παγκάκι ταράτσας

κυριακή προς δευτέρα. παρέα ξανά με ενάμιση λίτρο κοκακόλα. δώδεκα ευρώ κι ενενήντα λεπτά στο γραφείο δίπλαδίπλα με την απόδειξη απ'το ενοίκιο. υπάρχει κι ο γκίζμο με το σρεκ κι αυτόν τον πύραυλο που μου'χε φέρει μια φορά ο σπύρος.

κι αν αύριο ξυπνούσα, σ'έπαιρνα τηλέφωνο και σου έλεγα πως θέλω να σε δω; θα με ρωτούσες γιατί; θα με ρωτούσες τι συνέβη ή θα έλεγες ναι; κι αν σου έλεγα πως την πανεπιστημίου κι την ακαδημίας τις ξήλωσαν και τις μετέφεραν στη βιέννη; θα με ρωτούσες αν με πείραξε η κοκακόλα ή θα πίστευες ο,τι σου πω;

κι αν σου 'λεγα οτι γκούγκλαρα να δω αν στη βιέννη έχουν θέμα με τα περιστέρια όπως έχουμε εδώ στην αθήνα; θα με πίστευες τότε ή θα'λεγες πως το'χασε ο μικρός; κι αν σ'έπαιρνα τηλέφωνο αύριο το πρωί μόνο και μόνο για να σου πω πως τον απρίλιο βγαίνει η νέα ταινία του terrence malick; θα με περνούσες για καθυστερημένο ή θα καθόσουν το ίδιο βράδυ να ξαναδείς το days of heaven;

κι αν σου'λεγα πως στιγμιαία ξέχασα πως γράφεται το περνούσα και το γκούγκλαρα και το δεύτερο αποτέλεσμα ήταν μια δήλωση του αλέκου συσσοβίτη που ακομπλεξάριστα δηλώνει:  Περνούσα τον εαυτό μου για ωραίο γκόμενο. ; θα με πίστευες; σωστά το'χα γράψει εξ'αρχής. κι αν σου έλεγα πως πριν σχημάτισα στο γραφείο με το δείκτη του δεξιού μου χεριού ένα νοητό τετράγωνο και το πρώτο πράγμα που μου'ρθε στο μυαλό ήταν τα δάχτυλά σου να χαϊδεύουν τα γένια μου; θα με πίστευες τότε ή δεν το θυμάσαι;

κι αν σου 'λεγα πως τόση ώρα ακούγα ράντομ ιντερνετικά βιολιά και τα σταμάτησα για ν'ακούσω σε πέντε ώρες ξημερώνει κυριακή; θα με ρωτούσες τι μου συνέβη ή θα το τραγουδούσαμε παρέα; κι αν σου'λεγα πως η βιέννη απ'το εδιμβούργο μπορούν να απέχουν λιγότερο από δέκα χρόνια; θα με πίστευες ή θ'άνοιγες το γκουγκλ μαπσ για να το τσεκάρεις μόνη σου;

κυριακή προς δευτέρα.
με πιστεύεις;

θωμ

στο πάρτυ που κανείς δεν ήρθε

πόσο να είναι; σηκώνομαι απ'την καρέκλα και μετρώ στο περίπου με μεγάλα βήματα το πλάτος και το μήκος του. δωμάτιο δεκαεφτά τετραγωνικών περίπου (βάλε ±2), μια μπορντώ λερωμένη μοκέτα (δε φταίω εγώ -έτσι το νοίκιασα το σπίτι), ένα μπουκάλι ενάμιση λίτρου κοκακόλας, το kind of blue του miles davis κι εγώ.

