empty. You might be in your dad’s car by now, your bags and things piled high in the trunk. The girls in the back of the bus are shrieking and laughing and taking their sweet time disembarking as I swing my legs out into the aisle to get up off the bus, just as one of them reaches my row. It used to be our row, on our way off. It’s Michelle, a girl who got suspended from third grade for a week after throwing rocks at my head. Adolescence is doing her a ton of favors body-wise. She stops and looks down at me. And her head is blasted from behind by the dome light, so I can’t really see her face, but I can see her smile. And she says one word: “destiny.” Then her and the girls clogging the aisles behind her all laugh and then she turns and leads them off the bus. I didn’t know you were friends with them

I find my dad in the parking lot. He drives me back to our house and camp is over. So is summer, even though there’s two weeks until school starts. This isn’t a story about how girls are evil or how love is bad, this is a story about how I learned something and I’m not saying this thing is true or not, I’m just saying it’s what I learned. I told you something. It was just for you and you told everybody. So I learned cut out the middle man, make it all for everybody, always. Everybody can’t turn around and tell everybody, everybody already knows, I told them. But this means there isn’t a place in my life for you or someone like you. Is it sad? Sure. But it’s a sadness I chose. I wish I could say this was a story about how I got on the bus a boy and got off a man more cynical, hardened, and mature and shit. But that’s not true. The truth is I got on the bus a boy. And I never got off the bus. I still haven’t.

καλή χρονιά.