κοιτούσα ένα βράδυ παλιές φωτογραφίες και τυχαία έπεσα σ'εκείνη την περίοδο της ζωής μου που ακόμα και τώρα ντρέπομαι να μιλώ. εικοσιτρείς μαρτίου του εφτά είναι τραβηγμένη η αυτοπροσωποφωτογραφία. έξι παρά το απόγευμα. το θεολόγος έχει αναχωρήσει στις πέντε όποτε με πλάτη στη ραφήνα και με τον ήλιο στα τελευταία του. στο κατάστρωμα δυο φίλοι που βγαίνουν φωτογραφίες (ο ένας πρέπει να'χε κοτσίδα) κι εγώ. γένια που ποτέ δε φύτρωσαν όπως έπρεπε να φυτρώσουν, σκασμένα χείλη εξαιτίας κάποιων κόκκινων χαπιών που καταπολεμούσαν την ακμή που δεν ήθελε να φύγει, μάτια βαθουλωμένα, πενηνταέξι κιλά. η μοναδική φορά στη ζωή μου που άφησα τη θλίψη, το φόβο, την απογοήτευση, τον πόνο, την κατάθλιψη να με κυριεύσουν ολοκληρωτικά. και το κατάφεραν τόσο ένδοξα. σκιά. και τα ξαναθυμήθηκα όλα προχθές. τα κλάματα, τις νύχτες που δεν τελείωναν, τα "ναι μαμά, καλά περνάω", τα πρώτα κλικσ, το she του elvis costello μαζί με το bachelorette της bjork. και μετά μια μέρα, χωρίς καν να το πάρω χαμπάρι εγώ ο ίδιος, δεν επέτρεψα να μου ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. μέσα στο κουραδομελό βούτηξα πάλι ο μαλάκας. πρέπει να φταίει που πριν λίγο τέλειωσε το on the road. μην το δεις. διάβασε το βιβλίο καλύτερα. το'χε κι ο ηλίας πέρυσι στο αλομπάρ πάνω απ'τα αλκοόλια. και μιας και σου είπα για ταινία και βιβλίο, δες το the perks of being a wallflower. βγαίνοντας απ'την αίθουσα, ήθελα να φύγουν από πάνω μου δέκα-έντεκα χρόνια. για να ξανακάτσω στο παγκάκι με το σπύρο. όχι όμως για να του λέω πόσο θέλω την πένη καθώς τη βλέπαμε να διασχίζει το προαύλιο μεσημέρι σαββάτου. να ξανακάτσω σ'εκείνο το παγκάκι και να του πω ξέρεις; βρήκα δυο αρχίδια μέσ'στο παντελόνι μου και πήγα και είπα στην πένη τι αισθάνομαι. δέκα-έντεκα χρόνια πίσω. για να μην κάθομαι απλώς να κοιτώ την ξανθή απ'το άλφαένα και να περιμένω τη δώρα και τη μαρία να μου πουν ό,τι μάθανε γι'αυτή. γιατί δε φεύγουν δέκα-έντεκα χρόνια μήπως και καταλάβω γιατί φιλούσα την αλέξανδρα. αφού το ήξερα πως δεν την ήθελα. γύρνα μας πίσω δέκα-έντεκα χρόνια για να δεκαπλασιάσω τις μαλακίες που έκανα. blue in green. δε θα γυρίσουν όμως πίσω ποτέ αυτά τα χρόνια. και θα πρέπει να μάθω να ζω με τις απορίες που μου γέννησαν γιατί οι απαντήσεις που τις συνόδευαν έχουν χαθεί από καιρό. όλα αυτά μου έρχονται κάθε πρωί κυριακής στο μυαλό όταν περνά κάτω απ'το σπίτι ο τύπος με το ακορντεόν. το besame mucho. και κάθε φορά λέει πως αύριο φεύγει για τη ρουμανία για να δει την αδερφή του. και κάθε επόμενη κυριακή είναι πάλι από κάτω να πατάει τα ίδια πλήκτρα. η μέρα της μαρμότας. ακόμα κι οι γάτες στη σκεπή στη γωνία με τη θεοτόκη κάθε μέρα την ίδια πόζα έχουν. και κάθε πρωί έντεκα παρά, με το που στρίψω και σηκώσω το βλέμμα μου προς το σάπιο πράσινο παράθυρο είναι οι γάτες να με κοιτάνε. η μέρα της μαρμότας. κι όταν φτάσω στο γραφείο, θα πω καλημέρα σε όλους, θα βγάλω τα ακουστικά, θα ακουμπήσω το μπακπακ στην καρέκλα, θα βγάλω το λάπτοπ και τα καλώδια, θα βάλω το τάπερ στο ψυγείο, θα κρεμάσω το μπουφάν στον ικέα καλόγερο που συναρμολόγησε ο χριστόφορος ένα μεσημέρι και θα κάτσω στο γραφείο. η μέρα της μαρμότας. μόνο που το δικό μου ρολόι δε δείχνει έξι το πρωί. δε θα σου πω τι δείχνει. πέμπτο ποτήρι κοκακόλα. οι περισσότεροι θα λέτε πως θα πάθω τίποτα και να το χαλαρώσω. η γεωργία όμως ξέρει. τα μισά κινέζικα στο σπίτι με δικά μου λεφτά τα'χουν πάρει. flamenco sketches μου ξύνεις την ψυχή. η ζωή σ'έφερε στο δρόμο μου έγραψε. ευγνωμοσύνη κ αγάπη έγραψε. κι έμεινα εγώ κάτω από τη μπλε κουβέρτα να το διαβάζω και να το ξαναδιαβάζω. πριν που έγραψα για το she και το bachelorette θυμήθηκα μία απ'τις πιο ωραίες φράσεις που άκουσα στο beasts of the southern wild. when it all goes quiet behind my eyes, i see everything that made me flying around in invisible pieces. χαζή αν δεν το καταλάβες, πες στη μαρού να στο μεταφράσει. προχθές έκλεισα τα εικοσιεπτά. όσο περνούσε η μέρα καταλάβαινα πόσο λάθος έχω χειριστεί καταστάσεις, πόσο λάθος έχω συμπεριφερθεί σε ανθρώπους. το ξέρω οτι θα μου πεις να μη σκάω κι όλα όμορφα κι ωραία αλλά δεν είναι έτσι. χάθηκαν. και δεν έκανα τίποτα για να το αποτρέψω. flamenco sketches (alternate take) μου ξύνεις την ψυχή. παραγίνεται μελό το κόλπο κι ο ψηλός στα ξένα θα κρατιέται να μη ξεράσει. σταματώ.

για το κλικ που ακούστηκε.

για τη διαπίστωση του πόσο μαλάκας είμαι.

για ένα έργο σ'ένα κακόφημο σινεμά.

θωμ

τουεντησεβεν

you shall love whether you like it or not. emotions, they come and go like clouds. love is not only a feeling. you shall love. to love is to run the risk of failure, the risk of betrayal. you fear your love has died. 
perhaps it is waiting to be transformed into something higher.

ε.

ας πούμε οτι είναι σάββατο και ξυπνώ και ντύνομαι και βάζω τα ακουστικά στ'αυτιά και βγαίνω βόλτα. έξω συναντώ εσένα και περπατάμε παρέα. γεμάτη η ερμού και προτιμάμε τη μητροπόλεως. κι οπως μιλάμε κάποια στιγμή ασυναίσθητα στρίβουμε αριστερά. καθόμαστε, παίρνεις νες, παίρνω γαλλικό, μιλάμε, γελάμε, κρυώνουμε, φοράμε μπουφάν, μιλάμε, γελάμε, κρυώνουμε, φεύγουμε. περπατάμε, σου μιλώ, σου ζητώ να με κοιτάς, σε παίρνω αγκαλιά και φεύγεις. ξαναφορώ τα ακουστικά και συνειδητοποιώ πως όλη αυτή την ώρα, ήμαστε στην πλάκα. και δεν τη σκέφτηκα. εσύ μου το είπες. και συνέχισα να περπατώ. και μπήκα στον εθνικό κήπο. όχι για τις φωτογραφίες, ούτε για τους φοίνικες. περισσότερο για να δημιουργήσω εικόνες που δεν την είχαν μέσα. και ξέρεις; τα κατάφερα. και μετά σου ξαναμίλησα. και σε ξανάδα και μύριζες όμορφα. και σε αγκάλιασα ξανά κι έφυγες.
ας πούμε οτι ήταν ένα σάββατο. το δικό σου σάββατο. το δικό μου σάββατο.

δεκαεφτά ιουλίου κι έξω χιονίζει. κοίτα!

θωμ

δύοδώδεκα

τέλειωσε. τι κι αν γύρισαν όλα ανάποδα; τι κι αν έφυγα ξανά; τι κι αν οι δύο περσινές άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου γίνανε είκοσι; οι ταινίες, οι μουσικές, τα βιβλία, οι βόλτες, οι φίλοι μου, η οικογένεια μου. όμορφη χρονιά. σκεφτόμουν ποιο θα έπρεπε να επιλέξω ως τραγούδι της χρονιάς μου. αυτό που άκουγα τις τελευταίες μέρες της θητείας μου; αυτό που άκουγα τις πρώτες μέρες στη δουλειά; κατέληξα σε ένα άλλο. το άκουσα μόνο το απόγευμα της 23ης μαΐου. μια φορά μόνο και δεύτερη φορά τώρα που γράφω το κείμενο. δεν ήθελα να το χαλάσω. πόσες φορές στη ζωή σου έχεις ζήσει στιγμές, λεπτά, ώρες που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένες απο ταινία; πόσες φορές κοίταξες γύρω σου κι όλα ήταν εναρμονισμένα με τα δικά σου θέλω; μια πορτοκαλόπιτα με δύο κουτάλια, ο ανδρέας ο σκύλος, δυο κλεφτές φωτογραφίες. το δικό μου μεσημεροαπόγευμα της 23ης ήταν απ'τα πιο όμορφα της ζωής μου. κι έκλεισε μ'ένα ακορντεόν.

καλή χρονιά να έχουμε.
-θωμ.

rewind

ιανουάριος: ταγκό (δημήτρης καρράς feat. νικήτας κλιντ)
φεβρουάριος: all is full of love (bjork)
μάρτιος: house of balloons (the weeknd)
απρίλιος: make my (the roots feat. big k.r.i.t)
μάιος: funeral march (patrick cassidy)
ιούνιος: there's no leaving now (the tallest man on earth)
ιούλιος: american terrorist pt.3 (lupe fiasco)
αύγουστος: wildest moments (jessie ware)
σεπτέμβριος: m.a.a.d city (kendrick lamar feat. mc eiht)
οκτώβριος: no introduction (nas)
νοέμβριος: sad eyes (crystal castles)
δεκέμβριος: highschool lover (air)

dωdεkα

πρόσκληση σε πάρτυ

στο λεωφορείο για λάρισα. στον πάνω όροφο. θέση 73. και λίγο 74. γουάηρλες σε κινούμενο όχημα. τι φτιάνουν οι κερατάδες ε; ταινία βάλανε το καινούργιο πλανήτη των πιθήκων. not in the mood. στα ακουστικά, το πρώτο άλμπουμ των στέρεο νόβα.

νύχτωσε έξω. πόσο πιο άνετα νιώθω όταν υπάρχει σκοτάδι. πόσο πιο όμορφα γίνονται τα χωριά. αυτά που χαζεύεις απ'την εθνική καθώς περνά το λεωφορείο μέχρι να χαθούν πίσω σου. πάω στη λάρισα -vox populi. τι κρίμα που είναι στενός ο διάδρομος του λεωφορείου και δεν μπορώ να χορέψω- μετά από τρεις μήνες κι όλα είναι διαφορετικά. ο ψηλός δε μένει πια εκεί -ντίσκο αλμπάνα. ρυθμικό χτύπημα ποδιώνε κι ας με κοιτάνε- ούτε η μαρού, ούτε η δώρα. η χαζή θα δουλεύει. εγώ με το λάπτοπ στα μπούτια. πότε μεγάλωσα; πότε έφυγες; πότε μεγαλώσαμε; έφτασα 27 χρονών κι ακόμα δεν έμαθα να παίζω πιάνο. θα μ'αφήσεις να σου κρατώ το χέρι; σκοτάδι έξω. χάθηκαν και τα χωριά. που και που κανένα αυτοκίνητο που κατεβαίνει αθήνα διαγράφει κάθετα το μαύρο άπειρο που εκτείνεται μπρος μου. θυμήθηκα τη γιαγιά μου την κική και τη λύσσα που είχε για τις πίτσες. μόνη της τη γνώρισα, ο άντρας της είχε πεθάνει. θυμήθηκα τη γιαγιά μου τη χαρίκλεια και τις άπειρες καρφίτσες που έβρισκες παντού στο σπίτι. μόνη της τη γνώρισα, ο παππούς μου είχε πεθάνει. θυμήθηκα τη γιαγιά μου την τούλα και την καλύτερη γαλατόπιτα που έχω φάει ποτέ μου. δεν τη γνώρισα μόνη της. πόσο μόνη ένιωθε. πότε μεγάλωσα; τέλειωσαν οι στερεο νοβα. your hand in mine. όπως τότε. θυμάσαι; dream a little dream of me μου τραγουδούσες. κι εγώ άνευ προσπάθειας, το κατάφερα. γιατί έφυγες; το 2006 θυμάμαι να με πονά η καρδιά. η καρδιολόγος είχε πει οτι είναι άγχος. τα ίδια τσιμπήματα ξανά. θα τα αγνοήσω. λες να συνεχίσω να γράφω μέχρι να φτάσω λάρισα; μόλις περάσαμε το κάστρο βοιωτίας. άνοιξε και το ερκοντίσιο ο ντράηβερ. ας είναι καλά το λαπτοπ και τα ζεστά μου μπούτια. σχεδόν τέσσερις μήνες έχουν περάσει που γύρισα στην αθήνα. μου φέρεται καλά η πόλη προς το παρόν. και κάθε φορά που κατεβαίνω την καραγιώργη σερβίας, εσένα σκέφτομαι. και κάθε φορά που κάθομαι στο υπερωκεάνιο, εκείνο το τραπέζι δίπλα στα καπέλα χαζεύω. όπως ο διάολος το λιβάνι την αποφεύγω την πλάκα. πότε μεγαλώσαμε; αλλά δε σταματώ να γράφω. o tyler durden έλεγε you are not your job. this is your life and it's ending one minute at a time. είναι η αλήθεια και με αγχώνει αλλά είναι η αλήθεια. αυτή μου μάθανε να κυνηγώ στη ζωή μου. βαράνε γορίλες με τα γκλομπ πάνω στη γκόλντεν γκέητ μπριτζ. ευτυχώς δεν έκατσα να το δω. πολύ ωραίο το rosin. τα'λεγα ον δι άδερ ντέη στον ψηλό. μου 'λειψε ο στρατός. πριν αρχίσεις να κράζεις, όχι δε μου λείψανε οι προσοχές, οι γαμωπαραλλαγές, τα ξυρίσματα, το φαγητό -νταξει το ζελέ μου έλειψε στα αλήθεια πολύ- οι αγγαρείες. αυτά τα απογεύματα όμως. που περπατούσα στο στρατόπεδο μόνος μου με το βρωμόκρυο να μου τρυπά το κόκκαλο. που ένιωθα τόσο άδειος. που ένιωθα τόσο γεμάτος. σα να είχα βιώσει κάθαρση ψυχής. στα τούνελ πάνω απ'τα καμμένα βούρλα. τέλειωσαν κι οι πίθηκοι. για να δούμε τι θα βάλει τώρα. αυτές οι προπέρσινες βραδιές στο αλομπάρ. ο ψηλός, η μαρού, ο σάκης, ο άλλος -πως τον λέγανε ρε τον άλλο- και κανα δυοτρεις ακόμα. ποτέ δε θα τις ξεχάσω εκείνες τις βραδιές. ποτέ δε θα ξεχάσω και τη βραδιά στο μοσ με τη μαρού. ποτέ δε θα ξεχάσω και τη βόλτα με τον ψηλό μέχρι το δαμάσι. ποτέ δε θα ξεχάσω το τηλέφωνο της γεωργίας. τέλειωσαν κι οι your hand in mine. cat power τώρα. ανέβασα και τη φωτογραφία για το αυριανό αθηναϊκό μυστικό και συνεχίζω. με εφμπηάη και σιάιεη είναι η δεύτερη ταινία. pass. ποτέ δε θα ξεχάσω τη βραδιά με το μάηκ στο μέλοου. ΠΑΙΖΕΙ ΚΙ Ο ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΓΚΗΡ. definite pass. ποτέ δε θα ξεχάσω το τηλέφωνο του σπύρου. κάποτε μετρούσα τις λάμπες που υπάρχουν που&που κατα μήκος της εθνικής. τώρα ζαλίζομαι. πότε μεγάλωσα; ποτέ δε θα ξεχάσω το παραμικρό από σένα. ούτε εκείνο το σιχαμένο κοκτέηλ στο μπάμπα, που το πιες το σπασες και το ξανάπιες, ούτε τις τσίχλες τις τριντέντ. δεν είμαι σε μουντ για κατ πάουερ. πάντα όμως είμαι σε μουντ για το Μάνο στη ρωμαϊκή αγορά. πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι. πάλι εσένα σκέφτηκα. ΦΑΚ. φτάσαμε και στη λαμία. σου είπα πόσο μου λείπεις; ασφαλώς κι όχι. έχω και μια τσαλαπατημένη περηφάνεια που μου λέει να μην. καλώς. και τώρα σκέφτηκα οτι αν τρακάρουμε, δε θα το διαβάσει αυτό το κείμενο κανείς και ποτέ. τουλάχιστον θα το'χω βγάλει από μέσα μου. στη στυλίδα. ακόμη να χτιστεί αδριάντας του απόστολου. ας είναι. όσο για τις φωτογραφίες μην ανησυχείς. ξεκίνησα ξανά. αυτη η γαμημένη νανοστιγμή. αυτή η γαμημένη νανοστιγμή. πότε μεγαλώσαμε; θ'ακουστεί αστείο, μπορεί και να γελάσεις. μου 'λειψε ο βησσάρης. δλδ περισσότερο μου 'λειψε ο βησσάρης στο σπίτι μου στην αθήνα να διαβάζει αυτό το κόμικ με τις κατσαρίδες. ποτέ δε θα ξεχάσω κάποια πρωιμεσημεροαπογεύματα στα πατησιων σταρμπακσ με τη σόφι. περνάμε απ'τις ράχες. αν ήμουν στο passat με τους γονείς μου, ο φάδερ θα πρότεινε να πηγαίναμε να φάμε εκεί, η μάνα -διαρκώς στο φτερό- θα συμφωνούσε και σε περίπου δέκα λεπτά από τώρα θα σκιζα στα δύο τα μπαρμπούνια ή τα μπιφτέκια. αναλόγως το γούστο. σ'αυτή την ταινία με το ρίτσαρντ γκιρ παίζει μία πολύ όμορφη. apparently σου λέει υπάρχουν χρωστικές που μπορούν να κάνουν το ζελέ μπλε. εγώ σαν blueberry θα το σκέφτομαι πάντως. μια φορά έκατσε ο Μάνος να γράψει ζεϊμπέκικο κι έγραψε τον αητό. Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. είδα προχθές ξανά το αλοίμονο στους νέους. όχι! το μουσικό χάηλάητ δεν είναι το πες μου μια λέξη. γιατί έφυγες; αν συνεχίζεις να διαβάζεις, θέλω να σε συγχαρώ για το κουράγιο σου. κι αν η ζωή μας άλλαξε τόσο μέσα σ'ενα χρόνο, να προσπαθήσω να σκεφτώ τα επόμενα δυο-τρία-πέντε χρόνια; η διαφορά μου όμως με το προ365 ημερώνε θωμά, είναι οτι πλέον δε φοβάμαι τόσο. είναι ότι πλέον βαδίζω με δύο πόδια στο έδαφος. θες και τα κακά; σε θέματα όπου το μυαλό δεν μπορεί να κυριαρχήσει κι η καρδιά αναλαμβάνει το ρόλο του μπροστάρη, συνεχίζω να'χω γυμνασιακή αντιμετώπιση. ίσως εκεί τελικά να κρύβεται αυτή η γοητεία μου που όλοι λένε. γιατί ντάξει, λετσ φέησ ιτ. ωραία μάτια, γενικά ωραίο μουτράκι, αλλά δεν πας πουθενά αν έχεις μόνο τα λουκσ. ο ρίτσαρντ γκιρ σημαδεύει με περίστροφο μία που κλαίει. που λες, ναι. εκεί θα'ναι το μυστικό μου. τόσο μυστικό που ούτε ο ίδιος δεν το ξέρω. σου είχα πει πόσο όμορφη είσαι; συνωμοσία στο φως των αστεριών. δεν το λέω εγώ. ο κύριος Μάνος. εγώ απλώς κλέβω. κλείσανε το γουάηρλες οι αλήτες. ΑΙΣΧΟΣ. ΤΣΟΜΠΑΝΑΡΑΙΟΙ. α, άκυρο. ξανάρθε. κι αν περάσω απ'τη τζαβέλα ο ψηλός δεθαναι εκεί. γαμώτο. παρασυνέδεσα πολλές λαρισαϊκές συνήθειες με τον ψηλό. ήδιστον, πικνικ, ντάλας. χα! όλα με φαγητό είναι. γαμιέσαι ψηλέ. θα λυσσάξω απ'την πείνα. ενώ ο σάημον πανηγυρίζει για το γουάηρλες γιατί μπόρεσα και δούλεψα ΚΙ ΑΠ'ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ. παίζει όλα τα πλάνα της ταινίας να δείχνουν το ρίτσαρντ γκηρ. όλα τα πλάνα. αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα μιλάμε για μάστερπισ. ώπα ξέχνα το. έδειξε έναν άλλο τώρα. κι έφτασε η ώρα για το αστέρι του βοριά. της κηδείας μου το τελευταίο τραγούδι. χαζή, θύμησέ μου να σου ζητήσω κάτι για εκείνη τη μέρα. οι πινακίδες της εθνικής πλέον λένε λάρισα και φάρσαλα. μύρισε καρκαμπίλα. έτοιμο και το μυστικό της αγγλικής αθήνας. φτάνω και πρέπει να κλείσω. και επεσε τραγούδι σωστό. τα παιδιά κάτω στον κάμπο κυνηγούν έναν τρελό. δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το ταξίδι. ασυναρτησίες ξανά. δε λέω άλλα. εσύ, όσα κατάλαβες. οι άλλοι, το αυτό.

τέλειωσε. ή μήπως όχι;
θωμ

έρημες νύχτες

noah

do you believe in magic?

κι έτσι, χωρίς καν να χτυπήσω τα δάχτυλα, αρχιζούν να μαζεύονται γύρω μου. σα να κατάλαβαν πως κάτι δεν πάει καλά. σα να νιώσανε κι αυτοί την ανάγκη που νιώθω κι εγώ. σαν αυτές οι κλωστές που μας ενωνούν να εκμηδενίζουν ξανά την όποια χιλιομετρική απόσταση.

τι ωραίοι που είναι οι φίλοι μου.

ονδεροουντ

μία ημέρα που νιώθεις αυτό το βάρος μέσα σου. που δε σου φταίει τίποτα. που σου φταίνε όλα. μία ανάσα θέλω να πάρω μόνο. όχι, δεν πρέπει ακόμα. θα καλομάθω και δεν επιτρέπεται. άραγε είναι αυτός ο κόσμος μου; μέχρι και τα τύμπανα στα τραγούδια χτύπο καρδιάς μου θυμίζουν. τι θα κάνω; μια μικρή ανάσα. τι θα έκανα αν δεν είχα τη μουσική; χρειάζομαι τις φωτογραφίες μου. μέχρι κι οι προτάσεις μου είναι κοφτές. σαν τις ανάσες που μ'αφήνουν να παίρνω. τι είν'αυτό; μπουρμπουλήθρες πάλι; τις βαρέθηκες κι εσύ ε; κάνε κουράγιο.

πλησιάζει η μέρα που θα πνιγώ.

ταραραραραρα ρα

(απόσπασμα ταινίας του 1975)

Το ωραίο με τους τσιγγάνους είναι η ελευθερία, η επιθυμία. Όπως ο έρωτας. Γεννιέται και μετά παύει να υπάρχει.

Πάλι τ'αστέρια. Όπως τα 'βλεπα πολλές άλλες βραδιές.

Νύχτες, μέρες, έρωτες, γεγονότα.

Νιώθω το βάρος των περασμένων στην πλάτη μου.

Και το μέλλον; Τι θα γίνει μ'αυτό;

Ήταν μια όμορφη μέρα. Όμορφη. Ελεύθερη. Ανόητη.

Ποιος ξέρει αν θα υπάρχει κι άλλη τέτοια μέρα.

πορτοκαλι αναπτηρας

φοβήθηκες;
μη. δεν υπάρχει λόγος. σαν τα φανάρια που αναβοσβήνουν. που άθελα τους καθορίζουν τη ζωή μας. κόκκινο, πράσινο και πάλι κόκκινο. στοπ. δεν πάει παρακάτω. θέλεις. αλλά το γαμίδι το πράσινο δε ξανανάβει.

φοβήθηκες;
μη. δεν υπάρχει λόγος. όπως ζούσα θα συνεχίσω να ζω. κι αν το'χεις άγχος. μη. κι αν αναρωτιέσαι πως θα ήταν, άσε με να σου πω εγώ. ωραία θα ήταν. πολύ. δεν πάει παρακάτω. κάπως έτσι σταματά.

φοβήθηκες;
μη. δεν υπάρχει λόγος. την έχω συνηθίσει τη ζωή μου έτσι. καληνύχτα σου.

θωμ.

στο κάουντερ

1018 μέρες λέει. δεν ακούγονται ωραία.
24.432 ώρες. πολύ καλύτερα.

για ένα dream a little dream of me.
για ένα βαλς που ψιθυρίσαμε και ποτέ δε μάθαμε τον τίτλο του.
για ένα μπλε ζελέ με δύο κουταλάκια.
για μία φράση γραμμένη σε κάρτα 88.9 x 50.8 mm.

για εσένα που δεν έχεις καταλάβει.

θωμ

breaking sad

τι κι αν έσβησα την από πάνω παράγραφο; παραμένει κι έτσι ένα θλιβερό κείμενο. γυμνό, χωρίς επεξηγήσεις, χωρίς λεπτομέρειες. πιο βαριά τα ακροδάχτυλα. δεν υπάρχουν βιολιά πλέον. μόνο ένα τσέλο. ένας βαθύς, μονότονος, βαρύς ήχος. κάθε νότα και μια φρέσκια χαρακιά. μη δίνεις σημασία. δεν υπάρχουν τοπία. μόνο αέρας και σκόνη. δίχως να μπορείς να ξεχωρίσεις τη γη απ΄τον ουρανό. καμία νοητή γραμμή ορίζοντα στο βάθος. δεν υπάρχει λόγος. ποτέ δε χρειάζεται όταν υπάρχουν μάτια. ακόμα κι όταν αυτά δεν καταφέρνουν τίποτα. άσ'το.



ένα ακόμα θλιβερό κείμενο.

μάιος. δέκα.

θα ζητήσω κρέντιτς μόνο όταν το δω σε ποστ σου και κρέντιτς σε φάση να υπάρχω ως "το κορίτσι"

σοκ.
πρώτη φορά. δεύτερη φορά. τρίτη φορά.
κάθε φορά και πιο έντονο. πως γίνεται; τι είναι;
κι αν της το πεις; θα τρομάξει, θα τραβηχτεί, θα, θα.
κι αν δεν της το πεις; θα πνιγείς, θα μείνεις με την απορία, θα, θα.
καλά έκανα και της το'πα.

τρόμαξε;
τραβήχτηκε;
έφυγε;

δεν ξέρω. θα δείξει.
είναι ιδιαίτερη. κι όμορφη.

λες οτι θυμάσαι

να γράψω; να της πω οτι μου λείπει έστω κι αν ακούγεται παράλογο.
να γράψω; πόσο επώδυνο είναι να βλέπεις και να μη μπορείς να μιλήσεις.
να γράψω; πόσο εύκολο είναι να την ξεχάσεις. καθόλου.
να γράψω; χαμένη υπόθεση ήταν εξ'αρχής, άσχετα αν κορόιδευα τον εαυτό μου.
να γράψω; τι διαφορά έχει; το αποτέλεσμα ήταν και θα παραμείνει το ίδιο.

δε θα γράψω. αν κατάλαβε, κατάλαβε.
αν όχι, δεν πειράζει. καλά να είναι.

ουάν ντέη

εκεί

 που

άφησα 

την 

καρδιά

μου

φάουστ

πέτα με στο δρόμο. δώσε μου μία φωτογραφική. βάλε μου τα ακουστικά στ'αυτιά. έτσι αναπνέω.
άσε με να φαγωθώ μ'αυτό το μέσα μου. μη μου πάρεις όμως τα βιολιά. άσ'τα.
θάψε μέσα μου αυτά που σου ζητώ. δεν είναι τόσα πόλλα.
στείλε με να μάθω τί είμαι και σου υπόσχομαι πως θα γυρίσω να σε πάρω μαζί μου.
ακούς;
εγώ όχι. φορώ τ'ακουστικά.
μην. μη μου πάρεις τα βιολιά.
πες μου οτι έχεις γεράνια στο παράθυρο.
της φαντασίας μου θα'ναι. άσ'το.

1961

απντέη

ντάξει. πέρασε ο καιρός. το ντελφενα υπάρχει ακόμα. η postστρατού γοητεία έχει αυξηθεί κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες. με τη λογοτεχνία πλέον το'χω. ξέρω οτι ο james joyce δεν είναι απλά μια pub στο μοναστηράκι. μου λες ψηλά βουνά κι απαντώ ζαχαρίας παπαντωνίου. το'χω σου λέω μάναμου. όσο για τη σωματική διάπλαση, ντάξ άνοιξε κάπως η πλάτη, πέταξε όμως κι η κοιλιά. τώρα θα πρεπε να γράψω αυτό με την κοιλίτσα και την καραμελίτσα. το γραψα. ε θα κάνω μερικές απλωτές στη θάλασσα και θα εξαφανιστεί. άκου με που σου λέω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ.

θα επανέλθω.